Ευρωφοβικά, ακροδεξιά σύνδρομα στην Ευρώπη

Την περασμένη Τετάρτη, δύο Σλοβάκοι βουλευτές ορκίστηκαν με ένα κίτρινο αστέρι στο πέτο, συμβολίζοντας τον στιγματισμό των Εβραίων στη διάρκεια του Ολοκαυτώματος. Στόχος τους ήταν να αντιδράσουν με αυτόν τον τρόπο στην είσοδο ενός ακροδεξιού κόμματος με το όνομα «Σλοβακία μας» στο νέο Κοινοβούλιο της χώρας. Το κόμμα απέσπασε 14 έδρες μετά την αναμέτρηση της 5ης Μαρτίου. Πάντως, ο νεοεκλεγείς βουλευτής του, Μίλαν Ουρικ, αρνήθηκε πως το κόμμα του είναι φασιστικό και χαρακτήρισε την κίνηση «τσίρκο, που δεν αρμόζει στον χώρο του Κοινοβουλίου». «Τι σχέση έχουμε εμείς; Δεν θεωρούμε εαυτούς φασίστες», είπε στο τοπικό πρακτορείο ειδήσεων TASR.

γράφει η Ξένια Κουναλάκη 

Αυτή είναι άλλωστε η συνήθης επωδός όλων των λαϊκίστικων σχηματισμών, οι οποίοι ενισχύονται συστηματικά στην Ευρώπη, είτε λόγω του διογκούμενου ευρωσκεπτικισμού είτε εξαιτίας της προσφυγικής κρίσης. Η γκάμα είναι μεγάλη και θα ήταν απλουστευτικό πράγματι να χαρακτηριστούν όλα ακροδεξιά, αφού κυμαίνονται από ευρωφοβικά και αντιμεταναστευτικά μέχρι φιλοναζιστικά, όπως το ουγγρικό Τζόμπικ και η «ημετέρα» Χρυσή Αυγή.

Η «ορμπανοποίηση» της Κεντρικής Ευρώπης, με την οικοδόμηση νέων φραχτών και συνόρων προκειμένου να εμποδιστεί η έλευση προσφύγων, τείνει να δηλητηριάσει όλες τις χώρες στην περιοχή. Αν την αρχή έκανε ο Ούγγρος πρωθυπουργός, ο οποίος καταγγέλλεται επειδή έχει μετατρέψει τους πρόσφυγες σε κρατούμενους, τη σκυτάλη πήρε το άρτι εκλεγέν στην κυβέρνηση Κόμμα του Νόμου και της Δικαιοσύνης στην Πολωνία, το οποίο αρνείται να φιλοξενήσει άλλους μετανάστες. «Επειτα από όλα όσα συνέβησαν στις Βρυξέλλες την Τρίτη, δεν είναι δυνατόν να αποδεχθούμε οποιονδήποτε αριθμό μεταναστών», διευκρίνισε η πρωθυπουργός της χώρας, Μπεάτα Σίντλο, εξαιρώντας εαυτήν από το πρόγραμμα επανεγκατάστασης της Ε.Ε., στο πλαίσιο του οποίου η Βαρσοβία είχε συμφωνήσει να φιλοξενήσει 7.000 πρόσφυγες.

Σελιδοδείκτης 29.02.2016

Σελιδοδείκτης 88ος

Κωστής Κορνέτης
Τα παιδιά της δικτατορίας
μετάφραση Πελαγία Μαρκέτου
εκδόσεις ΠΟΛΙΣ
Αθήνα 2015
 

γράφει η Ξένια Κουναλάκη

Τι σημαίνει χούντα

 

Λίγες σκέψεις, όπως τις διατύπωσα χθες στην παρουσίαση του βιβλίου του Κωστή Κορνέτη, «Τα παιδιά της δικτατορίας», που κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες από τις Εκδόσεις Πόλις.

Θέλω να πω δυο λόγια καταρχάς για το πώς γνώρισα τον Κωστή, γιατί είναι λίγο μυθιστορηματική η συνάντησή μας. Έκανα ένα road trip στη Νέα Αγγλία τον Νοέμβριο του 2010 και πόσταρα φωτογραφίες στο Facebook. Ενώ βρισκόμουν λοιπόν κάπου στο Μόχοκ Τρέιλ, ακούγοντας Ντίλαν και Γκρέιτφουλ Ντεντ, μου στέλνει ένα μήνυμα ο Ηλίας Μαγκλίνης: «Δεν έρχεσαι στο Πρόβιντενς μεθαύριο που θα δώσω μια διάλεξη στο Μπράουν για την “Ανάκριση”;» Έτσι έγινε και έκανα μια παράκαμψη και βρέθηκα στο Ροντ Άιλαντ κι ένα παγωμένο απόγευμα άκουσα την ντροπαλή Πατρίσια, που μετέφρασε την «Ανάκριση» στα αγγλικά, να απαγγέλλει ίσως το πιο προκλητικό εδάφιο του βιβλίου του Ηλία, όπου η κόρη-σαδομαζοχίστρια καλλιτέχνις προσπαθεί να εκμαιεύσει από τον πατέρα της την πληροφορία για το εάν υπέστη σοδομισμό στη διάρκεια των ανακρίσεών του στα κρατητήρια της ΕΣΑ. Όλα αυτά σε μια μεγαλοπρεπή αίθουσα του Πανεπιστημίου, με διάφορα πορτρέτα πρυτάνεων και δωρητών στους τοίχους και μια έκδηλη αμηχανία ανάμεσα στους φιλέλληνες πιτσιρικάδες φοιτητές και τους καθωσπρέπει καθηγητές του Ivy League ιδρύματος να προσπαθούν να κρύψουν το σοκ τους. Και τον ίδιο τον συγγραφέα να υπομειδιά πονηρά. Κάπως έτσι το θυμάμαι. Νομίζω, χωρίς να το ξέρω σίγουρα, ότι υπήρξε στην επιλογή του κομματιού μια συνωμοσία προβοκατόρων, του Μαγκλίνη και του Κορνέτη, που δίδασκε τότε στο τμήμα Ιστορίας του Μπράουν. Μετά πήγαμε όλοι μαζί και φάγαμε και έπαθα αμέσως αυτό που, χωρίς να ξέρω έναν άνθρωπο, μου φάνηκε τόσο οικείος, τόσο ιδεολογικά συγγενής, που ήταν σαν να τον ήξερα από πάντα, σαν να είχαμε τις ίδιες καταβολές, λες και μας κοίμιζαν οι γονείς μας με τα ίδια αριστερά ανέκδοτα και τις αφηγήσεις για τη χούντα και τον αντιδικτατορικό αγώνα. Το ίδιο έπαθα και με το βιβλίο του, λοιπόν.

Σελιδοδείκτης 21.12.2015

 Σελιδοδείκτης 78ος

Κώστας Σημίτης
Δρόμοι Ζωής
εκδόσεις ΠΟΛΙΣ 
Αθήνα, 2015 

γράφει ο Πάσχος Μανδραβέλης

Δρόμοι ζωής και πολιτικής του Κ. Σημίτη

Ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης προστάτευσε όσο κανείς άλλος την προσωπική του ζωή, κάτι που τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης σεβάστηκαν διαχρονικά. Ακόμη και η προ της πρωθυπουργίας πολιτική του ιστορία είναι εν πολλοίς άγνωστη στο ελληνικό κοινό. Μόνο οι παλιότεροι και οι μυημένοι ξέρουν από ακριτομυθίες, τις διώξεις της οικογένειάς του από το μετεμφυλιακό κράτος, την αντιστασιακή του δράση κατά τη διάρκεια της χούντας –«Ο βομβιστής που έγινε πρωθυπουργός»– τη συμμετοχή του στη «Δημοκρατική Αμυνα» και στο ΠΑΚ. Αλλά ακόμη και σ’ αυτούς μπορεί να διαφεύγει το γεγονός πως όταν πήρε ως υπουργός τον φάκελό του στην Ασφάλεια, διαπίστωσε ότι τον παρακολουθούσαν ως ύποπτο για συμμετοχή στην τρομοκρατική οργάνωση «17 Νοέμβρη»!