Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα σαββόπουλος διονύσης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα σαββόπουλος διονύσης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 14 Νοεμβρίου 2014

στο υπόγειο νησί του



Η Γκαλερί Ζουμπουλάκη παρουσιάζει την ομαδική επετειακή έκθεση 18 εικαστικών αφιερωμένη στη ζωή και το έργο του Διονύση Σαββόπουλου. Η έκθεση θα διαρκέσει από τις 19 Νοεμβρίου έως τις 6 Δεκεμβρίου 2014.

Με αφορμή τα εβδομηκοστά γενέθλια του Διονύση Σαββόπουλου και τη συμπλήρωση πενήντα χρόνων συνεχούς παρουσίας του στο ελληνικό τραγούδι, μια νεότερη γενιά καλλιτεχνών γιορτάζει μαζί του, ενώ ταυτόχρονα επιχειρεί να αναμετρηθεί με το έργο του, αλλά και γενικότερα με την παρουσία του στα δημόσια πράγματα.

Παρασκευή 31 Οκτωβρίου 2014

Μη πετάξεις τίποτα...#3

[...] Βιβλία, χαρτιά, στοίβες οι εφημερίδες, σκόρπια τα περιοδικά. Χάρτινοι φάκελοι και αποκόμματα. Η μυρωδιά του καπνού ανάμικτη με εκείνη ενός φτηνού ελληνικού καπνού για τσιμπούκι. Ένα μικρό γραφείο με παραλληλογράφο. Κάποια σχέδια που τελείωσαν ποτέ. Δύο πολυθρόνες που έδιναν καθημερινά μάχη για να μην εκτοπιστούν στη μικρή βεράντα που ανοιγόταν έξω από το "σαλόνι". Βιβλία και χαρτιά...
 
Αν αποφάσιζε κάποτε να τακτοποιήσει το...καθιστικό του, τούτα τα μικρά διαμαντάκια θα τα έβαζε σε φάκελο πορτοκαλί.  Μέχρι τότε θα τα παρουσιάζει εδώ.  Με μια σειρά που έχει στο κεφάλι του...
Α.ΣΤΕΓΟΣ
"Μη πετάξεις τίποτα..."  Την τελευταία μέρα του μήνα στο "τετράδιο εξόδου".

Αληθώς, ο κύριος Σαββόπουλος
γράφει ο Σταμάτης Φασουλής

Πέμπτη 2 Οκτωβρίου 2014

Οι πίσω μου σελίδες


Αρχίζει σήμερα και ολοκληρώνεται την Κυριακή 5 Οκτωβρίου το 3ο συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς. 

Θα παρακολουθήσουμε -από απόσταση ασφαλείας- τις εργασίες του. 

Η αφίσα του μας θύμισε το τραγούδι του Διονύση Σαββόπουλου...


Α.ΣΤΕΓΟΣ




Κυριακή 18 Μαΐου 2014

Οι εκλογές μαντινάδα


Οι εκλογές μαντινάδα 
στίχοι και μουσική Διονύσης Σαββόπουλος
από τον δίσκο  Ρεζέρβα



Τα όνειρά σου μην τα λες γιατί μια μέρα κρύα
μπορεί και οι φροϊδιστές να 'ρθούν στην εξουσία.
Δέκα λογιώ οι παλικαριές οι εννιά να δραπετεύεις
και οι αγάπες δυο λογιώ στη μια καλογερεύεις.


Λοιπόν μεγάφωνα παντού όλο χαρτιά η Μεγάκη
μα δεν υπήρχε ούτε ψυχή και φύσηξε αεράκι
κι άρχισαν όλα να γυρνούν σαν στοιχειωμένο τσίρκο
ανοίγει μια καταπακτή και πέφτω πλάι στον Κύρκο.

Κοιτούσε σάμπως για ταξί του λέω καλησπέρα
αλλά εμείς και μόνο εμείς ξεμείναμε εδώ πέρα.
Αμέσως έγινε καπνός σαν μια δεκαετία
το σκάει νομίζοντας κι αυτός πως ήμουν Συμμαχία.

Γινόταν ο κατακλυσμός το είπε και το δελτίο
και μπήκα σ' ένα ασανσέρ γιατί δεν είχε πλοίο.
Μαζί μου μπαίνουνε πολλοί πω-πω-πω ντουνιάς σχεδόν καμιά χιλιάδα
νομίζω κι ο Καραμανλής ωχ αμάν-αμάν μαζί με την Ελλάδα.

Το ασανσέρ αγκομαχά επίκρα την ζουλάρδα,
η Ελλάδα αρχίζει να γελά και γίνεται γελάδα
και μια φωνή με προφορά ωχ αμάν-αμάν απ' των Σερρών την Πρώτη,
ρωτάει άμα συμφωνώ ωχ αμάν-αμάν να γίνομαι Ευρώπη.

Μα κι αν ταΐζεις του απαντώ κακάο την γελάδα
δεν θα 'ναι πάλι πιθανόν ν' αρμέξεις σοκολάδα.
Και το κουβούκλιο κάνει μπαμ και μέσα απ' την αιθάλη
ανέβηκε ένας κουρνιαχτός που είχε διπλό κεφάλι.

Το ένα ήταν Θεσσαλός ωχ αμάν-αμάν στο σχήμα του Φλωράκη,
το παρα δίπλα Ανδρεϊκός ωχ αμάν-αμάν με γεια και το μπλουζάκι.
Τον λόγο τους αντανακλά σαν κάτοπτρο το πλήθος
και όπως άλλαζα βρακί μου βγήκε αυτός ο στίχος.

Μπορεί κανίβαλος ποτέ ωχ αμάν-αμάν να εκπροσωπήσει τάχα
όλους τους φίλους τους παλιούς ωχ αμάν-αμάν που έχει στη στομάχα;
Κι αμέσως χέρια με τραβούν γραμμή στο κυλικείο
αλλά ξυπνάω ευτυχώς στο κρίσιμο σημείο.

Ξυπνώ και βλέπω την ψυχή που εδώ και δέκα χρόνια
ενώ τη λάτρεψα πολύ της είπα λάθος λόγια
κι αν σ' αγαπώ θα σου κλαυτώ που μες στην κοινωνία
της ευτυχίας σου ζητάς την επιπλοποιία.

Χωνεύεις δέντρο εξωτικό μην κάνεις την αθώα,
η ευτυχία τζιέρι μου είναι την για τα ζώα.
Λοιπόν για βάλε ένα παλτό και δως μου την βαλίτσα
για 'κεί που ανάβει την φουφού η ψωρο-Κωσταινίτσα.

Και να το ταίρι μου κι εγώ σαν τους πρωτοφευγάτους
στων εκλογών του '77 γυρίζαμε στους βάλτους.
Θεσσαλονίκη, Γιάννενα, Κέρκυρα και Ιόνιο,
μες στην καρδιά σου άσε να μπουν και θα την κάνεις ψώνιο.

Μοιάζει να το 'πε το ΠΑΣΟΚ, ο Σολωμός ή ο Τσάτσος,
θα πω κι εγώ ένα σιγανό μη μας ακούσει μπάτσος.
Στα όνειρά μου σας καλώ και σας και την κυρά σας
κι ελπίζω να καλέσετε κι εμάς απ' τη μεριά σας.



Καλή κάλπη, συνταξιδιώτες!  
Πίνακας του Δημήτρη Τζάνη από την έκθεση Αγέλαστο σώμα 
Α.ΣΤΕΓΟΣ

Σάββατο 15 Μαρτίου 2014

Παραμυθάκι


Παραμυθάκι 

του Διονύση Σαββόπουλου

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας κότσυφας που τον `λεγαν Σταύρο. Απέκτησε φωλιά και κοτσυφόπουλα και τόσο περήφανος αισθάνθηκε που βγήκε και κάθουνταν στο κλαδί καμαρωτός-καμαρωτός. Από μακριά έρχουνται όλα τα πουλιά το δάσους` μπεκάτσες, τσίχλες, περιστέρια, αηδόνια, τσαλαπετινοί και παγόνια` από μακριά τον χαιρετάνε και από κοντά του λένε: 

-Γειά σου Σταύρο!
-Δεν με λένε Σταύρο, μον` με λένε Σταύρο και κυρ Σταύρο και αφέντη Τσουτσουλομύτη! 

Αλλάζει όμως ο καιρός` να βροχές, να χαλάζια, να κεραυνοί, πάει η φωλιά, παν τα κοτσυφόπουλα, παν όλα. Βγήκε και κάθουνταν στο κλαδί μονάχος κι από μακριά έρχουνται όλα τα πουλιά το δάσους` μπεκάτσες, τσίχλες, περιστέρια, αηδόνια, τσαλαπετινοί και παγόνια` από μακριά τον χαιρετάνε και από κοντά του λένε: 

-Γειά σου Σταύρο και κυρ Σταύρο και αφέντη Τσουτσουλομύτη! 
-Δεν με λένε Σταύρο και κυρ Σταύρο και αφέντη Τσουτσουλομύτη. Μόνο Σταύρο με λένε. Μόνο Σταύρο...

Η σούμα Διονύσης Σαββόπουλος 1963-2003, εκδόσεις ΙΑΝΟΣ Θεσσαλονίκη, 2003



υγ. Με τα λόγια του Διονύση, με τη δική του μουσική, με τη μουσική, τις ζωγραφιές και τους στίχους των φίλων, με λόγια σαν παραμυθάκι, με λόγια του παρελθόντος και του μέλλοντος, μια ιστορία ξετυλίγεται πενήντα χρόνια τώρα...  Μικρό κομμάτι και η προσωπική ιστορία του καθενός. Η ιστορία ενός προσώπου, που αναζητούσες στα αμφιθέατρα για να λυθεί ο κόμπος από το στομάχι και να αρχίσεις να μιλάς. Ο Διονύσης Σαββόπουλος αυτοβιογραφείται. 

Δευτέρα 23 Σεπτεμβρίου 2013

Μακρύ ζεϊμπέκικο για τον Νίκο



Συμπληρώνονται σήμερα δύο χρόνια από τον θάνατο του Νίκου Κοεμτζή.  

Οι στίχοι και η μουσική του Διονύση Σαββόπουλου, επαναφέρουν στη μνήμη μια πολυτάραχη, μια "λειψή" ζωή.

 Μια τυφλή δικαιοσύνη, μια φοβισμένη κοινωνία. Επαναφέρουν το τότε στο σήμερα...