γράφει ο Λευτέρης Κουγιουμουτζής
Ανυδρος πέρασε ο Φλεβάρης, σ’ ολάκερη σχεδόν την Κρήτη. Ζήτημα να
'ριξε δυο–τρεις μπόρες κατά τόπους, κι αυτές αμέσως τις εξάτμισε ο
παράταιρος λίβας του χειμώνα, που λυσσομανούσε όλο τον μήνα και ξέραινε
την πλάση. Κι ούτε προβλέπεται να βρέξει άμεσα νερό της προκοπής,
σύμφωνα με το δελτίο.
Θέαμα θλιβερό οι κορυφές του Ψηλορείτη, που στέκουνε μες στο
καταχείμωνο ολόγυμνες από χιόνι, με λίγα άσπρα μπαλώματα δεξιά κι
αριστερά. Τέτοια εικόνα, άλλες χρονιές, δεν είχανε τα όρη ούτε αρχές
Ιούνη· σε κάποιους λάκκους, μάλιστα, τόσο πολύ στοιβαζότανε το χιόνι,
που άντεχε ολοχρονίς δίχως να λιώσει.
Πατέρας μας είναι ο Ψηλορείτης, χωρίς καμιάν υπερβολή. Αυτός μας
δίνει το νερό, που είναι το σπέρμα της ζωής. Μαζεύει γύρω του τα σύννεφα
και πνίγεται στην αγκαλιά τους απ’ τον Σεπτέμβρη ώς τον Μάη. Κι αυτά
του υφαίνουνε τ’ ολόλευκό του πέπλο, που τον σκεπάζει μέχρι να σφίξουνε
γερά οι ζέστες.

