Μικρό σχόλιο για το ελληνικό πρωτάθλημα...

γράφει ο Ανδρέας Γιάνναρος

Τελείωσε και το φετινό πρωτάθλημα της super league. Ο Ολυμπιακός απόλυτος κυρίαρχος πήρε ίσως τον πιο εύκολο και ξεκούραστο τίτλο των τελευταίων ετών. Πανίσχυρος τόσο εντός όσο και εκτός γηπέδων δεν έχει αφήσει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης της κυριαρχίας του. Θα λέγαμε ότι η χρονιά του ήταν συνολικά επιτυχημένη, αν τελικά περνούσε στην επόμενη φάση του Champions League, ή έστω στο Europa League, αλλά όπως φάνηκε, έμεινε από δυνάμεις και ίσως από φιλοδοξίες.  Αν υπάρχει κάτι αρνητικό είναι η εμμονή σε ξένους ποδοσφαιριστές(πόσοι καλύτεροι υπάρχουν από τον Μήτρογλου και τον Κολοβό) που μπορεί να αποφέρουν αποτελέσματα, αλλά δεν αποτελούν βάση, ούτε μπαίνουν στην ψυχοσύνθεση των οπαδών. 

Ο ΠΑΟ αν και φέτος προσπάθησε να γίνει πιο ανταγωνιστικός, το άσχημο ξεκίνημα σε Ελλάδα και Ευρώπη τον προσγείωσε ανώμαλα στην πραγματικότητα και στις αδυναμίες που παρουσιάζει τα τελευταία χρόνια τόσο αγωνιστικά όσο και διοικητικά. Η προσπάθεια να χτιστεί μια ομάδα πάνω σε υγιή βάση και με Έλληνες παίκτες θα έχει αντίκτυπο αν καταφέρει να υπερβεί το άγχος του κατατρεγμένου και βαδίσει πάνω σε ένα πλάνο εξυγίανσης και αγωνιστικής ενδυνάμωσης. Έχασε το κύπελλο, αλλά ο στόχος για έξοδο στα προκριματικά του C.H παραμένει εφικτός. 

Από τις άλλες ομάδες η ΑΕΚ φέτος στην επιστροφή της μετά από δύο χρόνια, έκανε μια καλή χρονιά, κινήθηκε προσεκτικά στις μεταγραφές, ενώ φαίνεται ότι η έλευση του Πογιέτ ισορρόπησε τα πράγματα εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου. Ο στόχος για την 2η θέση που αρχικά φάνταζε μακρινός επετεύχθη δίκαια και τώρα καλείται να τον υπερασπιστεί και στα play off. 

Αρνητική έκπληξη του πρωταθλήματος ο ΠΑΟΚ που αν και ξεκίνησε με φιλοδοξίες, με εύρωστη διοίκηση και παίκτες καλοπληρωμένους, για ακόμα μια φορά πληρώνει την έλλειψη ενός σωστού προγραμματισμού αλλά και τον ασφυκτικό έλεγχο των οπαδών που και φέτος δημιούργησαν προβλήματα στην ομάδα τους. 

Ευχάριστη έκπληξη ο Πανιώνιος-τα χουμε γράψει πολλές φορές- που παρ ότι ξεκίνησε αποδυναμωμένος σε σχέση με πέρσι, με περιορισμό μεταγραφών και με νέα παιδιά στην σύνθεσή του κατάφερε όχι μόνο να σωθεί αλλά και να μπει στα play off, παίζοντας ίσως το πιο μεστό και εντυπωσιακό ποδόσφαιρο τηρουμένων των αναλογιών μετά τον Ολυμπιακό. Πλέον αναμένει την εκδίκαση της έφεσης για την πολυπόθητη άδεια που από αυτήν θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό ο νέος σχεδιασμός.  

Τέλος χωρίς ιδιαίτερο ανταγωνισμό κρίθηκε και ο υποβιβασμός της Καλλονής και του Πανθρακικού που από νωρίς λόγω οικονομικών και αγωνιστικών προβλημάτων είχαν δείξει σημάδια αποσύνθεσης. 

Κατά τα  άλλα σε ένα μάλλον άγχρωμο πρωτάθλημα, με πολλά τα οικονομικά προβλήματα, με λίγα εισητήρια και με μέτριο θέαμα, αν προστεθεί και ανυποληψία της ΕΠΑΕ, της ΕΠΟ, αλλά και η επιδερμική αντιμετώπιση από την πολιτεία, ίσως μιλάμε για μια παρατεταμένη νοσηρή κατάσταση του ελληνικού ποδοσφαίρου που έχει ως αντίκτυπο και τον μαρασμό των εθνικών ομάδων.Και η σύγκριση με ξένα πρωταθλήματα μας κάνει να βλέπουμε ποιοι είμαστε, που είμαστε και που μπορούμε να φθάσουμε...

πηγή: προσωπική σελίδα στο fb

Ο τρίτος δρόμος του μεταρρυθμιστικού σοσιαλισμού

γράφει ο Ανδρέας Γιάνναρος

Οι αιτιάσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης, καθώς και της κυβέρνησης περί νεοφιλελεύθερης στροφής της Ν.Δ, ξεκινούν από μια φοβική και αμυντική θεώρηση των πραγμάτων, ερμηνεύοντας λανθασμένα τόσο τις σημερινές κοινωνικές τάσεις ,όσο και το πολυσύνθετο οικονομικό περιβάλλον, ιδίως από τότε που η Ελλάδα υπάχθηκε στο μνημόνιο.

Φοβική, γιατί προσπαθούν με ξεπερασμένα εργαλεία ανάλυσης να ερμηνεύσουν τις πολιτικές διεργασίες που συντελούνται, θεωρώντας ότι έτσι βάζουν διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην πρόοδο και την συντήρηση ενισχύοντας το κοινωνικό τους προφίλ και αμυντική γιατί αδυνατούν να δουν πέραν του εθνικού πλαισίου, όπου σε όλο τον κόσμο, η διεθνοποίηση της οικονομίας και το κύμα των αποκρατικοποιήσεων-διαρθρωτικών αλλαγών (αναμόρφωση παιδείας-ασφάλισης, κοινωνικού κράτους) αποτελεί πλέον κινητήρια δύναμη όχι μόνο για τις χώρες που χρειάζονται παρεμβάσεις λόγω αδύναμων οικονομιών, αλλά και για αυτές που ήδη σημειώνουν υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης.

Σε συνθήκες ασφυξίας

γράφει ο Ανδρέας Γιάνναρος

Έχουν περάσει 2 μήνες και κάτι και είμαστε ήδη σε ασφυξία και όπως εύστοχα έγραψε ο Γ.Βούλγαρης σε ένα τελευταίο άρθρο του, η κυβέρνηση με τις ενέργειές της ενώ ήθελε να σταματήσει την λιτότητα, οδήγησε την χώρα από την λιτότητα στην ασφυξία.Τα ταμεία είναι άδεια, οι τράπεζες έχουν ήδη απολέσει σημαντικό τμήμα των καταθέσεων, από εκεί που περήφανοι δηλώναμε ότι δεν θέλουμε δανεικά και την επόμενη δόση, φθάσαμε στην δραματική έκκληση του πρωθυπουργού προς την Α.Μέρκελ.

Μιλάμε για αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης και όμως μέχρι σήμερα το μοναδικό νομοσχέδιο που έχει περάσει εναρμονισμένο και με τα οικονομικά μεγέθη είναι αυτό για τις 100 δόσεις στην εφορία, που όμως αποτελεί εμμέσως νόμο της προηγούμενης κυβέρνησης, ενώ μια σειρά από διατάξεις αφορούν τακτοποίηση πελατειακών σχέσεων, ΕΡΤ, καθαρίστριες, δημόσια διοίκηση και ιδιωτικά συμφωνητικά, πρόωρες συνταξιοδοτήσεις από 50 ετών, επιδόματα στην ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ. Ακούμε για σεισάχθεια, για προστασία των φτωχών και των αδυνάτων, αλλά με αυτά και με αυτά η αγορά έχει εξαντλήσει την ρευστότητα, οι επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά έχουν κάνει στάση πληρωμών προσμένοντας σε κάποια ρύθμιση σοσιαλιστικής εμπνεύσεως.

Αντιθέτως δεν θεσμοθετήθηκε η επέκταση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος, δεν δόθηκε προτεραιότητα στην μεγάλη στρατιά των ανέργων με κάποια νομοθετική κάλυψη, δεν έχει δοθεί λύση στην εξυγίανση του τραπεζικού συστήματος με τις διοικήσεις να κατηγορούνται ως μνημονιακές, ενώ πλέον πολλά ταμεία οδηγούνται στο φάσμα της χρεοκοπίας υπό την πλήρη έλλειψη ενός επιχεριασιακού και βιώσιμου σχεδίου. Η δημιουργική ασάφεια και η αντίσταση μπορεί στην αρχή να απέσπασαν την προσοχή και το ενδιαφέρον των ταλαίπωρων πολιτών που ζητούσαν κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό από τους προηγούμενους, αλλά ημέρα με την ημέρα έχει οδηγήσει την χώρα σε οικονομικό αδιέξοδο, έχει χάσει την εμπιστοσύνη των αγορών και των εταίρων και πλέον οι επόμενες ημέρες κρίνονται κομβικές για την άρση του αδιεξόδου. Η καλή παρουσία του πρωθυπουργού στο Βερολίνο δεν αφορά κανέναν αν σκοπός ήταν απλά να αποδεχθεί το πολιτικό πλαίσιο και να πάρει ο Α.Τσίπρας το επίχρισμα του ηγέτη, αλλά θα αποκτήσει σημασία μόνο αν αποφασιστεί ειλικρινώς μια στροφή προς τον ρεαλισμό όχι της μιζέριας, της αποσύνθεσης και του κοινωνικού αυτοματισμού, αλλά μιας δίκαιης πρότασης που θα κινητοποιεί ευρύτερες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις.

Η συγκατοίκηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αργά ή γρήγορα θα επιφέρει προβλήματα που όσο περνάει ο καιρός θα είναι δύσκολο να τα διαχειριστεί η κυβερνητική πλειοψηφία και που δεν θα καλύπτονται κάτω από τους επικοινωνιακούς κρότους και τις μπάντες του στρατού όπως έγινε στις παρελάσεις.  

Η κυβέρνηση έχει την κύρια ευθύνη για την αλλαγή κλίματος, να διαμορφώσει άμεσα ένα σχέδιο διεξόδου που δεν θα οδηγήσει άλλο την χώρα σε δημιουργικές ή πολιτικές ασάφειες, ενώ η αντιπολίτευση οφείλει να υπερβεί την εσωστρέφεια και την μεταφυσική προσμονή επιβεβαίωσης της δικής της πολιτικής και να συντονιστεί στην βάση μιας εγγυητικής για την χώρα πορείας.

Πηγή: Μεταρρύθμιση

Ευρωπαϊκή ημέρα

γράφει ο Ανδρέας Γιάνναρος

Η σημερινή [χθεσινή] ημέρα λοιπόν είναι πολύ σημαντική για την χώρα. Πρώτον γιατί απετράπη οριστικά οποιαδήποτε σκιά πάνω από την χώρα για χρεοκοπία, έξοδο από το ευρώ και όσα αρνητικά σενάρια είχαν αναπτυχθεί και δεύτερον γιατί σύμφωνα με τα όσα μέχρι τώρα περιγράφονται, το πολιτικό πλαίσιο της συμφωνίας είναι ένα ιδιαιτέρως ικανοποιητικό πεδίο τομής των δύο πλευρών και αποτυπώνει έναν δίκαιο και έντιμο συμβιβασμό. Από την μια η ελληνική πλευρά δεν αμφισβητεί αποφάσεις και αλλαγές που έχουν ήδη συμφωνηθεί, από την άλλη κατάφερε να αποσπάσει σημαντικά οφέλη ιδίως όσον αφορά το πάγωμα νέων μέτρων, την ενσωμάτωση της ευελιξίας στους στόχους, καθώς και την δυνατότητα αναθεώρησης του πρωτογενούς πλεονάσματος. Από εκεί και πέρα απομένουν τα τεχνικά κλιμάκια των δύο πλευρών να καθορίσουν από κοινού το νέο πλαίσιο αλλαγών. Στο δια ταύτα, η επιτυχής αυτή έκβαση των διαπραγματεύσεων που προέκυψε μέσα από πειραματισμούς και παλινωδίες της ελληνικής πλευράς, τον αυστηρό νομικισμό της Γερμανίας, από αντιδράσεις κρατών-μελών για διαφορετικούς λόγους, αναμφίβολα αποτελεί εκ του αποτελέσματος και την πρώτη θεσμική επιτυχία της ελληνικής πλευράς σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Μια ακόμη ευκαιρία χαμένη...

γράφει ο Ανδρέας Γιάνναρος

Δύο λόγια για το πολυνομοσχέδιο.

Ο κεντρικός πυρήνας του είναι διαρθρωτικού χαρακτήρα. Για πρώτη φορά μετά από καιρό αντιμετωπίζονται ζητήματα όπως η διανομή του πλεονάσματος σε ευπαθείς ομάδες, η άρση του περιορισμού σε μια σειρά από διατάξεις όπου κυριαρχούσαν ολιγοπωλιακές δομές της αγοράς, η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με επιτάχυνση της ιδιωτικοποίησής τους, η ενίσχυση των αποκρατικοποιήσεων μέσω του ΤΑΙΠΕΔ, νομοθετικές ρυθμίσεις, βλέπε μείωση εργοδοτικών εισφορών που βοηθούν σε μια αποκλιμάκωση των μισθών του ιδιωτικού τομέα. 

Η γενική φιλοσοφία αναμφίβολα κινείται σε θετική κατεύθυνση, αφού παίρνονται μέτρα για την βελτίωση του ανταγωνισμού, δίνεται έμφαση στην μείωση των τιμών και σωστά επιλέγεται μια μερική πολιτική προστατευτισμού ώστε να δοθεί ο χρόνος στις μονάδες παραγωγής που πλήττονται από τα μέτρα, να εκσυγχρονίσουν την παραγωγή τους, να συνεργαστούν με άλλους, να ενισχυθεί μέσω του ανταγωνισμού η καινοτόμος εγχώρια παραγωγή. 

Από την άλλη δεν θα πρέπει να παραβλέπουμε την δυναμική της αγοράς και του δημιουργικού καπιταλισμού. Σε συνθήκες υγιούς ανταγωνισμού, είναι αναπόφευκτη η καταστροφή μικρών μονάδων παραγωγής, ή καταστημάτων ή μαγαζιών όπου μέχρι πρότινος πουλούσαν τα προϊόντα τους, πρώτον γιατί δεν κατάφεραν να εισάγουν νέες μορφές οργάνωσης της παραγωγής ώστε να γίνουν πιο ελκυστικά και δεύτερον γιατί με την επέκταση μεγάλων καταστημάτων ή παραγωγικών μονάδων μπορούν να προσφέρουν με τις γνώσεις τους ως υπάλληλοι και συνεργάτες αυτών. 

Βεβαίως υπάρχουν θέματα προς συζήτηση ή διόρθωση όπως αυτά των αποζημιώσεων και της διαθεσιμότητας σε φορείς και οργανισμούς, των μειώσεων των επικουρικών συντάξεων, για τον τρόπο κάλυψης των εισφορών στα ταμεία και άλλα. Το πρόβλημα για άλλη μια φορά δυστυχώς είναι ότι ένα νομοσχέδιο που για πρώτη φορά βάζει ζητήματα κοινωνικής προστασίας, βελτίωσης της λειτουργίας του ανταγωνισμού, θεσμικό πλαίσιο για επενδύσεις, δέχεται τα πυρά γιατί η κυβέρνηση αποφάσισε και πάλι να το φέρει με την μορφή κατεπείγοντος. 

Ο φόβος για διάσπαση των δυνάμεων της κυβέρνησης, οι αντιδράσεις βουλευτών που συνδέονται με τοπικές κοινωνίες που πλήττονται από τα μέτρα φέρνουν και πάλι ένα νομοσχέδιο υπό τον φόβο να μην εκταμιευθεί η δόση και αδυνατίζει έτσι την μεταρρυθμιστική λογική του νομοσχεδίου. 

Από την άλλη τα κόμματα της αντιπολίτευσης προτίμησαν να αντιπαρατεθούν συνολικά στις διατάξεις, δείχνοντας ότι όχι μόνο δεν είναι έτοιμα να αναλάβουν κυβερνητικές ευθύνες (ΣΥΡΙΖΑ)  ή να δείξουν ότι όντως από θέση ευθύνης συμβάλλουν σε κλίμα συνεννόησης (ΔΗΜΑΡ) αλλά συνεχίζουν την εύκολη λύση της αποδόμησης κάθε προσπάθειας εκσυγχρονισμού. 

Μια ακόμη ευκαιρία χαμένη για να αρθεί η δυσπιστία των πολιτών απέναντι στο πολιτικό σύστημα..