Τι οδηγεί, διαχρονικά, στα αδιέξοδα μπλόκα;

Αξίζει να διαβαστεί το τελευταίο άρθρο του φίλου Σ.Δανέλλη σχετικά με το αγροτικό. Δεν είναι μόνο η εμπειρία του από το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, το γεγονός ότι εκλέγεται σε μια αγροτική περιφέρεια, αλλά και η πλούσια και καταγεγραμμένη αρθρογραφία του. Από το πολύ πια μακρινό 1999 σημειώνουμε: "Το αγροτικό κίνημα αντί να στήνει χορούς στις εθνικές οδούς ή να αποκλείει δρόμους και αεροδρόμια για να εξασφαλίσει πρόσκαιρη ανακούφιση από μέτρα κρατικού παρεμβατισμού και προστασίας, πρέπει να πιέσει την κυβέρνηση με την εκπόνηση ολοκληρωμένου σχεδιασμού και τη λήψη αποτελεσματικών μέτρων πλήρους αναδιοργάνωσης και εκσυγχρονισμού της αγροτικής οικονομίας". [ΤΟ ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 22.11.1999] 

Μια σειρά τέτοιων άρθρων περιλαμβάνονται στο βιβλίο του Σ.Δ. "Εδώδιμα - Ευρωπαϊκά", Αθήνα 2013, από όπου και η πηγή μας. Μια ακόμη προσπάθεια είναι και η σημερινή παρέμβαση. Αν μετά από δεκαεπτά χρόνια τα άρθρα του Δανέλλη παραμένουν επίκαιρα, τότε η κατάσταση στην χώρα θα είναι απλά τραγική.

τετράδιο εξόδου

γράφει ο Σπύρος Δανέλλης

Η κυβέρνηση επέλεξε να αντιμετωπίσει ισοπεδωτικά τον αγροτικό κόσμο, αντιμετωπίζοντας τον ως μία, ενιαία και αδιαίρετη ολότητα. Μέσα από την απόλυτη έλλειψη εμπειρίας της και την αδυναμία να κατανοήσει τα λάθη των προκατόχων της, προσκολλημένη στις δικές της ιδεοληπτικές αγκυλώσεις, παρέμεινε πιστή στα «ταξικά» και ανεδαφικά στερεότυπα του μακρινού παρελθόντος, μιλώντας γενικά για «αγροτιά». Όμως η πραγματικότητα των κοινωνικών διαστρωματώσεων δεν είναι μανιχαϊστική. Αντίθετα είναι απείρως πολυπλοκότερη. Όπως δεν υπάρχει ο ταξικός ισοπεδωτικός διαχωρισμός, κατά το γνωστό «λαός και κολωνάκι», έτσι μετά το Κιλελέρ έπαψε να υπάρχει και η «αγροτιά» ως κάτι ενιαίο.

Είναι γνωστό όμως, ότι υπάρχουν τεράστιες διαφορές προβλημάτων, δυνατοτήτων, προτεραιοτήτων και εισοδημάτων στον αγροτικό κόσμο. Σε έναν σύγχρονο σχεδιασμό θα ήταν αδιανόητο να μην λαμβάνεται υπόψη, πως άλλος είναι ο αγρότης του νησιού, άλλος του κάμπου, άλλος του βουνού, άλλος του μεγάλου νησιού. Δεν έχουν ούτε τα ίδια προβλήματα, ούτε τις ίδιες δυνατότητες παραγωγής πλούτου και ως εκ τούτου δεν έχουν την ίδια φοροδοτική και εισφοροδοτική ικανότητα.

Πως θολώνει το χρυσάφι;

γράφει ο Σπύρος Δανέλλης

Τις μέρες αυτές ξεκινά η φετινή ελαιοκομική περίοδος. Με την αφορμή αυτή καταθέτω μερικές σκέψεις. Η καλλιέργεια της ελιάς στην Ελλάδα συνιστά μια τυπική περίπτωση όπου παρακμιακά φαινόμενα και αντιλήψεις έχουν καταφέρει να επιβληθούν και να εξουδετερώσουν τα συγκριτικά φυσικά πλεονεκτήματα του τομέα.

Η Ελλάδα μαζί με την Ισπανία και την Ιταλία προσφέρουν τα ¾ της παγκόσμιας παραγωγής και απορροφούν πάνω από το ½ της παγκόσμιας κατανάλωσης σε έναν κλάδο που έχει αναπτύξει αξιόλογη δυναμική τα τελευταία χρόνια. Πώς αξιοποίησαν αυτές οι χώρες τη δυναμική αυτή;