Για ποιον χτυπάει η καμπάνα;

γράφει η Γεωργία Καρβουνάκη

Υπάρχει ένας αστικός μύθος, στα όρια του θρύλου, που θέλει τον Έρνεστ Χέμινγουεϊ  να εμπνέεται τον τίτλο ενός από τα πιο γνωστά έργα του, από την ελληνική πραγματικότητα. Το βιβλίο του Για ποιον χτυπά η καμπάνα έγινε μάλιστα και ταινία, στην οποία έπαιξε και η Κατίνα Παξινού, ύστερα από δική του επιθυμία να παίξει μια Ελληνίδα, που πήρε και το Όσκαρ β’ γυναικείου ρόλου το 1943.

Ο θρύλος λέει ότι ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ, πηγαίνοντας στην Ισπανία το 1937 για να καλύψει δημοσιογραφικά τον ισπανικό εμφύλιο, πέρασε πρώτα από την Ελλάδα, για να γνωρίσει τον ελληνικό πολιτισμό που τόσο θαύμαζε και ύστερα να βρει μέσον να διασχίσει τη Μεσόγειο προς τα δυτικά.

Δεν κατάφερε να μείνει για πολύ στην πατρίδα μας γιατί όπου κι αν πήγαινε δεν τον άφηναν οι καμπάνες όχι μόνο να συγκεντρωθεί για να γράψει αλλά ούτε καν να κοιμηθεί τα βράδια. Ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός τον τραβούσε και ο νέος τον έδιωχνε.

Μένουμε ή εμμένουμε;

γράφει η Γεωργία Καρβουνάκη

Μπορεί εκ πρώτης όψεως να μη μου φαίνεται αλλά πολύ τό ’χω κουράσει (το μυαλό μου, βεβαίως) από τότε που κάνω μικρές προσπάθειες να επανενταχθώ στο κοινωνικό μου δίκτυο, από το οποίο απείχα λόγω άλλων υποχρεώσεων. Προσπαθώ, δηλαδή, να καταλάβω ποιοι ακριβώς συσχετισμοί άλλαξαν όσο έλειπα ή όσο ήμουν περιστασιακός χρήστης. Η αποσπασματική αντίληψη για τις τάσεις στην κοινωνία και την πολιτική δεν μου επιτρέπουν ούτε καν να ασκήσω το κοινωνικό μου δικαίωμα, αυτό του like, αφού δεν ξέρω αν είναι καλό τώρα αυτό που βλέπω ή κακό. Διότι την ευρωπαϊκή προοπτική της Ελλάδας κανένα σοβαρό κόμμα δεν την απέρριπτε, απ’ όσο θυμάμαι κι αυτό είναι που με μπερδεύει.