Στρατοκράτης

αφιερωμένο

γράφει ο Ηλίας Κανέλλης

"Τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια ιδιαίτερα διαδεδομένα ήταν τα κινήματα «του στρατού», που διεκδικούσαν δικαιώματα εντός των στρατοπέδων αδιανόητα έως τότε - όπως, π.χ., το δικαίωμα στην ελεύθερη ανάγνωση εφημερίδων. Γύρω στα 1980, εμφανίστηκαν για πρώτη φορά ένστολοι κληρωτοί στις πορείες του Πολυτεχνείου. Αργότερα, η Αριστερά υιοθέτησε, στο όνομα της εναρμόνισης με τα ευρωπαϊκά ισχύοντα, και τις κινήσεις άρνησης στράτευσης.

Αλλά την εποχή που η ευρωπαϊστική Αριστερά υπεράσπιζε τις ενδεικτικές περιπτώσεις εντός της χώρας που μάχονταν για δικαιώματα, εύκολα διαδιδόταν ένας ακροδεξιός λόγος, βαθύτατα μιλιταριστικός, εγκαθιδρυμένος στα κόμματα που εναλλάσσονταν στην εξουσία - στη ΝΔ και στο λεγόμενο «πατριωτικό» ΠΑΣΟΚ. Σε εποχές κρίσης, μάλιστα (π.χ., Ιμια, διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και εγκλήματα της Σρεμπρένιτσα, δημοψήφισμα του 2004 στην Κύπρο για το σχέδιο Ανάν), διαδόθηκαν ιδιαίτερα. Ευρύτατη διάχυση πήραν και μετά το 2011, μέσα στον αντιευρωπαϊσμό των λεγόμενων Αγανακτισμένων.

Σελιδοδείκτης 14.12.2015

Σελιδοδείκτης 77ος

Λεωνίδας Κύρκος

Εκ βαθέων

επιμέλεια Πέτρος Παπασαραντόπουλος

εκδόσεις ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ

Θεσσαλονίκη 2009

γράφει ο Νίκος Μαραντζίδης

Ο Νέστορας της Αριστεράς

Ο Λεωνίδας Κύρκος διαμόρφωσε, άθελά του προφανώς, μια σχέση πατρική αλλά και αντιφατική με πολλούς από τη δική μου γενιά. Για τους 40άρηδες και 50άρηδες «πρώην ρηγάδες», το πρόσωπο του Κύρκου ταυτίστηκε με την παρουσία του ΚΚΕ εσωτερικού στην πολιτική ζωή της μεταπολίτευσης.

«Ρηγάς» και εγώ της δεκαετίας του ΄80, δεν ήμουν από τους «κυρκικούς». Οι ευαισθησίες μου επηρεάστηκαν πολύ περισσότερο από την, ανατρεπτική για την εποχή εκείνη, σκέψη του Μιχάλη Παπαγιαννάκη- λυπάμαι βαθιά, μόνο που δεν πρόλαβα να του το πω. Με ενοχλούσε, σχεδόν με εξόργιζε, που ο Λεωνίδας, όπως τον φωνάζαμε όλοι, ήταν ταυτόχρονα αφοσιωμένος στην κομμουνιστική του ταυτότητα και στην (συναισθηματική κυρίως) προάσπιση του παρελθόντος αλλά και του παρόντος του Κομμουνισμού (με εξόργιζε ιδιαίτερα η ανοχή του απέναντι στον ολοκληρωτισμό και τη βαρβαρότητα του Τσαουσέσκου). Επιπλέον, η πεισματάρικη προσήλωσή του στους κοινοβουλευτικούς θεσμούς και το δημοκρατικό παιχνίδι άφηνε ακάλυπτη τη νεανική μου ορμή και αφέλεια. Αν για το πρώτο είχε άδικο (το κατανόησε εξάλλου σταδιακά ο ίδιος), η στάση του στο δεύτερο ζήτημα υπήρξε για όλους εμάς που είχαμε την τύχη να περάσουμε «τα καλύτερά μας χρόνια» στους κόλπους της ανανεωτικής Αριστεράς του ΄70 και του ΄80 ένα μεγάλο μάθημα. Ο Κύρκος υπήρξε συστηματικά αρνητής, οποιασδήποτε μετάθεσης της πολιτικής αντιπαράθεσης πέρα από το πεδίο των δημοκρατικών και κοινοβουλευτικών θεσμών. Για το μάθημα αυτό, εγώ προσωπικά τού είμαι ευγνώμων. 

Περνάει ο Στρατός...

Δήλωση των φίλων Δανέλλη-Ψαριανού

Ποιος είναι ο εσωτερικός εχθρός της χώρας κύριε Καμμένε;

Όταν ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας σε ενημερώνει ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις «…διασφαλίζουν την εσωτερική ασφάλεια της χώρας..» παρουσία του Πρωθυπουργού, το μόνο που μπορεί να νιώσει ο Ελληνικός λαός είναι τη ραχοκοκαλιά του να παγώνει.
 

Θα θέλαμε να υπενθυμίσουμε τόσο στον Υπουργό, πολλώ δε μάλλον στον αριστερό πρωθυπουργό, ότι σε ευρωπαϊκές, δημοκρατικές και πολιτισμένες χώρες ο ρόλος αυτός σε καιρό ειρήνης αποτελεί θέμα Δημόσιας Τάξης.
 

Όταν ο στρατός εμπλέκεται σε εσωτερικά θέματα ξέρετε τι είναι αυτό και πως λέγεται.
 

Το κλίμα πόλωσης και ανασφάλειας που ηθελημένα καλλιεργείτε, οι εντυπώσεις που αφήνετε να αιωρούνται, και η υφέρπουσα κινδυνολογία του διαγγέλματος είναι αποτέλεσμα ανευθυνότητας ή σχεδίου σε εξέλιξη;
 

Και μόνο με την προκήρυξη του δημοψηφίσματος κινείστε έξω από τα όρια της συνταγματικής νομιμότητας.
 

Μην συνεχίζετε. Αρκετά.

Σπύρος Δανέλλης - Γρηγόρης Ψαριανός

Υπάρχουν ακόμη φίλοι, 

σύντροφοι της πρώτης νιότης,

 που τιμούν τις ιδέες της ανανεωτικής αριστεράς

Α.ΣΤΕΓΟΣ

Ο τίτλος είναι του "τετραδίου"