Τοίχοι Καλοσύνης

Κρεμάστρες Καλοσύνης

Μια πρωτοβουλία για τους ανθρώπους που τα βγάζουν δύσκολα πέρα εξ αιτίας της οικονομικής κρίσης υλοποιείται στο Ηράκλειο όπως σε άλλες μεγάλες πόλεις της χώρας. 

Πρόκειται για τους τοίχους της καλοσύνης. Η φιλοσοφία της πρωτοβουλίας είναι απλή. Εθελοντές προμηθεύονται κρεμάστρες και τις τοποθετούν στη γειτονιά τους αφήνοντας εκεί τρόφιμα, είδη πρώτης ανάγκης ακόμα και ρουχισμό. Στη συνέχεια το δίκτυο της πρωτοβουλίας αναλαμβάνει να ενημερώσει σε ποιες περιοχές υπάρχουν οι τοίχοι της καλοσύνης προκειμένου να φτάσουν οι δωρεές στους ανθρώπους που έχουν ανάγκη. 

Δημιουργήθηκε μάλιστα και σχετική σελίδα στο fb, η οποία θα παρουσιάζει τις επιμέρους δράσεις και θα συντονίζει την όλη προσπάθεια. Οι εμπνευστές αυτής της πρωτοβουλίας αναφέρουν:

" Ξεκίνησε και στο Ηράκλειο Κρήτης η προσπάθεια να (υπο)στηρίξουμε τους συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη. Πλέον οργανωνόμαστε, προμηθευόμαστε τα πρώτα μας υλικά (ξύλα χρώματα & γαντζάκια) και φτιάχνουμε τις κρεμάστρες μας! Σε μερικές ημέρες θα είμαστε έτοιμοι να ''μεταμορφώσουμε'' τους πρώτους τοίχους από απλούς σε ''Τοίχους Καλοσύνης''! Πώς; απλά τοποθετώντας στον τοίχο μια ''Κρεμάστρα Καλοσύνης''. Σε αυτήν την προσπάθεια αλληλεγγύης είμαστε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ. Καλή μας αρχή λοιπόν! ". 

Το "τετράδιο εξόδου" στηρίζει αυτήν την προσπάθεια. 

Φιλοδοξεί και θα το κάνει 

να φτιάξει τον δικό του " Τοίχο Καλοσύνης"... 

Όταν το πρωί κτυπούν την πόρτα σου...

γράφει ο Γιώργος Τσιάκαλος

 

Νέοι άνθρωποι. Πήραν την άδειά τους μέσα στον χειμώνα και ήρθαν στην Ελλάδα. Δεν ανήκουν σ’ εκείνους που κάνουν τη Μύκονο διάσημη. Ανήκουν σ’ αυτούς που βοηθούν την Ελλάδα να μη θρηνεί και «νεκρούς από την πείνα πρόσφυγες», φτάνουν αυτοί στη θάλασσα. Εγκαταστάθηκαν σ’ ένα χωριό πολύ κοντά στα σύνορα της Ειδομένης. Και μήνες τώρα προσφέρουν καθημερινά πολλές χιλιάδες μερίδες ζεστό φαγητό στους/στις πρόσφυγες.

Δεν ανήκουν σε καμιά ΜΚΟ. Δεν θέλουν «πιστοποιημένη» την αλληλεγγύη τους, τη θέλουν αυτονόητη, καθημερινή πράξη, όπως συμβαίνει με τα ψώνια που κάνουν για την ηλικιωμένη γειτόνισσά τους. «Ανήμπορη είναι, δεν θα της συμπαρασταθείς;» αναρωτιούνται, «και πρέπει γι’ αυτό να ζητήσεις έγκριση και να καταγραφείς;» απορούν. Ετσι αισθάνονται, έτσι σκέφτονται κι έτσι λειτουργούν. Και βλέποντας την ανθρώπινη τραγωδία στην Ελλάδα, οργάνωσαν τις άδειές τους με τέτοιο τρόπο ώστε η ομάδα τους να έχει πάντα τριάντα άτομα που είναι απαραίτητα για να ανταποκρίνεται στις ανάγκες.

Ένας καφές σε περιμένει!

Είναι μια ενδιαφέρουσα ιδέα. Το διάβασα στο διαδίκτυο και το μεταφέρω και εδώ. Σκέφτομαι ότι μέσα σε τέτοιες ιδέες μπορεί να ξεπηδήσουν πράγματα καινούργια. Πως όμως θα αντιδράσει η ελληνική κοινωνία σε μια τέτοια κατάσταση; Ποιά καταστήματα θα δεχθούν να συμβάλουν στην επιτυχία ενός δικτύου...αλληλεγγύης; Στις σημερινές συνθήκες κρίσης οφείλουμε να αντιδράσουμε και με διαφορετικούς τρόπους... Ήδη η ύπαρξη ενός περιοδικού δρόμου, όπως είναι η "σχεδία" είναι μια σημαντική πραγματικότητα. Εδώ είμαστε... Ας ξεκινήσει από την πρωτεύουσα...και νομίζω ότι θα βρει μιμητές και στην περιφέρεια... 

Ακολουθεί το κείμενο του κ. Σέργιου Μήλη, από το περιοδικό "σχεδία". Τι είναι " ο καφές που περιμένει"; και πως οργανώνει η "σχεδία" αυτήν την πρωτοβουλία... [δημοσιεύονται τα κύρια σημεία]

Α.ΣΤΕΓΟΣ