Ένα εύστοχο σχόλιο του καλού φίλου Ανδρέα Γιάνναρου. Το προσυπογράφω.
Α.Ν.Χελιδώνης
Αν κάτι πρέπει να μας προβληματίσει στην δημιουργία νέων κομμάτων στα
δεξιά του πολιτικού φάσματος, πέρα από όποια διάθεση χαβαλέ τους
δίνουμε, είναι ότι σήμερα η κοινωνία στην βάση της είναι συντηρητική και
όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, εμπιστεύεται περισσότερο τις ένοπλες
δυνάμεις, τα σώματα ασφαλείας και την Εκκλησία από τους πολιτικούς ή τα
κόμματα.
Αυτό δείχνει ότι υπάρχει ένα τμήμα σημαντικό στην κοινωνία που
ασπάζεται τέτοιες απόψεις και έτσι αυξάνεται ο πολιτικός ανταγωνισμός
για την εκπροσώπησή του. Και αν η παρουσία εξωκοινοβουλευτικών κομμάτων
της αριστεράς αντιμετωπίζεται μέχρι σήμερα με γραφικότητα και αδιαφορία
και αυτό γιατί παρά τις αρτηριοσκληρωτικές τους θέσεις, ποτέ ουσιαστικά
δεν αποτέλεσαν απειλή για την δημοκρατία και τους θεσμούς (δεν μιλάμε
για ακροαριστερές τρομοκρατικές οργανώσεις, αλλά για οργανωμένα πολιτικά
σχήματα, π.χ ΜΛΚΚΕ) και ποτέ δεν ηγεμόνευσαν ιδεολογικά, η επίκληση των
παραπάνω χαρακτηριστικών ως ιδεολογική βάση για τα νέα κόμματα στον
δεξιό άξονα, δείχνει ότι η συλλήβδην καταδίκη των πάντων, η επιστράτευση
της συλλογικής ευθύνης, η ενοποίηση του ριζοσπαστισμού, αριστερού και
δεξιού ως προς τα αίτια της κρίσης, ενίσχυσαν την ηγεμονία της Χρυσής
Αυγής και απελευθέρωσαν έτσι ακραίες φωνές (ιδίως από τα δεξιά) που πλέον
δεν σιωπούν και δεν ντρέπονται να μιλούν για αντικομμουνισμό(που στην
Ελλάδα έχει την λογική μακαρθισμού για να μην ξεχνάμε), να επιστρατεύουν
ρατσιστικό και μιλιταριστικό λόγο και το χειρότερο από όλα να οξύνουν
τα πάθη, να ενισχύουν τις αντιθέσεις και να περιχαρακώνουν ιδεολογικά τα
μέτωπα.
Στον αντίποδα αυτών, η πιο προοδευτική και αριστερή σήμερα
πρόταση είναι η ανάδειξη της συνεργασίας, του διαλόγου και των ευρύτατων
συναινέσεων.
Ο Αντρέας Γιάνναρος είναι μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου των ΜΕΤΑρρυθμιστών.
