Σπ.Λυκούδης: Να σταματήσουμε τον κατήφορο της παρακμής...

Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ, Ελλάδα 2016

Tην ανάγκη δημιουργίας της μεγάλης Προοδευτικής και Μεταρρυθμιστικής Δημοκρατικής Παράταξης ως ένα ανεξάρτητο, αυτόνομο και αυτο-προσδιοριοζόμενο πολιτικό φορέα, επανέλαβε ο βουλευτής του Ποταμού και επικεφαλής των ΜΕΤΑρρυθμιστών, Σπύρος Λυκούδης, σε πολιτική συγκέντρωση στο Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο της Αθήνας.

Όπως σημείωσε, ο φορέας αυτός «δεν μπορεί να είναι ούτε  συμπληρωματικός κάποιων άλλων πόλων ούτε ετεροπροσδιοριζόμενος. Μόνο μια τέτοια ισχυρή συσπείρωση προοδευτικών μεταρρυθμιστικών  δυνάμεων μπορεί να ανατρέψει τις σημερινές τάσεις και να αναδιατάξει ριζικά τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας. Είναι, άλλωστε, αναγκαίος δρόμος για να σταματήσουμε τον κατήφορο της παρακμής και να δημιουργήσουμε ρεαλιστικές προσδοκίες στους πολίτες. Αυτός ο φορέας  μπορεί να σηκώσει το βάρος της ευθύνης μιας μεγάλης προσπάθειας προοδευτικών μεταρρυθμίσεων παντού, στο κράτος, την κοινωνία, την οικονομία και το πολιτικό σύστημα. Να επιφέρει έναν αναπτυξιακό και μεταρρυθμιστικό σεισμό», σημείωσε.

Τι σημαίνει αριστερά σήμερα;

γράφει ο Γιώργος Χ. Σωτηρέλης

Αν θα ήθελε να προσδιορίσει κανείς τι μπορεί να σημαίνει Αριστερά σήμερα, σε μια σύγχρονη ανοιχτή και δημοκρατική κοινωνία, το βέβαιο είναι ότι θα έπρεπε να ξεκινήσει αρνητικά.

Εν πρώτοις, δεν είναι συμβατά με μια τέτοια κοινωνία όλα εκείνα τα κόμματα ή κομματίδια διαμαρτυρίας που εξακολουθούν να αρνούνται τον δημοκρατικό πλουραλισμό και το κράτος δικαίου, να ταυτίζουν τον Μαρξ με τον Στάλιν, να συγχέουν τον σοσιαλισμό με τη «δικτατορία του προλεταριάτου», να εξαντλούν τη μαχητικότητά τους σε ασκήσεις επαναστατικής γυμναστικής, να καλλιεργούν έναν τυφλό και ισοπεδωτικό καταγγελτισμό και να επιδίδονται με πάθος σε άγονους διαγωνισμούς αριστεροσύνης, η οποία δεν είναι τίποτε άλλο από ένα κράμα των πλέον χαρακτηριστικών παιδικών ασθενειών της Αριστεράς: του χονδροειδούς αριστερισμού, του αφόρητου δογματισμού και του πολιτικού παλαιοημερολογητισμού.

Από την άλλη, όμως, δεν είναι δυνατόν να εντάσσονται στην ως άνω Αριστερά και οι πολιτικές δυνάμεις που αυτοπροσδιορίζονται μεν σαν προοδευτικές, πλην όμως απορρίπτουν, σαν ξεπερασμένη, τη διάκριση Αριστερά-Δεξιά και αρνούνται να διαχωρίσουν τον (απολύτως απαραίτητο) πολιτικό φιλελευθερισμό από τον άκρως επικίνδυνο, τόσο για την κοινωνική όσο και για την ατομική ελευθερία, νεοφιλελευθερισμό.

In memoriam Λεωνίδας Κύρκος

γράφει ο Σταύρος Τσακυράκης

Με κάποια απόσταση από τον θάνατο του Λεωνίδα Κύρκου θα ήθελα να εξηγήσω για ποιον λόγο τον εκτιμώ βαθιά, γιατί τον θεωρώ όχι απλώς ως τον σπουδαιότερο πολιτικό της Αριστεράς (αυτό δεν θέλει δα και πολύ ρώτημα) αλλά ως μία από τις πιο σημαντικές πολιτικές μορφές της σύγχρονης Ελλάδας. Δεν θα αναφερθώ στην προσωπικότητά του. Είναι γνωστό ότι διέθετε πολλά χαρίσματα τα οποία γοήτευσαν πολλούς ανθρώπους, πολύ περισσότερους από όσους κατά καιρούς τον ψήφισαν. Εδώ ο Λεωνίδας Κύρκος με ενδιαφέρει αποκλειστικά ως πολιτικός, με ενδιαφέρει να εξετάσω ποιες από τις πολιτικές ιδέες που πρότεινε στην κοινωνία παραμένουν ισχυρές και άξιες θαυμασμού.

Η χώρα των λωτοφάγων και ο «αντιμνημονιακός» μεταρρυθμιστής ηγέτης!

γράφει ο Γιάννης Ραψομανίκης

Στις 14 Αυγούστου κλείνει οριστικά ο κύκλος των ψευδαισθήσεων που, έντεχνα και μεθοδευμένα καλλιέργησαν στον ελληνικό λαό ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας, καθώς, η ελπίδα που δεν ήρθε ποτέ … παραχωρεί τη θέση της στο τρίτο, σκληρότερο και επαχθέστερο μνημόνιο στα «πέτρινα χρόνια» της κρίσης.

Στις εκλογές της 25^ης Ιανουαρίου 2015 ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού, κουρασμένο και εξοντωμένο από 5 χρόνια επίπονης προσπάθειας για την αποφυγή κατάρρευσης της χώρας, πίστεψε ότι ο σημερινός Πρωθυπουργός και ο ΣΥΡΙΖΑ θα έδιναν τέλος στις πολιτικές της λιτότητας και στα μνημόνια, δίνοντας απλόχερα μια αντιφατική εντολή στη σημερινή κυβέρνηση: Να καταργήσει τα μνημόνια μέσα στην ΕΕ και την Ευρωζώνη.

Η κυβέρνηση που σχηματίστηκε μετά τις εκλογές και λόγω της μη αυτοδυναμίας του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν ένα μείγμα τάσεων της ριζοσπαστικής αριστεράς με την εθνολαϊκιστική ακροδεξιά, όπου το μοναδικό σημείο σύγκλισης του κυβερνητικού σχήματος ήταν το «σκίσιμο» (και ας μην το παραδέχονται σήμερα) των μνημονίων.

Η έσχατη κατάληξη

γράφει ο Νικόλας Σεβαστάκης

Το παράδοξο είναι ότι χρειαζόταν ένα μνημόνιο της Αριστεράς. Όχι αυτό που έρχεται τώρα. Γιατί αυτό που έρχεται τώρα δεν είναι συνέπεια της ''ήττας-συνθηκολόγησης'' όπως ισχυρίζονται οι κλαίουσες ψυχές ούτε αποτέλεσμα της ευρω-δικτατορίας όπως διαλαλούν οι από τα αριστερά καταγγέλλοντες το νέο Μνημόνιο. 

Το σημερινό μνημόνιο είναι περισσότερο η έσχατη απόληξη της αυτο-παραίτησης της ριζοσπαστικής Αριστεράς από το ρόλο της ως δύναμης μετασχηματισμού μέσα στην κρίση και πέραν της κρίσης. Είναι σημείο κατάληξης μιας Αριστεράς που πολιτεύτηκε συστηματικά απευθύνοντας κολακείες σε όλες σχεδόν τις ομάδες συμφερόντων και τα πλέγματα αιτημάτων του ελληνικού χώρου, τοπικά, κλαδικά, οικογενειακά [άσχετα αν αλληλοσυγκρούονται και λογικά και οικονομικά, αυτό βεβαίως κρύβεται πάντα μέσα στα διάφορα μέτωπα του Όχι που ζεσταίνονται απλώς από τα μίση].
 

Χρειαζόταν όμως ένα σύμφωνο συμμετοχής της μη ολοκληρωτικής Αριστεράς στη ''διαχείριση της κρίσης''. Χωρίς τις τρεις μαινάδες: τον εθνικισμό των αναθεμάτων, την ιδέα ότι υπάρχει εύκολη διέξοδος ''αρκεί να το θέλουμε'', την αλαζονεία της ηθικής υπεροχής.
 

Τώρα βέβαια κάποιοι θα ζήσουν την έκσταση της διάσπασης με κείμενα χιλίων και δύο χιλιάδων λέξεων για να αποδείξουν πως χρειάζονται νέες πλατείες. Το 2011 είναι εδώ μαζί με το `44, το 1917 κλπ. Ένας σατιρικός (ένας Μπουλγκάκοφ) θα είχε υλικό για να γράφει...

11.08.2015

Αναρτήθηκε στο fb και δημοσιεύεται εδώ με την άδεια του συγγράφεα. Το "τετράδιο" παρακολουθεί από κοντά τη σκέψη και τη γραφή του κ. Σεβαστάκη.

Ο κ. Νικόλας Σεβαστάκης γεννήθηκε στο Καρλόβασι της Σάμου το 1964. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Πάντειο και πολιτική θεωρία στο Ινστιτούτο Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Lyon II της Γαλλίας. Η διδακτορική του διατριβή αναφέρεται στη χαϊντεγγεριανή κριτική της τεχνικής και της νεωτερικότητας. Ασχολήθηκε με την ποίηση, το δοκίμιο, την κριτική και περιστασιακά με τη μετάφραση. Από το 1999 διδάσκει πολιτική και κοινωνική φιλοσοφία, αρχικά στο τμήμα Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου του Αιγαίου, και από το 2006 ως αναπληρωτής καθηγητής στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ. Μέσα από μια σειρά βιβλίων και άρθρων του, έχει ασχοληθεί με ζητήματα κριτικής της ιδεολογίας και της νεωτερικότητας. Ζει στη Θεσσαλονίκη. 

 

Η αριστερή στιγμή του πρωθυπουργού

γράφει η Ρηνιώ Παπατσαρούχα-Μίσσιου

Γ​​ια χρόνια βγαίνοντας από το σπίτι μου έβλεπα στον απέναντι τοίχο τον στίχο του Σαββόπουλου «Η ζωή αλλάζει, δίχως να κοιτάζει τη δική σου μελαγχολία». Το εμπέδωσα. Ολα αλλάζουν γύρω μας κι εντός μας, μαζί κι εγώ – μέσα κι έξω. (Από τα πρώτα μαθήματα της διαλεκτικής.) Στην εξορία απώλεσα την ιδεολογική μου αθωότητα, την «αριστερά» μου παρθενία. Εκεί, από την πρώτη στιγμή, από το 5ο Τμήμα το πρωί της 21ης Απριλίου 1967, όπου βρέθηκα στριμωγμένη ανάμεσα σε πρωτοκλασάτα στελέχη της Αριστεράς, κι ώσπου απολύθηκα από την Αλικαρνασσό, τον Αύγουστο του 1970, πέρασα, με επιτυχία νομίζω, το μάθημα του αυτοσεβασμού, της προσωπικής ευθύνης και της αξιοπρέπειας, με αναφορά πάντα στην κλασική μου παιδεία και την έννοια της Δημοκρατίας. Εκεί ήταν που έχασα το απλοϊκό κριτήριο του «δικός» μας όσον αφορά την πολιτική-ηθική αξιολόγηση και τοποθέτηση των ανθρώπων. Εκεί είπα, αλίμονο αν πρέπει να αντέξει κανείς υπερασπιζόμενος απλώς τη γραμμή του κόμματος. Και όσο για το «δικός» μας, έμπαζε πια από παντού. Ή εγώ μεγάλωνα και δεν χωρούσα ή πολλά «δικά» μας είχαν στενέψει αφόρητα. Οπωσδήποτε διαπίστωνα πως τα ίδια κοινωνικά, ιστορικά και συναισθηματικά γεγονότα τα σχολιάζαμε διαφορετικά.

Η αριστερά των παρελάσεων...

γράφει ο Ηλίας Κανέλλης

 

Ο υπουργός Παιδείας Αριστείδης Μπαλτάς μοίρασε στα σχολεία της χώρας μια εγκύκλιο, στην οποία περιγράφει το κατά τη γνώμη του (ή την κατά τη γνώμη της Αριστεράς που εκπροσωπεί) νόημα της επετείου της εθνικοαπελευθερωτικής επανάστασης του 1821. Το κείμενο κάνει μνεία στον Διαφωτισμό και παραδέχεται ότι η ελληνική επανάσταση δημιούργησε σε μεγάλο βαθμό τον λαό που την έκανε. 

 

Αλλά δεν είναι αυτό το νόημά του. Η αταξική ολότητα που δεσπόζει στον λόγο του υπουργού, ο κυρίαρχος λαός, ο οποίος, αν χρειαστεί, θα αποτινάξει κάθε λογής τυραννία, είναι ο κορμός του εθνολαϊκισμού. «Ενας λαός», λέει ο κ. Μπαλτάς, «ίσως χρειαστεί ξανά και ξανά να επιβεβαιώσει τον εαυτό του: κάθε φορά που θα είναι αναγκασμένος να υπερασπιστεί την ανεξαρτησία του, την κυριαρχία του, την αξιοπρέπειά του και την περηφάνια του, τη δημοκρατία του, την πολιτική του ύπαρξη, κάθε φορά που θα χρειαστεί να ξαναπούμε όλοι μαζί: «Εμείς, ο λαός»». 

 

Στο σημείο αυτό, ο υπουργός υποβαθμίζει συστηματικά δυο ουσιώδεις έννοιες. Την έννοια του πολίτη και την έννοια των θεσμών και του ρόλου τους στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Διαγράφει, επίσης, την εξέλιξη της χώρας μέσα στην υπερεθνική Ευρωπαϊκή Ενωση, προκειμένου να δώσει έμφαση σε μια Ελλάδα-κοινότητα αίματος και θυσιών, σε μια συλλογικότητα πολεμιστών.

Ο λαός του κ. Μπαλτά είναι ό,τι το έθνος του Πάνου Καμμένου. Μια κατασκευή ομοιογενής και περιούσια, με στρατιωτική δομή, έτοιμη να πολεμήσει εναντίον κακών, αντιπάλων, εχθρών. Τώρα το ξέρω καλά: η Αριστερά των παρελάσεων είναι η ίδια με τη Δεξιά των παρελάσεων. Δυνάμει πολεμικές παρατάξεις που συμμάχησαν για να υπερασπίσουν τη φενάκη του Χρήστου Σαρτζετάκη: το ανάδελφον, τον εξαιρετισμό, την απομόνωση. Ο λαός του κ. Μπαλτά είναι ένα σχήμα λόγου, πάνω στο οποίο στηρίζονται ιδεολογίες όχι ανοιχτής κοινωνίας αλλά ολοκληρωτισμού.

Πηγή: Μεταρρύθμιση

Ρέκβιεμ ή όχι;

γράφει ο Κώστας Καρακώτιας

Τον Απρίλη του 1955, ο εμβληματικός Γάλλος συγγραφέας Αλμπέρ Καμύ ήρθε στην Ελλάδα και έδωσε μια σειρά διαλέξεων. Συμμετείχε επίσης σε μια συζήτηση στρογγυλής τραπέζης στο Γαλλικό Ινστιτούτο υπό την προεδρία του καθηγητή και ψυχιάτρου Αγγελου Κατακουζηνού. Η συζήτηση είχε ως θέμα το μέλλον του ευρωπαϊκού πολιτισμού και συμμετείχαν, μαζί με τον Καμύ, ο Ευάγγελος Παπανούτσος, ο Κωνσταντίνος Τσάτσος, ο Γιώργος Θεοτοκάς, ο Φαίδων Βεγλερής και ο Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας. Αρκετοί από το κοινό έθεσαν ερωτήσεις στον Καμύ και διεύρυναν τη συζήτηση. Πρόσφατα εξεδόθησαν από τις Εκδόσεις Πατάκη τα πρακτικά της συζήτησης αυτής.

Δεν ξέρω για τον κ. Σόιμπλε, εγώ τι θα δώσω;

γράφει ο Αντώνης Ανηψητάκης

Οι στιγμές ιστορικές. Ο πολιτικός χρόνος έχει πυκνώσει. Κι είναι χρόνος γιορτινός, παπαδιάμαντειος, μετά από χρόνια πένθους, για τον τόπο. Λάμπει η φτώχεια, μα λάμπει μέσ' την περηφάνεια.

Έχω ρίξει τις λέξεις σφαίρες στο πηγάδι, αλλά δεν μπορώ να ηρεμήσω, με στοιχειώνει η φράση του Κένεντυ. "Μη ρωτάς τι μπορεί να κάνει η χώρα σου για σένα, αλλά τι μπορείς να κάνεις εσύ για τη χώρα σου". Και πάει καιρός που τη χώρα μου τη νιώθω τριπλή, το ίδιο και την υπηκοότητά μου, Έλληνας, ευρωπαίος, πολίτης του κόσμου.

Την ψήφο μου, επικήδειο την χαρακτήρισα, την έριξα στη ΔΗΜΑΡ, είμαι δηλαδή από αυτούς που βρίσκουν οι δημοσκόποι, περισσότεροι κι από τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, που μετεκλογικά στηρίζουμε κριτικά  την κυβέρνηση. Συγκεκριμενοποιώ το "κριτικά", την κριτική μου. "Μαζέψτε πρώτα και μετά μοιράστε". Αναφέρομαι σε χρήματα, αλλά αναφέρομαι και σε λέξεις, λόγια, δηλώσεις, στη γλώσσα των νέων υπουργών.

1968 - 2008: Τετελεσμένη και παρούσα ιστορία της ανανεωτικής Αριστεράς

Στις 5 - 15 Φεβρουαρίου 1968 συνήλθε στη Βουδαπέστη η 12η Πλατιά Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ για να εξετάσει την πολιτική κατάσταση της Ελλάδας με τη δικτατορία και εσωκομματικά ζητήματα. Στη λήξη των εργασίων της η διάσπαση του Κόμματος είναι ένα πραγματικό γεγονός.

Το "τετράδιο εξόδου" δημοσιεύει ένα κείμενο του φίλου Βασίλη Ζουναλή. Πιστεύουμε -πέρα από τα ιστορικά στοιχεία που παραθέτει - ότι διατηρεί την επικαιρότητά του. 

1968 - 2008: Τετελεσμένη και παρούσα ιστορία της ανανεωτικής Αριστεράς [1]

γράφει ο Βασίλης Ζουναλής

" Ό,τι θέλει ο Λαός..."

"Ιδού η Ρόδος. Και το πήδημα σε λίγες μέρες, με την ώθηση του ελληνικού λαού. Με τη δική σας ώθηση", τόνισε με τη βαθιά φωνή, που με κόπο καλλιεργεί σε όλη την προεκλογική περίοδο, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ  Αλέξης Τσίπρας στη διάρκεια ομιλίας του στη Ρόδο…

Θυμηθήκαμε τον Βλάση Κανιάρη.

Ανέσυρα ένα απόσπασμα από παλιότερο κείμενό μου: [...] Επιμένω να γράφω ότι με διαφορετικό τρόπο  μιλάς με την στενή σου παρέα, αλλιώς με την ευρύτερη, με διαφορετικό τρόπο σε μια "φράξια", αλλιώς σε μια κομματική συνεδρίαση, με διαφορετικό τρόπο σε ένα επιστημονικό συνέδριο. Επιμένω να γράφω ότι με διαφορετικό τρόπο  μιλάς "ιδιωτικά", αλλιώς "δημόσια"... Χωρίς να αλλάζεις ύφος, κατά τη γνώμη μου οφειλείς να προτείνεις ήθος όταν εκτείθεσαι[...] 

Σήμερα, η αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ έχει επιλέξει τον δημόσιο λόγο της. 

Καληνύχτα, σύντροφοι!

υγ. Διαβάσαμε Πολιτική Επιθεώρηση

Πρωτομαγιά...

Το "τετράδιο εξόδου" με χαρά φιλοξενεί το πρώτο κείμενο του καλού φίλου Δήμου Αργυράκη, σε μια συνεργασία που φιλοδοξεί να πλουτίσει με τη ματιά του την δική μας οπτική. Ο αρθρογράφος -με καταγωγή την Καβάλα, Κρητικός από τον πατέρα του- ζει τα τελευταία χρόνια στο νησί. Διδάσκει Μαθηματικά σε Λύκειο του νότου. Σύντροφος από τα χρόνια του ΡΗΓΑ, αποκομμένος τα τελευταία χρόνια από την κομματική ζωή, διατηρεί τη φρεσκάδα των πρώτων ιδεών. 

Υπογράφει με τα αρχικά του: Δημ.Αρ. 

Σαν ιστορία παλιά...

Να μπαίνουμε σιγά σιγά στο κλίμα...

ΥΓ. υποψιασμένοι είμαστε. Μεγαλώσαμε πια!

Η χαμένη Άνοιξη

Διατρέχει τις σελίδες του παγκόσμιου ιστού [θα γράψει κάποτε και γι` αυτό] φροντίζει και ανταμώνει φίλους σημαντικούς. Τον Π.Π. τον γνώρισε στα χρόνια της Σαλονίκης. Τον Μ.Κ. μέσα από τα βιβλία και τα κείμενά του. Μια ενδιαφέρουσα "συζήτηση" τους και μια δική του ανάγκη να θυμάται, τον οδήγησε σε ένα παλιότερό του κείμενο... Συμπληρώθηκαν άλλωστε τέσσερα χρόνια χωρίς τον Μπάμπη Λυκούδη...

Διάβαζε ξανά τη ΧΑΜΕΝΗ ΑΝΟΙΞΗ... Σε μια ακόμη ανάγνωση, επιχειρούσε να συνoμιλήσει με τον Τσίρκα και με την εποχή. Εκείνη την  γεμάτη, την πλούσια εποχή για την Ελλάδα. Διέτρεχε τις σελίδες να καλύψει τα δικά του αδιέξοδα. Κάθε φορά -την κάθε φορά έβρισκε νέες απαντήσεις στα ερωτήματα που έθετε. 

Ηλίας Ηλιού. Η συνέπεια ενός μετριοπαθούς αριστερού δημοκράτη

γράφει ο Γιώργος Ν. Αλεξάτος

Είκοσι εννιά χρόνια μετά τον θάνατό του, στις 25 Ιανουαρίου 1985, μπορούμε να μιλήσουμε με κατασταλαγμένη άποψη για έναν άνθρωπο που επί δεκαετίες είχε μια σταθερή παρουσία από θέσεις ηγετικές στην Αριστερά. Για έναν αριστερό αγωνιστή και πολιτικό που πλήρωσε το τίμημα της πολιτικής του δράσης, έχοντας εξοριστεί σε δύσκολους καιρούς για την Αριστερά και τον λαό μας, στα 1947-51 και στα 1967-71. Που έχοντας ως αφετηρία της συμμετοχής του στην πολιτική την ένταξή του στη νεολαία της Δημοκρατικής Ένωσης, του κόμματος του Αλέξανδρου Παπαναστασίου, παρέμεινε πάντα ένας συνεπής αριστερός δημοκράτης, παρά τη μετατόπισή του προς την κομμουνιστική Αριστερά.

Κόμματα ιδεών ή ηγεσιών;

 

"Το Κόμμα είναι σαν το δέντρο. Όσο το κλαδεύεις τόσο δυναμώνει."

ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ

...ή αλλιώς πως ένας χρυσός κανόνας της γεωπονικής επιστήμης μπορεί να μεταφερθεί στην πολιτική... με ολέθρια αποτελέσματα σε αντίθεση με τα ευεργετικά που δίδει το κλάδεμα καρποφορίας ή ακόμα τα εξαιρετικής αισθητικής που επιτυγχάνονται με το κλάδεμα διαμόρφωσης...

Α.ΣΤΕΓΟΣ 

 

ΥΓ. Σε μια ώρα αρχίζει η συνεδρίαση της ΚΕ της ΔΗΜΑΡ,  εχθές μια ώρα χρειάστηκε για  το "βελούδινο διαζύγιο" ΣΥΡΙΖΑ-Τατσόπουλου. Δεκαετίες θα χρειαστεί η αριστερά να διαβάσει το ΚΙΒΩΤΙΟ του Άρη Αλεξάνδρου...

 

" ...μετουσιώνοντας το βάρος της απουσίας σε ευθύνη... "

Ήταν δάσκαλος μέχρι το τέλος ο Λευτέρης Παπαγιαννάκης. Πανεπιστημιακός και διανοούμενος, κυρίως ενεργός πολίτης. Συμπληρώθηκαν  χθες πέντε χρόνια από τον θάνατό του. Ο καρκίνος είναι ανίκητος ακόμα...  Έχασε αυτή τη μάχη στα 64 χρόνια  του.

Υστερόγραφο

Οι "ΑΚΥΒΕΡΝΗΤΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ", η "ΧΑΜΕΝΗ ΑΝΟΙΞΗ" τα διηγήματα και τα ποιήματα του συνθέτουν μαζί με τις μελέτες και τις μεταφράσεις του ένα τεράστιο έργο. Ένα έργο που υμνήθηκε, πολεμήθηκε, αγαπήθηκε και εξακολουθεί να διαβάζεται. Εξακολουθεί να προκαλεί νέες συζητήσεις. Όπως τα κλασικά έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. 

Για τον Στρατή Τσίρκα ο λόγος. Το "τετράδιο εξόδου" δημοσιεύει το Υστερόγραφο του, από τα Ημερολόγια της Τριλογίας στο οποίο απαντά με μοναδικό τρόπο στην ερώτηση "Ποιό είναι το Ανθρωπάκι;"

Παρακολουθώ εδώ και ένα μήνα ένα σεμινάριο δημιουργικής γραφής [γίνονται εδώ και χρόνια ενδιαφέροντα και ζωογόνα πράγματα στην πόλη.] Αν έχω καταλάβει καλά, βρισκόμαστε στο κεφάλαιο "κατασκευής" του ήρωα... Ο Τσίρκας ξεδιπλώνει  με εξαιρετικό τρόπο τους χαρακτήρες και τα στοιχεία που τον βοήθησαν να συνθέσει έναν από τους ήρωες της τριλογίας του. 

Συμμετέχω - μια σπείρα που απλώνεται- τα τελευταία 32 χρόνια στην ιστορία της ανανεωτικής αριστεράς στην Ελλάδα. Ένα στοιχείο του δικού μου βιογραφικού. Ο Τσίρκας απαντά με αιχμηρό και σαφή λόγο για τη μήτρα που γεννά... ανθρωπάκια στα κόμματα της αριστεράς...

...στους νέους δύσκολους καιρούς

Διαβάζω Νίκο Μπίστη στο protagon. 

Εκείνος -σύντροφος μου από τα χρόνια του ΚΚΕ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ και λίγα χρόνια μεγαλύτερος- θυμήθηκε τον Ηλιού, τον Γιάνναρο... Τα γεγονότα και τα πρόσωπα. Το άρθρο του - ίσως το καλύτερο μέχρι το επόμενό του- φανέρωσε μπροστά μου σελίδες από την Χαμένη Άνοιξη. Τις σελίδες του Αντρέα... [έχω τώρα πια μια ιδιόμορφη σχέση με αυτό το βιβλίο. Τη μια φορά διαβάζω τις σελίδες Εκείνης, την άλλη τις σελίδες του πρωταγωνιστή...]

Σήμερα στάθηκα εδώ: 

Α.C.A.B: μια ταινία που θα συζητηθεί…[1]

Ο καλός μου φίλος Α.Χ. με τιμά με την συνεργασία του. Μόλις μου έστειλε το παρακάτω κειμενάκι -με κανονικό ταχυδρομείο- για τις νέες του δραστηριότητες. Γράφει και σκηνοθετεί -για πρώτη φορά- μια ταινία μεγάλου μήκους... Το θέμα άκρως ενδιαφέρον, πάντα επίκαιρο. Με αγωνία περιμένω και το trailer, που μου υποσχέθηκε... Μιλήσαμε τηλεφωνικά και του ευχήθηκα καλή δύναμη. Στην μοναδική μου παρατήρηση ότι τίτλος και υπόθεση μου θυμίζουν την ταινία της Βούλγαρη, μου απάντησε ότι στην τέχνη τίποτα δεν προκύπτει από παρθενογένηση...

Α.ΣΤΕΓΟΣ

Ο Χ. είναι ένας 62χρονος άνδρας που ζει στην Αθήνα. Έχει μεγαλώσει μέσα στη μεγάλη αφήγηση της μεταπολίτευσης. Σε κάποια –μικρά ή και μεγάλα κεφάλαια της – έχει συμβάλει και ο ίδιος. Βρίσκεται στον ανανεωτικό χώρο. Οι σύντροφοί του διώκονται – από την ηγεσία, πάντοτε- για «δεξιά απόκλιση»… Ο Χ. είναι στην ηγετική ομάδα… Θα συναινέσει στην εξόντωσή τους; Υπάρχουν στιγμές που νοιώθει ρωγμές;