Χρίστος Ρουμελιωτάκης Η μόνιμη θλίψη

για την ανάγκη η μνήμη να παραμένει ζωντανή, 

ικανή να πυροδοτεί τις καθημερινές αντιστάσεις 

απέναντι στους "φασισμούς" που μας καταδυναστεύουν... 

για την ανάταση... για την ανάσταση...

[από το εξαιρετικό ιστολόγιο Πλανόδιον-Ιστορίες Μπονζάι, το διήγημα του Χρίστου Ρουμελιωτάκη]:

Ἡ μό­νι­μη θλί­ψη

Hμα­σταν τρεῖς. Ἡ Μα­ριά­ννα (πραγ­μα­τι­κὸ ὄ­νο­μα Νί­κη), ὁ Πέ­τρος (πραγ­μα­τι­κὸ ὄ­νο­μα Δη­μή­τρης), κι ἐ­γὼ (πραγ­μα­τι­κὸ ὄ­νο­μα Χρῆ­στος). Ποι­ὸς εἶ­χε τὴν ἐ­πα­φὴ δὲν ξέ­ρα­με. Ὑ­πο­θέ­τω ἡ Μα­ριά­ννα, για­τί μιὰ μέ­ρα μᾶς στα­μά­τη­σε γιὰ με­γά­λο δι­ά­στη­μα χω­ρὶς ἐ­ξή­γη­ση.

Τὰ θυ­μή­θη­κα τὸ πρω­ὶ στὴν ἀ­να­καί­νι­ση, κα­θὼς πί­σω ἀ­πὸ τὴν ντου­λά­πα βρῆ­κα τὰ πορ­τραί­τα τοῦ Βλα­δί­μη­ρου Ἴ­λιτς καὶ τοῦ Μπερ­τό­δου­λου Μπρε­χτ,  στὴν πα­λιὰ κλα­σι­κὴ ἀ­πει­κό­νι­ση, πού μοῦ εἶ­χε χα­ρί­σει ἡ Μα­ριάννα. Φερ­μέ­να ἀ­πὸ τὸ Ἀ­να­το­λι­κὸ Βε­ρο­λί­νο.

Τί ἀ­πο­γί­να­με, στο­χά­ζο­μαι τώ­ρα. Ὁ Πέ­τρος (πραγ­μα­τι­κὸ ὄ­νο­μα Δη­μή­τρης) ἔ­γι­νε ὑ­πο­θη­κο­φύ­λα­κας Νέ­ας Φι­λα­δελ­φεί­ας, ἡ Μα­ριά­ννα (πραγ­μα­τι­κὸ ὄ­νο­μα Νί­κη) ἔ­γι­νε νο­μι­κὸς σύμ­βου­λος στὴν Ἐ­θνι­κὴ κι ἐ­γὼ (πραγ­μα­τι­κὸ ὄ­νο­μα Χρῆ­στος) δι­κη­γό­ρος, μὲ εἰ­δι­κό­τη­τα στὸ δί­και­ό τοῦ ἀν­τα­γω­νι­σμοῦ καὶ τὴ ναυ­α­γι­αί­ρε­ση.

Ἄ, ναί, ἡ Μα­ριά­ννα, ὅ­ταν κα­μιὰ φο­ρὰ τὴ συ­ναν­τῶ στὸ δρό­μο, ἔ­χει τὴ μό­νι­μη ἐ­κεί­νη θλί­ψη ποὺ εἶ­χε καὶ τό­τε. Στὰ μά­τια της καὶ στὸ χα­μό­γε­λο.

Χρίστος Ρουμελιωτάκης Είναι τα βράδια

ποιητικό ανθολόγιο 2016

Αντίδωρο στον Δημήτρη Κανελλόπουλο

και τον Αντώνη Μιχαηλίδη

Είναι τα βράδια 

Είναι τα βράδια κάτι θόρυβοι που με τρομάζουν,

κάτι σαν τζάμια που τρίζουν,

κάτι σαν τα πατώματα που συστέλλονται

και που να το πεις

σε ποιον να μιλήσεις,

γι`αυτό τα γράφω τούτα τα ποιήματα τα κακορίζικα

γι`αυτό τις νύχτες θα δείτε

ν`αναβοσβήνουν τα φώτα στα παράθυρια μου. 

Χρίστος Ρουμελιωτάκης Ξένος ειμί και άλλα ποιήματα, εκδόσεις τυπωθήτω Αθήνα 2002

Ο Χρίστος Ρουμελιωτάκης [1] γενήθηκε στην Αργυρούπολη του Ρεθύμνου το 1938. Σπούδασε νομική, πολιτικές και οικονομικές επιστήμες. Έλαβε μέρος στους κοινωνικούς αγώνες της εποχής του και συμμερίσθηκε τη μοίρα της Ελληνικής Αριστεράς. Εμφανίστηκε στα γράμματα με το ποίημα "Πίσω από τα βλέφαρα" στο περιοδικό "Επιθεώρηση Τέχνης", το 1958. Εκδότης του λογοτεχνικού περιοδικού "Σχεδία", δημοσίευσε τις ποιητικές συλλογές: "Κλειστή θάλασσα", 1979, "Βαρούτην χανόμεθα", 1988, "Ο ανεπίληπτος βίος, ο λόγος και η τελείωση της Λευκοθέας", 1989, "Ξένος ειμί και άλλα ποιήματα", 2002, "Δεν είναι τίποτα και άλλα ποιήματα", 2008, και τη συλλογή δοκιμίων "Ασκήσεις αυτογνωσίας", 2008, που τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Δοκιμίου-Κριτικής.

[1]: Το «nevermore του Ρουμελιωτάκη» αποτελεί συμβολή του Δημήτρη Ραυτόπουλου στο αφιέρωμα στον ποιητή του λογοτεχνικού περιοδικού ΟΡΟΠΕΔΙΟ –τεύχος 16. Στο αφιέρωμα συνεργάζονται επίσης οι Κώστας Σοφιανός, Πολύκαρπος Πολυκάρπου, Αντιγόνη Βουτσινά, Άλκης Άβερμαχ, Ιωάννα Αλεξοπούλου, Λάμπης Καψετάκης, Αμαλία Κονδυλάτου και ο σκηνοθέτης Στέλιος Χαραλαμπόπουλος.
 

Σημειώνουμε την παρατήρηση του Ραυτόπουλου για την ποίηση του Ρουμελιωτάκη: «Μπορούμε αδίστακτα να πούμε ότι βρισκόμαστε σε μια σπάνια ποιητική κράση, στεφανωμένη με πνευματική αρετή».

Χρίστος Ρουμελιωτάκης Οι μέρες εκείνες

ποιητικό ανθολόγιο

Οι μέρες εκείνες

Πέρασαν τόσα χρόνια
κι όμως θυμάμαι ακόμη
τη μέρα εκείνη πάνω στη γέφυρα`
φυσούσε ένας αέρας απαλός
και συ έγερνες πάνω μου
και τραγουδούσες
αστέρι και φεγγάρι μου`
ύστερα ο αέρας δυνάμωσε
και ξαφνικά αρχίσαμε να πετούμε,
πετούσαμε χαμηλά
πάνω από τις στέγες,
πάνω από τα δέντρα,
πετούσαμε, πετούσαμε-
έτσι ήταν οι μέρες εκείνες
γεμάτες μικρά αλλεπάληλα θαύματα.

Χρίστος Ρουμελιωτάκης Ξένος ειμί και άλλα ποιήματα, εκδόσεις τυπωθήτω, Αθήνα 2009

φωτογραφία της Λένας Μαλινάκη 

Η Λένα Μαλινάκη γεννήθηκε στα Χανιά. Είναι μαθηματικός, συνταξιούχος εκπαιδευτικός δημόσιας δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Ζει στο Ηράκλειο.

Για τον αγώνα τον καλόν...

"Δεν είσαι βέβαιος αν είχες ακολουθήσει τις συμβουλές της Ρόζας, αλλά είσαι βέβαιος πως είχες ακολουθήσει τον κανόνα, που συ ο ίδιος είχες επιβάλει στον εαυτό σου, κάθε φορά δηλαδή που βρίσκεσαι σε δίλημμα περί του πρακτέου, να επιλέγεις ό,τι είναι δυσκολότερο". 

Χρίστος Ρουμελιωτάκης 

ΑΠΟΘΗΚΕΣ ΥΦΑΛΩΝ ΟΠΛΩΝ ΔΟΚΙΜΙΟ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ

εκδόσεις Τυπωθήτω Αθήνα 2009 [σελ. 33]

"Αν ρωτήσεις, στην Ελλάδα, ποιες είναι οι υποχρεώσεις, που έχουμε απέναντι στην Ευρώπη, δεν θα σου απαντήσει κ α ν ε ί ς".  Είναι χαρακτηριστική αυτή η φράση της κ. Αρβελέρ, για τον τρόπο που οι Έλληνες βλέπουν την Ευρώπη και κατά απόλυτη συνέπεια  οι Ευρωπαίοι πολίτες κοιτάζουν την Ελλάδα. Μια στρεβλή σχέση, μια συμμαχία χωρίς αμοιβαιότητα, μια διαρκής προσπάθεια απομύζησης... 

Στο σαθρό αρχαιοελληνικό παρελθόν αναπτύχθηκε -"όλοι μας χρωστάνε"- έντεχνα καλλιεργήθηκε από τον λαϊκισμό των ελληνικών κυβερνήσεων.

Ο λόγος χάνεται στην επίκληση του...πολιτισμού, σε κάτι βελανίδια, πάντα οι άλλοι είναι κουτόφραγκοι. Εμείς ο λαός ο περιούσιος, Ακρόπολες και Παρθενώνες, χαμένες Καρυάτιδες. Χαμένες ευκαιρίες και κακομοίρηδες. "Κωλοέλληνες" -ας θυμηθούμε και τον ώριμο Σαββόπουλο, όσο κι αν ενοχλεί... Είναι μια αλήθεια. Χαμένα προγράμματα, καταδίκες και καταδίκες για το "όλα τα κιλά όλα τα λεφτά", για τα απορρίμματα, για το αντιρατσιστικό. Χρήματα που έκαναν φτερά, χρήματα που έγιναν κυβικά, έλεγχος ανύπαρκτος, κράτος ανυπόληπτο.

Σε αυτό το βούρκο ευδοκιμούν παπάδες, αετονύχιδες, μαυραγορίτες, ο κ. Νικολόπουλος, νταήδες του βουνού και του λόγγου. Ψεκασμένοι και ανθρωπάκια. "Αντάρτες της πορδής με τα λεφτά του μπαμπά"... 

Μια ώθηση απαιτείται. Μια έμπνευση. Ένα καινούργιο όραμα. Πάνω από το διχασμό. Ένα μέτωπο λογικής. Με τα μάτια στραμένα στην Ευρώπη. Με τις πράξεις, τις καθημερινές, τις μικρές, να έχουν σαφή προσανατολισμό στην πολιτική της ενοποίηση. Μια μικρή μειοψηφία ας αναλάβει ξανά τις ευθύνες της. 

Με το ΝΑΙ προχωρά ο κόσμος. Ναι! για τον αγώνα τον καλόν...

Καθημερινές αντιστάσεις

Τώρα που τα καταγράφεις αυτά έρχεται στο μυαλό σου εκείνη η ωραία γυναίκα που είχες γνωρίσει ένα βράδυ, πολλά χρόνια μετά, σε μια κοινωνική συναναστροφή. Ήταν όμορφη στην ωριμότητά της, γελούσε και είχε μια σειρά ωραία δόντια. Ένιωσες την ανάγκη να της το πεις. Χαμήλωσε τη φωνή της και, γελώντας πάντοτε, σου είπε πως τα δόντια δεν είναι δικά της, είναι του ΕΑΤ-ΕΣΑ. Έτσι σου είπε, γελώντας.

Χρίστος Ρουμελιωτάκης 

Ο ποιητής  καταγράφει την πορεία του, ένα δοκίμιο αυτογνωσίας.  Παραδίδει στον αναγνώστη ΑΠΟΘΗΚΕΣ ΥΦΑΛΩΝ ΟΠΛΩΝ από τις  εκδόσεις Τυπωθήτω στην Αθήνα του  2009. Ένα βιβλίο με αυτοβιογραφικά κείμενα.

Η κ. Ελισάβετ Κοτζιά σε ένα κείμενό της για το βιβλίο αυτό στην εφημερίδα Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ σημειώνει: "Βγαίνοντας από τη Βουλή το 1967, ο Γεώργιος Παπανδρέου είχε δηλώσει περιστοιχιζόμενος από τους βουλευτές του ότι «αν ήθελε επιχειρηθεί η επιβολή δικτατορικού καθεστώτος, θα γίνει εξανάστασις». Και ο δημοτικός σύμβουλος Χρίστος Ρουμελιωτάκης είχε εισηγηθεί σε έκτακτη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου του, τη συνέγερση του λαού με κωδωνοκρουσίες και την πορεία του στο κέντρο της Αθήνας, όπου θα συνέκλιναν οι πορείες όλων των ελεγχόμενων από την Αριστερά δήμων. Κανείς δεν προέβλεψε πως ο λαός που κατέκλυζε μαχητικά τους δρόμους στην αποστασία του 1965, θα κλεινόταν σπίτι του με την επιβολή του στρατιωτικού πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου".

Αξίζει να διαβαστεί. Αξίζει να διαβαστεί σήμερα.

Χρίστος Ρουμελιωτάκης Μόνο οι γυναίκες

ποιητικό ανθολόγιο 2015

 

[ με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών... ]

για τον Μάρτιο: Δημήτρης Τζάνης

Μόνο οι γυναίκες

Από του Βάρναλη τις μέρες
ως τα μερόνυχτα του Γκόρπα
πολλά αλλάξανε
της γης οι κολασμένοι δεν βρυχώνται,
η καβαλίνα κι η ροδακινιά εξοστρακίσθηκαν
και το κρασί δεν είναι άρωμα και πτήσις και αφρός
μόνο οι γυναίκες,
α, οι γυναίκες, δύστυχε Θωμά,
όσο περνούν τα χρόνια γίνονται πιο όμορφες
και πιο φασίστρες
και πράμα φυσικό
μας βασανίζουν περισσότερο.

Χρίστος Ρουμελιωτάκης Ξενός ειμί και άλλα ποιήματα εκδόσεις Τυπωθήτω, 2002

Ο Χρίστος Ρουμελιωτάκης γεννήθηκε στην Αργυρούπολη Ρεθύμνης το 1938. Σπούδασε νομική και πολιτικές και οικονομικές επιστήμες. Συμμετείχε στα πολιτικά δρώμενα της εποχής και συμμερίστηκε τη μοίρα και τις περιπέτειες της Αριστεράς. Εμφανίστηκε στα γράμματα με το ποίημα "Πίσω από τα βλέφαρα" στο περιοδικό "Επιθεώρηση Τέχνης", το 1957.Εκδότης του πολιτικού περιοδικού Σχεδία. Ολιγογράφος εξ επιλογής, και ίσως γι' αυτό καίριος και ουσιαστικός στο λόγο του, έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές και μια συλλογή δοκιμίων.

Κρατικό βραβείο 2009 [βραβείο δοκιμίου- κριτικής] για το έργο του Ασκήσεις αυτογνωσίας

Δημήτρης Τζάνης: Ερωτική διαμαρτυρία, λάδι 85x68εκ. 

Χρίστος Ρουμελιωτάκης Δεν είναι τίποτα

 

ποιητικό ανθολόγιο 2014

[ με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών... ]

 

για τον Αύγουστο: Γιάννης Στεφανάκις

 

 

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ

Δεν είναι τίποτα,

είναι η πόρτα σου, που ανοιγοκλείνει μόνη της,

όπως και χθες.

Δεν είναι τίποτα,

είναι η θεία Αγγελική, που έχει πεθάνει από χρόνια

και είναι μόνη της.

Δεν είναι τίποτα,

είναι τα χρόνια σου, που επιστρέφουν

και διεκδικούν τα δικαιώματά τους.

Δεν είναι τίποτα,

είναι μεσάνυχτα και είναι αργά, πολύ αργά

για να φοβάσαι.

Χρίστος Ρουμελιωτάκης  Δ ε ν  ε ί ν α ι  τ ί π ο τ α  κ α ι  ά λ λ α  π ο ι ή μ α τ α, εκδόσεις τυπωθήτω, Αθήνα 2008

 

Γιάννης Στεφανάκις Τ ο τ ρ ί τ ο  χ ώ ρ ι σ μ α  τ η ς  π έ τ ρ α ς  Πετρογραφία με δύο χρώματα, 1991, διαστάσεις: 50×50εκ.

Σαν σήμερα...

για την ανάγκη η μνήμη να παραμένει ζωντανή, ικανή να πυροδοτεί τις καθημερινές αντιστάσεις απέναντι στους "φασισμούς" που μας καταδυναστεύουν... για την ανάταση... για την ανάσταση...

[από το εξαιρετικό ιστολόγιο Πλανόδιον-Ιστορίες Μπονζάι, το διήγημα του Χρίστου Ρουμελιωτάκη]:

Σαν σήμερα

 

XΤΥΠΗΣΕ την πόρ­τα με τον πα­λιό συν­θη­μα­τι­κό τρό­πο. Η πόρ­τα άνοι­ξε.

Τί ήρ­θες ε­δώ, δεν ξέ­ρεις πως έχω παι­δί, εί­πε. Κοί­τα­ξε δε­ξιά και αρι­στε­ρά, ψυ­χή, κι έ­βα­λε τα κλά­μα­τα.

Το ρα­δι­ό­φω­νο μέ­σα με­τέ­δι­δε εμ­βα­τή­ρια.

Τη μέ­ρα ε­κεί­νη το η­με­ρο­λό­γιο στον τοί­χο, με την παλιά ξυ­λο­γρα­φί­α του Τά­σου, έ­γρα­φε: Πα­ρα­σκευ­ή, 21 Α­πρι­λί­ου 1967.

Ερπύστριες "φίλιων δυνάμεων"...

Μια απόφαση ιστορική... Αύγουστος 1968...

Το βράδυ της 20ης Αυγούστου, η Κεντρική Επιτροπή του Κ.Κ. Σοβιετικής Ένωσης συνέρχεται σε έκτακτη συνεδρίαση, λαμβάνοντας την απόφαση εισβολής στην Πράγα. Στις 22:00, τα τανκς 5 χωρών του Συμφώνου της Βαρσοβίας, σε συνδυασμό με εκατοντάδες στρατιώτες εισβάλουν στην Τσεχοσλοβακία. Σύμφωνα με ανακοίνωση του σοβιετικού πρακτορείου ΤΑΣΣ, «βρίσκεται σε εξέλιξη αδελφική βοήθεια στρατευμάτων του Συμφώνου της Βαρσοβίας προς το λαό της Τσεχοσλοβακίας για να σταματήσει η πορεία της αντεπανάστασης που απειλούσε τις ιστορικές κατακτήσεις της». [το κείμενο δημοσιεύτηκε στο "εδώ είμαστε", ακριβώς πριν ένα χρόνο...]

Χρίστος Ρουμελιωτάκης Ενύπνιον `88

ποιητικό ανθολόγιο 2013 με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών...

για τον Ιούνιο: Τάσος Μαντζαβίνος 

 

Ενύπνιον `88

 

Ήρθε ο πατέρας μου τη νύχτα

και με φώναξε`

μαθαίνω πράγματα, μου λέει 

και φοβούμαι,

να πληρώνεις το νοίκι σου και τα κοινόχρηστα

και τα άλλα,

όπως συμφώνησες.

Μα πατέρα, του λέω,

εδώ δεν είναι το σπίτι μου, είναι φυλακή,

δεν το βλέπεις;

κι αυτή δεν είναι η βρύση που στάζει, 

είναι η ζωή μου

που στραγγίζει σταγόνα-σταγόνα.

Το ξέρω, μου λέει,

αλλά και συ το ήξερες και υπόγραψες

και τώρα οφείλεις να πληρώσεις

όπως όλοι μας.

 

 

Χρίστος Ρουμελιωτάκης Ξένος ειμί και άλλα ποιήματα εκδόσεις Τυπωθήτω 2002

 

Τάσος Μαντζαβίνος

Η ζωγραφική του Τάσου Μαντζαβίνου πατώντας ταυτόχρονα στην ευρωπαϊκή και την νεοελληνική παράδοση συνδυάζει το λόγιο οπλισμό με το γνήσιο λαϊκό ένστικτο.

Μετατοπίζοντας βαθμιαία τη θεματολογία και ζωγραφική του διατύπωση επικεντρώνεται σε έναν προσωπικό ανθρωποκεντρικό σουρεαλισμό. Ο ίδιος σημειώνει : «ο ζωγράφος είναι ο μύθος του, το σύμπαν των σκέψεών του, οι επιλογές της ζωής του, όλα αυτά τερματίζουν στον πίνακά του».

Εχει κάνει 26 ατομικές εκθέσεις στην έλλάδα και το εξωτερικό. Την άνοιξη του 2012 το έργο και η προσωπική του πορεία παρουσιάστηκε στο μουσείο Μπενάκη με αφορμή το βιβλίο του Φ. Μπεγλέρη «Τάσος Μαντζαβίνος¨ Η δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται».

 

σημειώσεις:

- για το ποιητικό ανθολόγιο δείτε ε δ ώ 

- το ποιητικό ανθολόγιο του Ιουνίου είναι αφιερωμένο στην μνήμη του πατέρα μου. Ο αναγνώστης θα έχει ήδη αντιληφθεί τη θεματική των τεσσάρων ποιημάτων. Κλείνουν φέτος 25 χρόνια από τον θάνατό του.