Αν το έχομε σκεφτεί να το κάνουμε πράξη.
Εκεί κρίνεται όλη η προσπάθεια.
Προσυπογράφουμε το κείμενο του φίλου Θ.Μαχιά.
"τετράδιο εξόδου"
γράφει ο Θανάσης Μαχιάς
Το τέλος κάθε χρονιάς προσφέρεται για αποτιμήσεις, πολύ περισσότερο
όταν συμπίπτει με μια πενταετία κρίσης και «αδύνατων» μεταρρυθμίσεων.
Θυμάμαι πάντα τα λόγια του Λ. Κύρκου, ότι ο μεταρρυθμιστής δεν είναι αυτός που σχεδιάζει μια μεταρρύθμιση, αλλά αυτός που θα την φέρει σε πέρας, που την προσαρμόζει σύμφωνα με τους συσχετισμούς, έτσι ώστε να αποκτήσει μια ευρύτατη βάση στήριξης και να της δώσει γερά θεμέλια για παραπέρα αλλαγές. Το οικονομικό και το πολιτικό πρόβλημα της χώρας, είναι προφανώς υπαρξιακό, κεντρικό και θεμελιώδες. Το πρόβλημα αυτό με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα αντιμετωπιστεί (με χρεοκοπία ή όχι, με ευρώ ή δραχμή, με περισσότερη ή λιγότερη δυστυχία).
Αυτό που μου φαίνεται μόνιμο, σισύφειο, ανεπίλυτο και ανακυκλούμενο πρόβλημα είναι η αναπαραγωγή της θεσμικής υπανάπτυξης της Ελληνικής κοινωνίας.
Θυμάμαι πάντα τα λόγια του Λ. Κύρκου, ότι ο μεταρρυθμιστής δεν είναι αυτός που σχεδιάζει μια μεταρρύθμιση, αλλά αυτός που θα την φέρει σε πέρας, που την προσαρμόζει σύμφωνα με τους συσχετισμούς, έτσι ώστε να αποκτήσει μια ευρύτατη βάση στήριξης και να της δώσει γερά θεμέλια για παραπέρα αλλαγές. Το οικονομικό και το πολιτικό πρόβλημα της χώρας, είναι προφανώς υπαρξιακό, κεντρικό και θεμελιώδες. Το πρόβλημα αυτό με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα αντιμετωπιστεί (με χρεοκοπία ή όχι, με ευρώ ή δραχμή, με περισσότερη ή λιγότερη δυστυχία).
Αυτό που μου φαίνεται μόνιμο, σισύφειο, ανεπίλυτο και ανακυκλούμενο πρόβλημα είναι η αναπαραγωγή της θεσμικής υπανάπτυξης της Ελληνικής κοινωνίας.
Ίσως
είναι ακόμα νωρίς, αλλά μετά την λαίλαπα των εξελίξεων και του
καλοκαιριού του ’15, έχει πιστεύω αξία μια κριτική αποτίμηση των
(προσπαθειών) μεταρρυθμίσεων στα τελευταία 5 χρόνια. Η παλινδρόμηση
αλλαγών θέτει αντικειμενικά το ερώτημα του πώς και γιατί αυτή
τροφοδοτείται και τί πρέπει να αλλάξει στο μέλλον. Η κεντρική ιδέα των
παρακάτω βασίζεται στην διερεύνηση της υπόθεσης ότι (ΚΑΙ) ο τρόπος που
συντελούνται οι αλλαγές, εμπεριέχει (δικαίως ή αδίκως) το σπέρμα της
ακύρωσής τους (το ταγκό χρειάζεται δύο).
