Πέθανε ο ποιητής Μάνος Λουκάκης -Μικρό αφιέρωμα-

Πέθανε τα ξημερώματα της Δευτέρας 9 Μαΐου ο φιλόλογος, ποιητής και κριτικός λογοτεχνίας Μάνος Λουκάκης, χάνοντας τη μάχη με τον καρκίνο. Γεννημένος στον Αγιο Νικόλαο της Κρήτης το 1951, μεγάλωσε με κρητικές μαντινάδες και ήρθε στην Αθήνα για να σπουδάσει φιλολογία από έρωτα προς την ποίηση, όπως έλεγε, γιατί ήθελε να γνωρίσει καλά την αρχαία, τη βυζαντινή και τη νεότερη παράδοσή μας. Εργάστηκε ως κλασικός φιλόλογος στην ιδιωτική μέση εκπαίδευση στο Ηράκλειο και στην Αθήνα για 25 χρόνια και παράλληλα άσκησε κριτική βιβλίου στο Βήμα, στο περιοδικό Μετρό και σε άλλα έντυπα.

Γκορπισμός [απόσπασμα]

του Μάριου Χάκκα

στην καλή φίλη του "τετραδίου", Μαρία Κ.

Γκορπισμός, και ελαφρά νευρασθένεια.

...

[...] όπως ένας ποιητής προκύπτει από κάποιον άλλον, ο Εγγονόπουλος από τον Εμπειρίκο κι ο Γκόρπας από τον Γκόρπα.

...

Γκόρπα, Γκόρπα, (Ποιος είναι; Να πα να τον μάθετε) μόνο εμείς ψιλιαστήκαμε, μόνο εμείς πήραμε τόσο σοβαρά αυτή την υπόθεση, γι' αυτό κι όλα τριγύρω πολτός, φρενολογικές κλινικές, από δω προκύπτουν τ' αναρχούμενα κείμενα, τα γραφτά μας χωρίς κώλο ούτε μύτη. Δεν υπάρχει για μας κοινωνικό ψεύδος είτε γιατί ήρθαμε πολύ νωρίς, είτε πολύ αργά, δεν υπάρχει συγγραφικό ψεύδος γιατί διαλυθήκαμε μαζί με τα πράγματα και πού να κάθεσαι τώρα να συνθέτεις;

...

Εγώ σε σχέση μ` αυτούς οφελήθηκα, κάπνισα κανα-δυό εκατοντάδες χιλιάδες τσιγάρα, άπλωσα τα μαλλιά μου τη νύχτα, το σώμα μου στην ακροθαλασσιά.

...

Κι αν θα υπάρξω, είμαι τώρα πια βέβαιος, δε θα οφείλεται στα γραφτά μου, αλλά στις πράξεις μου, στα κορίτσια που χάιδεψα, στους φίλους που φίλεψα παρηγοριά κι εγκαρτέρηση, για όσο καιρό φυσικά θα υπάρξουν κι αυτοί. 

...

Μάριος Χάκκας, ΑΠΑΝΤΑ, εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ, Αθήνα 1986

Η κάλπη κλείνει αύριο το απόγευμα...

Μια ιδέα πολύ παλιά. Την είχαμε διαβάσει στα χρόνια της εφηβείας και της έντονης πολιτικής δράσης. Μας δόθηκε η ευκαιρία να την κάνουμε πράξη σε έναν δικό μας χώρο. Στις εκλογές του Ιανουαρίου στήσαμε κάλπη στο καφενείο του ΤΣΙΟΥ και οι θαμώνες το χάρηκαν και ανταποκρίθηκαν. 

Η ζωή αλλάζει οι εκλογές έρχονται και επανέρχονται η κανονικότητα είναι μια άγνωστη λέξη σε αυτήν τη χώρα. Ο ΤΣΙΟΥ θέλει να φτάξει μια παράδοση, στήνει την κάλπη ξανά και μας καλεί να ψηφίσουμε... πριν ανοίξουν τα επίσημα εκλογικά κέντρα. 

Αύριο, λοιπόν Σάββατο, ψηφίζουμε στο καφενείο του ΤΣΙΟΥ. Θα τσεκάρουμε τη συμμετοχή και θα συγκρίνουμε αποτελέσματα. Άλλωστε μια ακόμη καλή συνήθεια διατηρούμε: το αρχείο μας:  Διαβάζουμε μαζί το χειμωνιατικό ρεπορτάζ του youpress.gr. 

ΔΗΜΑΡ Ηρακλείου: "Η στάση μας στις εθνικές εκλογές"

 Το κείμενο αποτελεί θέση της ΔΗΜΑΡ Ηρακλείου

άδεια καθίσματα, άδεια σώματα, κενά

Όπως όλοι έχουμε συνειδητοποιήσει, η χώρα περνά μία από τις πιο κρίσιμες περιόδους από τη μεταπολίτευση. Η επιβίωση, κυριολεκτικά, της χώρας εξαρτάται από τους χειρισμούς που θα γίνουν τους επόμενους μήνες σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο. Και οι πολιτικές-κοινωνικές συσπειρώσεις ενόψει των επερχόμενων εκλογών αντικατοπτρίζουν την προσέγγιση για τη λύση που υιοθετεί ο κάθε πολιτικός χώρος.

Για τη Δημοκρατική Αριστερά μόνιμος στόχος ήταν, είναι και θα είναι η συσπείρωση και συνεργασία των προοδευτικών πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων μακριά από νεοφιλελεύθερες πολιτικές, τη δημαγωγία και τον κρατισμό. Συνεργασία που θα στηρίξει ένα σχέδιο εξόδου από την κρίση και θα διασφαλίζει την ευρωπαϊκή προοπτική με όρους δημοκρατίας, μέσα από δομικές, προοδευτικές μεταρρυθμίσεις.

Το τέλειο χτένισμα και άλλες συνηθισμένες ιστορίες

Διαβάσαμε ξανά  Τ ο  τ έ λ ε ι ο  χ τ έ ν ι σ μ α,  συλλογή διηγημάτων της Μαρίας Δριμή. Τώρα, ακολουθούμε τα βήματά της και την συναντάμε στο εξαιρετικό ιστολόγιο "ο καθρέπτης στην είσοδο".

Κοντά σε  "λογοτεχνικά και άλλα άξια λόγου κείμενα", που φιλοξενεί μπορεί κανείς να βρει και παλιότερες απόπειρες της Μαρίας. Μικρά διαμάντια.

Μια νησίδα ομορφιάς του διαδικτύου. 

Α.ΣΤΕΓΟΣ

γράφει η Μαρία Δριμή...

Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1968. Σπούδασα Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με μεγάλη λαχτάρα και την εξασκώ με την ίδια αγάπη μέχρι σήμερα. Με νύχια ακόμα απαλά άρχισα να ξύνω τη λογοτεχνία από όλες τις πλευρές της, διαβάζοντας και γράφοντας. Αργότερα, σε μια δύσκολη εποχή της ζωής μου, τη χρησιμοποίησα σαν δεκανίκι. Αποδείχτηκε πολύ γερό, αντέχοντας όλο μου το βάρος και βγάζοντάς με απέναντι. Την εποχή εκείνη άρχισα να γράφω το ιστολόγιο Liquid days, που μου έδωσε την ευκαιρία να πειραματιστώ στα μονοπάτια της γραφής και να γνωρίσω επιδέξιους εραστές του ποιητικού και πεζού λόγου. Τούτη η συλλογή διηγημάτων περιέχει απόπειρες γραφής από τα πρώτα εκείνα χρόνια του ιστολογίου μέχρι και σήμερα. Αφιερώνεται σε όλους τους φίλους, φυσικούς και διαδικτυακούς, που με ανέχτηκαν, με στήριξαν και με διάβασαν αυτά τα χρόνια. 

Καλοκαίρι 2012

Όσοι και όσες είχαμε την τύχη να συνδεθούμε μαζί της, με τον τρόπο των φίλων του διαδικτύου, μείναμε πολλές ώρες πάνω από τα γραπτά της. Άλλες πάλι φορές χωθήκαμε μέσα τους, ζεστά σκεπάσματα οι λέξεις... Μικρές πολύτιμες ομπρέλλες- κατά πως λέει ο ποιητής. Κάποιες φορές ανοιχτήκαμε, αφήσαμε ένα σχόλιο, σχολιάσαμε ένα σχόλιο ενός "φίλου"... Πιάνει μια στιγμή, η Μαρία, πλάθει έναν χαρακτήρα, κρατάει τη στιγμή, αφήνει το πρόσωπο. Έτσι, με τρόπο ποιητικό, μας κάνει κοινωνούς στην δική της καθημερινότητα. Η παρέα μεγαλώνει, αναπλάθει τις ιστορίες και τις μοιράζεται... 

Μοιράζομαι κι εγώ μαζί σας την...εκδοτική της προσπάθεια: Το τέλειο χτένισμα και άλλες συνηθισμένες ιστορίες μικρές ιστορίες και διηγήματα στην ελεύθερη κοινότητα των e-books.

σημείωση: 
Το διήγημα "Τα χνάρια" το διάβασα στο εξαιρετικό περιοδικό Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ τχ. 163, Καλοκαίρι 2012, που εκδίδει με μεράκι και αφοσίωση ο κ. Βασίλης Καραγιάννης στην Κοζάνη.

Ένα κόκκινο τριαντάφυλλο ο φίλος μου

γράφει ο  Αντώνης  Καρτσάκης 

"Ένα κατακόκκινο τριαντάφυλλο νιώθω πως ξεφύτρωσε ξαφνικά

μες στην ψυχή μου… Κι ο κόσμος όλος ομόρφυνε γύρω μου"

Σήφης Κοσόγλου Λυρικές στιγμές της πόλης μου

Ένα κόκκινο τριαντάφυλλο ο φίλος μου. Με το χρώμα του πάθους για τη ζωή. Με το άρωμα του ευαίσθητου για τους ανθρώπους. Με το χαμόγελο της καλοσύνης για όλους. Βλέποντας με την ψυχή του έπαιρνε τους δρόμους μοναχός σφυρίζοντας. Μοναχικός περπατητής στα τελευταία, μέσα στου πλήθους τη βουή στα πρώτα. Πάντα στην οδό Αντιστάσεως ν’ αντιστέκεται. Και λαίμαργα να χαίρεται της ομορφιές της πόλης του. Φίλησέ με θάλασσα προτού σε χάσω.

Οι λοιποί συγγενείς

"Το πρώτο της βιβλίο, μια σειρά από 12 συναρπαστικά διηγήματα, παρουσίασε χθες το απόγευμα η Κατερίνα Επιτροπάκη στο Ηράκλειο. Πρόκειται για 12 μικρά αλλά συγκλονιστικά διηγήματα, στα οποία η συγγραφέας καταπιάνεται με τις ανθρώπινες καταστάσεις, σχέσεις και συναισθήματα!". 

Με τον τρόπο αυτό οι στήλες του καλού ειδησιογραφικού site youpress κάλυψαν την παρουσίαση του βιβλίου.

Η Επιτροπάκη έγραψε, το καφενείον "Στου ΤΣΙΟΥ" μας φιλοξένησε, φίλοι και συγγενείς μας τίμησαν. Καλοτάξιδο και ευπώλητο! Η δική μου συμβολή στην βραδιά  ήταν  το κείμενο, που ακολουθεί: 

"μια πωλήτρια μου χαμογέλασε..."

Κτυπάς φλέβα. Οι φίλοι σου γράφουν και για σένα... Μια στοχευμένη βόλτα στο διαδίκτυο, ξέρεις τώρα πια που συχνάζουν. Ανακαλύπτεις και αναδημοσιεύεις. Έτσι, και τις απόψεις σου προβάλεις και προφυλαγμένος είσαι. Υπογράφει Εκείνος, όχι εσύ! Δηλώνεις ότι σε καλύπτει κατά 90%, χωρίς να είσαι υποχρεωμένος να εξηγήσεις το λοιπόν ποσοστό...

Σε κάθε περίπτωση διαβάστε μια αποκλειστική συνέντευξη, που έδωσε στο εαυτό του, ο φίλος Σαρακενίδης, υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στο δήμο Ξάνθης με τον συνδυασμό Κοινωνία Δημοτών. Καλή επιτυχία!

Πρωτομαγιά...

Το "τετράδιο εξόδου" με χαρά φιλοξενεί το πρώτο κείμενο του καλού φίλου Δήμου Αργυράκη, σε μια συνεργασία που φιλοδοξεί να πλουτίσει με τη ματιά του την δική μας οπτική. Ο αρθρογράφος -με καταγωγή την Καβάλα, Κρητικός από τον πατέρα του- ζει τα τελευταία χρόνια στο νησί. Διδάσκει Μαθηματικά σε Λύκειο του νότου. Σύντροφος από τα χρόνια του ΡΗΓΑ, αποκομμένος τα τελευταία χρόνια από την κομματική ζωή, διατηρεί τη φρεσκάδα των πρώτων ιδεών. 

Υπογράφει με τα αρχικά του: Δημ.Αρ. 

Τελευταίο τσιγάρο...

Τον γνώρισα - τέτοιον  καιρό - πριν χρόνια στη Σαλονίκη. Σε συνεδρίαση κομματική. Διατηρούσε τότε το βιβλιοπωλείο ΘΥΜΕΛΗ. Επί πτυχίω φοιτητής στο πανεπιστήμιο ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ.

Σε κάθε μας συνάντηση με κυρίευε ένα "λαμπερό φως" [1]. Το δικό του! Με συγκινεί κάθε ανάμνηση από εκείνη την περίοδο της καθημερινής επαφής. Άπλωνε πάνω στο μικρό τραπέζι του βιβλιοπωλείου του,  ιδέες και αισθήματα, την αισιοδοξία  της καθαρής ματιάς του, έναν κόσμο "μύρια πλάσματα χρωματιστά". [2]

"Φωτο Αστήρ" μεγεθύνσεις

γράφει ο Παναγιώτης Παπαθεοδωρόπουλος

Στο πατρικό μου, ενώ η μάνα κοιμάται καπνίζω στο μικρό κουζινάκι. Απέναντι μου μια παλιά φωτογραφία που την βλέπω τόσες δεκαετίες που πια δεν της έδινα σημασία. Ο παππούς και η γιαγιά. "Φωτο Αστήρ" μεγεθύνσεις. Δύο φωτογραφίες ταυτότητας που ενώθηκαν άτεχνα, μετά τον θάνατο εκείνου. Δεν είχαν βγει ποτέ μαζί φωτογραφία.

Πέθανε νωρίς και δεν τον γνώρισα. Ήρθε από Μικρά Ασία βαριά τραυματισμένος από την σπάθα ενός τσέτη για να πεθάνει σε ελληνική εξορία ποτισμένος μουρουνόλαδο.

Εκείνη γυναίκα κοντή, αεικίνητη, σταφιδεργάτρια. Την μικρή τους κόρη μέσα στην κατοχή την βάφτισαν Οκτωβριανή με νουνό έναν καπετάνιο του ΕΛΑΣ και τριγύρω ένοπλους.  Άφησε τα δυό της κορίτσια σε συγγενείς και πήρε το δρόμο της εξορίας.

Την κατάφεραν να υπογράψει δήλωση λέγοντας πως η μικρή πεθαίνει. Δεν το συγχώρησε σε κανέναν, ούτε στον εαυτό της φαντάζομαι.

Και τα δυο της κορίτσια παντρεύτηκαν χωροφυλάκους.

Από τότε την θεία μου την φωνάζουν Νίτσα

σημείωση: Ο φίλος Παναγιώτης Παπαθεοδωρόπουλος γράφει και δημοσιεύει. Είναι τιμή για το "τετράδιο εξόδου" να φιλοξενεί αυτό το σπάνιο διαμάντι. Η φωτογραφία είναι του ίδιου, διακρίνεται  μάλιστα και η...κόκκινη υπογραφή του. Ανακαλύπτουμε τη "δουλειά" του στο "Εινονοστοιχεία και λέξεις". Άνθρωποι όπως ο Παναγιώτης δεν χωρούν σε στοιχεία βιογραφικών σημειωμάτων. Τα καθιστούν ανεπίκαιρα μέρα με την ημέρα με τις πράξεις τους. 

"Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς": Ένα βιβλίο που πρέπει σωστά να διαβαστεί... του Μανόλη Αναγνωστάκη

"Έχω τη Ρηνιώ, τους φίλους μου, τα σκυλιά μου, τα δέντρα και μια κόλλα χαρτί που μπορεί να σε ανοίξει σε περιπέτειες που δεν φαντάζεσαι... ", γράφει ο Μίσσιος. 

Το μακρινό 1985 κυκλοφορεί το πρώτο του βιβλίο, " Καλά εσύ σκοτώθηκες...νωρίς " και οι στήλες της εφημερίδας Η ΑΥΓΗ - κυκλοφορεί ήδη χωρίς σφυρορέπανο- φιλοξενούν την κριτική του ποιητή Μανόλη Αναγνωστάκη... 

Με αυτό το κείμενο -αναδημοσιεύτηκε στις 25.11.2012- το "τετράδιο", σκαλίζει μνήμες και αισθήματα της πρώτης μας νιότης... 

"Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς": Ένα βιβλίο που πρέπει σωστά να διαβαστεί.

του Μανόλη Αναγνωστάκη

Η δουλειά κουράζει...

 στην Μαρία Τρυφωνίδου.

Το ξυπνητήρι χτυπάει στις 5:30. Κάθε πρωί. Μια παλιά συνήθεια που τώρα έχει γίνει έξη. Να σηκωθεί νωρίς και να προλάβει… Ίσως μια ανίκητη επιθυμία να μείνει μόνος… Καφές, τσιγάρο και ανάλογα τη δουλειά  δύο ή και περισσότερες ώρες στη διάθεσή του…

Όταν έκλεισε το γραφείο του είχε πάρει τις αποφάσεις του. Να βρει μια καινούργια δουλειά – είχε καβάτζα χίλια ευρώ, δεν θα αγχωνόταν για ένα μήνα, να τακτοποιηθεί στο νέο του σπίτι και να αφοσιωθεί στην προεκλογική περίοδο του 2009 στο πλευρό μιας ανανεωτικής πτέρυγας που σήμερα δεν υπάρχει.

Απουσία γράφει η Αλεξάνδρα Μαυρίδου

Απουσία 
γράφει η Αλεξάνδρα Μαυρίδου

- Μην αργήσεις το βράδυ!
Λίγο πριν κλείσει την πόρτα πάντα η ίδια φράση. Βλαστημούσε μέσα της.
- Θα αργήσω. Και; Τι έγινε; Τι θα κάνεις; Απόψε θα αργήσω. Σαββατόβραδο είναι γαμώτο!
Δεν αργούσε ποτέ. Δώδεκα παρά πέντε ξεκλείδωνε την εξώπορτα. Δώδεκα παρά τρία την εσώπορτα. Δώδεκα και ένα ξανακλείδωνε από μέσα. Τον άκουγε να συγυρίζεται στο κρεβάτι, να παίρνει βαθιά ανάσα και πριν αποκοιμηθεί να ρωτάει.
- Γύρισες;
Απαντούσε χαμηλόφωνα, σχεδόν από μέσα της.
- Γύρισα.
Το έκανε επίτηδες για να μην ακούσει. Άκουγε κάθε φορά. Κάθε φορά.
Έμπαινε στο δωμάτιο όλο νεύρα. Ξεντυνόταν και ξεβαφόταν όλο νεύρα. Συντηρούσε την αγρύπνια της όλο νεύρα. Ώρες ατέλειωτες με τα μάτια ανοιχτά κοίταζε το ταβάνι. Κοιμόταν, όταν πια εκείνος ανακάτευε τον καφέ στο μπρίκι και ξερόβηχε με το πρώτο τσιγάρο. Κοιμόταν, όταν εκείνος ξυπνούσε. Έτσι για να πάει λίγο κόντρα στα θέλω και στα πρέπει του. Σηκωνόταν μεσημέρι.
- Άντε! Σε περίμενα να φάμε.
Την περίμενε συνέχεια για κάτι. Τι καταπίεση αφόρητη κάποιος να σε περιμένει!
- Πως πέρασες;
Πώς να περάσει; Με δυο ώρες έξοδο όλες κι όλες;
_ Καλά, αλλά ήταν λίγο.
-Λίγο; Μα έλειπες τόσες ώρες!
-Ναι… ναι… Καλά ήταν λοιπόν… Ας φάμε!
Πόσες ώρες; Πως τις μετράει; Αλλά που να ξέρει; Τις μισές τις περνούσε στο σπίτι της κολλητής. Να αλλάξει ρούχα, να αλλάξει μαλλιά, να μακιγιαριστεί, να βάλει άρωμα και πολλά δαχτυλίδια και σκουλαρίκια και ψηλά τακούνια. Να πιει κι ένα δυο σφηνάκια κονιάκ, που ξέμεινε από κάτι μνημόσυνα. Να γίνει αυτό που εκείνος δεν μπορούσε ποτέ να φανταστεί. Να γίνει γυναίκα, ερωτευμένη κι ερωτεύσιμη. Γυναίκα! Γυναίκα!
- Ας φάμε...
………………………
Τώρα πια κοντεύει τα σαράντα. Χάθηκε με την κολλητή. Δεν βγαίνει τα Σάββατα. Τρώει μόνη τα μεσημέρια. Κλειδώνει όποτε θέλει. Ξεκλειδώνει όποτε μπορεί. Κάθε που μπαίνει σπίτι –αργά είναι; νωρίς είναι; - μουρμουρίζει Γύρισα. Αφουγκράζεται μετά τη σιωπή.

- Γύρισα, μπαμπά. Γύρισα! Μ’ ακούς;

σημείωση: Η κα Αλεξάνδρα Μαυρίδου είναι φίλη μου. Γνωριστήκαμε στο διαδίκτυο και συναντιόμαστε πυκνά. Στην πραγματική ζωή δεν έτυχε ακόμα. Η ΑΠΟΥΣΙΑ της είναι ένα εξαιρετικό δείγμα καλής γραφής.

Έστειλαν μηνύματα στον ουρανό...

Έστειλαν μηνύματα στον ουρανό... 

 Έφτιαξαν τον χαρταετό τους... Χαρούμενα και όλα μαζί, τα παιδιά του 1ου Δημοτικού Σχολείου... Η δασκάλα τους έβαλα την ιδέα να στείλουν ψηλά ευχές, επιθυμίες, πιστεύοντας πως θα πραγματοποιηθούν... Σηκώσανε τα μάτια ψηλά... Μια ανάταση, μια ανάσταση! Το καθένα ας έψαχνε ή ας φανταζόταν κάτι το διαφορετικό... Το καθένα ας αναζητούσε τον δικό του θεό -είναι η ηλικία τέτοια...τα παιδιά πιστεύουν σε ουράνιους παππούληδες και σε κόκκινους αγίους... 

Μα η δική του χαρά αντάμωσε ξανά το συλλογικό... Και τον έστειλε  στα δικά τους πρώτα μαθητικά χρόνια, στο ίδιο σχολείο, το "Ανωγειανό"...  Η τάξη του 1978-79... 

Παιδιά, τι λέτε πετάμε  χαρταετό στην αυλή του σχολείου  μας;  Κι ας τον φτιάξουν τώρα τα δικά μας παιδιά, εμείς θα επιμένουμε να γράψουμε και τις ευχές και τα όνειρα μας. 

Ραντεβού λοιπόν, την Καθαρή Δευτέρα του 2014...

Ντροπή, σύντροφοι!

γράφει ο φίλος Βασίλης Βενιζέλος[1]

"Οφείλω να το καταγράψω, γιατί όταν το άκουσα, όταν συνειδητοποίησα τι άκουσαν τα αυτιά μου, ένιωσα φρίκη, ανακατώθηκε το στομάχι μου και αναπόλησα εκείνες τις παλαιές, τις όχι και τόσο παλαιές εποχές, στις οποίες τα συνθήματα της ανανεωτικής αριστεράς, και δη της νεολαίας της ανανεωτικής αριστεράς, της ΕΚΟΝ "Ρήγας Φεραίος" δεν είχαν μόνο αξιοσημείωτη σπιρτάδα, αλλά και πολιτισμό και σεβασμό.

Κατά τη διάρκεια της πορείας διαμαρτυρίας της Πέμπτης 26 Σεπτεμβρίου, στην Αθήνα, ορισμένοι νέοι από το μπλοκ της νεολαίας του ΣΥΝ φώναξαν με αυτοπεποίθηση το αποκρουστικό σύνθημα "Άντε γαμήσου, σύντροφε Κουβέλη"!

Καταθέτω τον αποτροπιασμό μου και ελπίζω σε μη επανάληψη της αθλιότητας, η οποία με στενοχώρησε βαθιά."

Μικρό σχόλιο: Καλό το κείμενό σου, φίλε Βασίλη. Μόνο που οι παραλήπτες έχουν άγνωστες λέξεις και δεν θα το καταλάβουν: "Ανανεωτική αριστερά"... "πολιτισμός"... "σεβασμός"...[Α.ΣΤΕΓΟΣ]

Δείτε το άρθρο στο protagon.gr ε δ ώ  

[1]: με τον Βασίλη Βενιζέλο μας συνδέει μια βαθιά και ουσιαστική φιλία από τα χρόνια του ΡΗΓΑ. [Α.ΣΤΕΓΟΣ]

Καταγραφή στο μικροσκόπιο

Με αφορμή την εγγραφή του φίλου Ορέστη, ανέσυρα ένα παλιότερο μου κείμενο...

'' Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που μοιάζουν μ` εκείνα τα θαλασσοπούλια τα οποία,

όπου κι αν γυρίσεις το βλέμμα σου, τα βλέπεις διαρκώς μπροστά σου,

μια στ` αριστερά του καραβιού, μια στα δεξιά, κι όποια ρότα κι αν πάρεις,

αυτά ξαναγυρίζουν, πλανάροντας και κρώζοντας,

κι αν εξαφανιστούν κάποια στιγμή,

αυτό θα οφείλεται είτε στο ότι βρέθηκες σε άλλο ωκεανό

είτε γιατί τα έδιωξαν κάποια άλλα πλάσματα,

πιο λαίμαργα, πιο μαχητικά, που τα `φεραν άλλοι καιροί.''

ΦΡΑΝΣΟΥΑ ΣΑΛΒΕΝ[1]

              

 Ένας ωκεανός το κάθε σήμερα. Απέραντος, γαλάζιος, ανοικτός. Εκείνη ή η άλλη ρότα; Το ερώτημα αποδεικνύεται πλαστό. Το πρόβλημα είναι τα θαλασσοπούλια ...όχι τα αρπαχτικά, οι καρχαρίες, ούτε  τα πειρατικά. Τα θαλασσοπούλια. Γίνονται αόρατα στην άπνοια και στη γαλήνη, ''χάνονται'' στα κύματα, ξεπροβάλουν και εδραιώνουν την ύπαρξη τους με τον  άνεμο. Λοιδορούν το καράβι. Επιδεικνύουν τη δυνατότητα να γέρνουν, να ελίσσονται σε κάθε φύσημα, σε όλες τις αλλαγές του καιρού. Το μικροσκοπικό, το ασήμαντο σώμα τους στροβιλίζεται στην ορμή, τη δύναμη του ανέμου. Στην ύφεση λουφάζουν, το κεφάλι ελαφρώς σκυμμένο, τα φτερά κλειστά, εξετάζουν τις νέες συνθήκες, οι σειρήνες τους εκτείνονται μέχρι τον επόμενο,  αφελή καπετάνιο.  

              Το ταξίδι απαιτεί προετοιμασίες. Και γνώση. Όχι για τον καιρό, ας μεταβάλλεται. Δεν ενοχλεί μια ειδυλλιακή εικόνα, του πολύχρωμου τόξου μετά την καταιγίδα. Ούτε για τον καπετάνιο. Για τους συνταξιδιώτες οφείλεις να γνωρίζεις. Και για το καράβι. Ιδιαίτερα για το κατάστρωμα: τις θέσεις ίσια στην κίνηση του ανέμου. Με τα θαλασσοπούλια δεν μπορείς να αναμετρηθείς, κινούνται με τον άνεμο. Μα πρέπει να τα ακολουθείς στην διάρκεια του ταξιδιού. Να παρατηρείς την κίνηση τους. Να καταγράφεις προσεχτικά, τα πάντα. Με επιστημονική ακρίβεια το γένος και το είδος των λαίμαργων εχθρών τους.  

                    Διότι, δεν υπάρχει άλλος ωκεανός.  

 

[1]ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΚΟΜΜΑ του ΦΡΑΝΣΟΥΑ ΣΑΛΒΕΝ, εκδόσεις ΠΟΛΙΣ

Σιωπή. Ξημερώνει;

" Ερημιά γύρω σου σιγά σιγά."

Μ.Αναγνωστάκης, ΥΓ.  

  στον φίλο Λ.Τσουκνίδα

 Ανέσυρε το παρακάτω απόσπασμα από ένα παλιό του κείμενο:

Ένοιωθε μέσα του ένα  κενό. Προτίμησε για μια ακόμα φορά την σιωπή. Δεν θέλησε να αφήσει τη μοναξιά του. Δεν μπόρεσε να αφεθεί. Αφουγκραζόταν. Είναι σε θέση να σμίγει τον Άλλο, από απόσταση. Με ανοικτές πληγές –το αίμα ζωντανό- παρέμενε χωμένος στην βασανιστική διαδικασία της ανάλυσης και της σκέψης. Δεν ήταν σίγουρος για τίποτα. Ήδη άκουγε πολλές φωνές, «φίλιων σχηματισμών», να τον καλούν –προσκαλούν- προκαλούν- εγκαλούν, στην πράξη. Δεν ήταν έτοιμος

Ίσως να βρίσκοταν ακόμα στην αρχή ή όπως του μήνυσε ο φίλος του Γ.Μ., σε περίοδο μάθησης. Όχι ληθάργου![...]

Βρίσκεται πάλι στην ίδια οδυνηρή θέση! Δεν ένοιωθε υποχρεωμένος να ξέρει. Άλλωστε, χρόνια τώρα άφησε πίσω του θέσφατα και νομοτέλειες. Προσπαθούσε να καταλάβει.Περισσότερο σύνθετη η σημερινή εποχή, τον βάρυναν τα παλιά εργαλεία... 

Κρατούσε αποστάσεις, χωρίς να αρνείται τη συμμετοχή. Ακόμα και τις αντιρρήσεις του τις κρατούσε για τον ίδιο... Φοβόταν πάλι να τις προβάλλει. Του έφτανε που ήξερε... Άλλωστε, χρόνια τώρα δεν ήθελε πια να πείσει κανέναν. 

ΥΓ. Όσο - ως άτομα και ως χώρος - προβάλλουμε την αξία της δημοκρατίας, τόσο θα συμβάλλουμε στην υπέρβαση της κρίσης: Η ομιλία του βουλευτή Ν.Τσούκαλη. 

[1]: σκίτσο του ΑLTAN  

 

Νερό ποτιστικό στην ξηρασία της εποχής...

Η μέρα ξεκίνησε θαυμάσια... [και εξακολουθεί να είναι έτσι!]. Να συναντάς μια τέτοια γραφή...να μένεις για ώρα μπροστά στην οθόνη...να νευριάζεις μονάχα γιατί πρέπει να φύγεις...Έγραψα μια φράση...ανέβηκα στη σχολή για τον άχαρο ρόλο του επιτηρητή... ξεπέρασα τον πειρασμό να επέμβω στα θέματα του συναδέλφου... 

Η πρωϊνή θερμακρασία, ικανή να σε μαγέψει, να σε μεταφέρει σε έναν χειμώνα, που ούτε φέτος δεν ζήσαμε στο νησί... Και ο ήλιος που ανέβαινε να θετεί τα δικά του ερωτήματα... Ξανά και ξανά να γυρεύει απαντήσεις στην ποίηση...

Σε μια σπείρα αφέθηκε... οι φοιτητές δεν αντιγράφουν, δεν κάνουν σκονάκια πια...παπαγαλίζουν ότι τους ζητηθεί...κι αν σκεφτείς να ρωτήσεις ... αν τους έχει περάσει από το μυαλό να μην βρουν αύριο "γη" να καλλιεργήσουν τις γνώσεις τους, τότε σίγουρα θα λάβεις σελίδες λευκές... [τελικά κανένας πειρασμός δεν σε αφήνει μέχρι να υποκύψεις].

Επέστρεψα... έπιασα αμέσως να εξετάζω τον εαυτό μου... Μια απάντηση ήξερα: Ναι,  οι εγγραφές  του φίλου Λ.Τ. είναι νερό ποτιστικό στην ξηρασία της εποχής...