Σπύρος Δανέλλης "Εδώδιμα-Ευρωπαϊκά" [προδημοσίευση]

"Από το  1985 όταν ξεκίνησα τη δημόσια πολιτική μου δράση ως συνδικαλιστής του ΤΕΕ, κατόπιν ως δημοτικός σύμβουλος Ηρακλείου, ως Δήμαρχος Χερσονήσου, βουλευτής του ενιαίου Συνασπισμού και ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ πάντα υπηρετούσα τις ίδιες, σταθερές αρχές του δημοκρατικού σοσιαλισμού της κεντροαριστεράς όπως αναφέρεται τα τελευταία χρόνια". [από το οπισθόφυλλο του βιβλίου]

Τέσσερις δεκαετίες στα δημόσια πράγματα, ο φίλος και σύντροφος Σπύρος Δανέλλης, καταθέτει "τις αποτυπωμένες σκέψεις" του από τα παλιά και  τις προβάλει στην σημερινή Ελλάδα,  μέσα στο βιβλίο του με τίτλο "Εδώδιμα - Ευρωπαϊκά". [έκδοση της ομάδας του S and D του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου]

Η πρώτη παρουσίαση του βιβλίου γίνεται στην Αθήνα, την Δευτέρα 17 Μαρτίου. Θα ακολουθήσει μια ακόμη εκδήλωση στο Ηράκλειο της Κρήτης. 

Το "τετράδιο εξόδου" φιλοξενεί τον πρόλογο του βιβλίου, ένα κείμενο που οριοθετεί τη σκέψη του Δανέλλη από το... μακρινό 1993 μέχρι και σήμερα.   

Βύρων Λεοντάρης Μέσα στο ποίημα σε χάνω

 

ποιητικό ανθολόγιο 2014 

[ με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών... ]

 

για τον Μάρτιο: Josef Koudelka

 

 

Μέσα στο ποίημα σε χάνω

Μέσα στο ποίημα σε χάνω. Έξω από μένα
άλλη ομορφιά σε παίρνει, αγαπημένη.
Τι θα γίνω και τι με περιμένει
σε άδειες αισθήσεις και χωρίς εσένα

που είσαι για μένα ό,τι είμαι και που τώρα
δεν είσαι μυστικό και πια δεν είμαι ό,τι είμαι.
Τι να μου κάνουν νοσταλγίες και μνήμες;
Το απτό με αρνιέται αυτή την άχρονη ώρα

το απτό που ήταν η τρέλλα μου και το άγχος
α, όλα αυτά που γίναν τώρα στίχοι...
Τι άδοξα που έχασα το στοίχη-
μα ανάμεσα στο «υπάρχω -- δεν υπάρχω».

Να χάνω όσα είχα το άντεχα" μα εσύ ήσουν
και όσα ποτέ δε γίναν και δεν είχα.
Αυτά, πώς να τα χάσω αυτά που ματαιωθήκαν ;
Σε άλλη ομορφιά θ' αγιάζουνε μαζί σου

λόγια που αρνήθηκαν να ειπωθούνε
αγγίγματα που πήραν πίσω το αίνιγμά τους
σημάδια του έρωτα και του θανάτου
γραφές που γράφτηκαν για να σβηστούνε.

Μέσα στο ποίημα σε χάνω και δεν ξέρω
εσύ μου φεύγεις ή εγώ σου φεύγω ;
Πώς σκοτεινιάζω απ' το δικό σου φέγγος . . .
Και δε με θέλω πια και δε με ξέρω
Σε άλλη ομορφιά φριχτή και δίχως έλεος
θα 'σαι για πάντα, έξω από μένα, ωραία ωραία
τόσο άδικα τόσο άσπλαχνα ωραία...
Και δε με ξέρω πια και δε με θέλω.

 

 

 

 

ΒΥΡΩΝ ΛΕΟΝΤΑΡΗΣ Εν γη αλμυρά εκδόσεις ΕΡΑΣΜΟΣ, 1996

 

 

Φωτογραφία του Josef Koudelka 

 

Τα δεύτερα, δικά μου! [13.03.2014]

Στο "Τake Five" γράφει πια η..."μαργαρίτα"! Είναι το ίδιο ευθύβολα σχόλια,  πιο ροκ,  ταιριαστός τίτλος, στο ύφος του καλού φίλου Λεωνίδα Καστανά.

Εμείς, κρατάμε τον ίδιο τίτλο, μια κίνηση εγκάρδια, όταν από τύχη ή από επιλογή συναντήσεις κάποιον και το κέρασμα οδηγεί σε μια συνύπαρξη γοητευτική. 

Το "τετράδιο εξόδου" επιστρέφει στην γενέθλια πόλη και γράφει πια σε ρυθμούς τζαζ από το "Καφέ-Βιβλίο", ένα χώρο έκπληξη... Κάθε Πέμπτη, "Τα δεύτερα, δικά μου!".  Όσα συζητούν φίλοι σε μια παρέα...

  Α.ΣΤΕΓΟΣ [ 13. 03.2014 ]

 

 

Δημοτικές εκλογές: Απορία 1η

Ένας, δυό φίλοι και σύντροφοι, οι οποίοι με την υπογραφή τους στηρίζουν τον εκλεκτό του ΣΥΡΙΖΑ, τον κ. Λυγερό, για δήμαρχο Ηρακλείου, έχουν ξεκαθαρίσει τη σχέση τους με την ΔΗΜΑΡ-Προοδευτική Συνεργασία  ή στο 3ο συνέδριο του Κόμματος θα μας αναλύουν ξανά την αναγκαιότητα της ενότητας της "ιστορικής" αριστεράς; 

Σκηνή από την ταινία "η μαμά και η πουτάνα", 1973 [ γαλλική ταινία, σκηνοθεσία Ζαν Εστάς με τους: Ζαν-Πιερ Λεό, Μπερναντέτ Λαφόν, Φρανσουάζ Λεμπρούν, Ιζαμπέλ Βαϊνγκάρτεν, Ζακ Ρενάρ ]

Ο Αλεξάντρ, ένας αργόσχολος μποέμ των μπιστρό του Σεν Ζερμέν Ντε Πρε που συζεί με την ιδιοκτήτρια μιας μπουτίκ, τα φτιάχνει με μια νοσοκόμα, πιστεύοντας ότι μπορούν να συνυπάρξουν ερωτικά και οι τρεις.

ΥΓ. Μια νέα στήλη στο "τετράδιο" με τίτλο "Απορίες και ταινίες...". Ευθύγραμμες σχέσεις δεν υπάρχουν σχεδόν πουθενά. Μας αρέσει η ιδέα της σύνθεσης... Υποψιασμένοι είμαστε. Από εδώ μέχρι τις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης... 

"Θυμούμαι άρα υπάρχω"...για τον Μανόλη Αναγνωστάκη

Το κείμενο, που ακολουθεί και με τον ίδιο τίτλο, το έγραψα  στις 12 Ιουλίου του 2005  και  δημοσιεύτηκε  στο 37ο τεύχος της μηνιαίας εφημερίδας των Χανίων "Η ΠΥΞΙΔΑ". Το ανεβάζω  στο "τετράδιο εξόδου", σήμερα ... γενέθλια ημέρα του Μανόλη Αναγνωστάκη, εννέα χρόνια ήδη χωρίς τον μεγάλο ποιητή.

Α.Ν.Χελιδώνης

Το ξημέρωμα της Πέμπτης 23 Ιουνίου πέθανε ο ποιητής Μανόλης Αναγνωστάκης. Κηδεύτηκε τη Δευτέρα 27 του μήνα από το Α΄ νεκροταφείο Αθηνών. Η σορός του εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα Ήταν ένα θλιμμένο απόγευμα και ο κόσμος που θέλησε να αποχαιρετήσει τον ποιητή, πολύς. Η εξώδιος  ακολουθία καθυστέρησε περισσότερο από μισή ώρα. Η ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού ήταν απούσα.

"Μια Κρήτη": Έρευνα για την αυτοδιοίκηση

Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία "τρέχει" στην επίσημη ιστοσελίδα της ανεξάρτητης κίνησης πολιτών "Μια Κρήτη". Μια έρευνα για την αυτοδιοίκηση. Απαντήσεις σε ερωτήματα που πρέπει να δοθούν, απαντήσεις ως εργαλείο πολιτικής ανάλυσης και πράξης. 

Σημειώνουν οι διαχειριστές της σελίδας: "Η "Μια ΚΡΗΤΗ, Περιβάλλον - Άνθρωπος" ξεκινά μια έρευνα για τα πραγματικά προβλήματα της αυτοδιοίκησης που τείνουν άλλη μια φορά να αποκρυβούν από το παλαιοκομματικό σύστημα που απαξιώνει τις αυτοδιοικητικές εκλογές σε δημοσκόπηση αποβλέποντας στις εντυπώσεις της εκλογικής βραδιάς. Η έρευνα είναι ανοιχτή για όποιον αυτοδιοικητικό ήθελε να απαντήσει. Τα συμπεράσματα της έρευνας θα αναλυθούν σε δημόσια εκδήλωση. Μέσα άπο την έρευνα αυτή φιλοδοξούμε να βελτιώσουμε τις θέσεις μας".

Να προσθέσουμε ότι το ερωτηματολόγιο είναι διαθέσιμο ε δ ώ  και να καλέσουμε και εμείς όποιον αυτοδιοικητικό θέλει να απαντήσει. 

Διαβάστε τις πρώτες συμμετοχές: 

Γυναίκα

Κάνουμε ένα μικρό διάλειμμα. Αφιερωμένο στη γυναίκα. 

Νοιώθουμε  -την κάθε στιγμή- ότι ο πιο λαμπρός τόπος είναι η παρουσία της!

Ποίηση: Κώστας Ουράνης

Μουσική Παύλος Παυλίδης

Τίτος Πατρίκιος Η ΒΙΑ

ποιητικό ανθολόγιο 2014 

[ με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών... ]

 

για τον Μάρτιο: Josef Koudelka

Η ΒΙΑ 

 

Προσπαθώ να πω τα πράγματα

με τ`όνομά τους

και κάθε τόσο συναντώ

καινούργιες δυσκολίες.

Λογουχάρη να πω τη βία, βία,

όχι ειρηνευτική επέμβαση

τη βία των πλουσίων και ισχυρών,

ούτε αναπόφευκτες ακρότητες

τη βία των φτωχών και καταπιεσμένων.

Με δυσκολεύουνε οι μεταλλάξεις

αυτού που λέμε αναγκαιότητα της ιστορίας

οι αντιστροφές στις κινήσεις των πολιτικών

οι αναρίθμητες αναλύσεις των δημοσιολόγων

όμως κυρίως με περιπλέκουν

οι δικές μου ερμηνείες κι ενοχές.

Θα `θελα πλέον να πω ανοιχτά

ότι έφτασα να απεχθάνομαι

την κάθε, όποιου και να `ναι, βία. 

 

 

 

 

Τίτος Πατρίκιος Η α ν τ ί σ τ α σ η  τ ω ν  γ ε γ ο ν ό τ ω ν , εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ, Αθήνα 2000

 

Josef Koundelka  [σημείωση τετραδίου: φωτογραφία από την εισβολή των σοβιετικών στρατευμάτων στην Πράγα, 1968]

Τα δεύτερα, δικά μου! [06.03.2014]

Στο "Τake Five" γράφει πια η..."μαργαρίτα"! Είναι το ίδιο ευθύβολα σχόλια,  πιο ροκ,  ταιριαστός τίτλος, στο ύφος του καλού φίλου Λεωνίδα Καστανά.

Εμείς, κρατάμε τον ίδιο τίτλο, μια κίνηση εγκάρδια, όταν από τύχη ή από επιλογή συναντήσεις κάποιον και το κέρασμα οδηγεί σε μια συνύπαρξη γοητευτική. 

Το "τετράδιο εξόδου" επιστρέφει στην γενέθλια πόλη και γράφει πια σε ρυθμούς τζαζ από το "Καφέ-Βιβλίο", ένα χώρο έκπληξη... Κάθε Πέμπτη, "Τα δεύτερα, δικά μου!".  Όσα συζητούν φίλοι σε μια παρέα...

  Α.ΣΤΕΓΟΣ [ 06. 03.2014 ]

Η χαμένη Άνοιξη

Διατρέχει τις σελίδες του παγκόσμιου ιστού [θα γράψει κάποτε και γι` αυτό] φροντίζει και ανταμώνει φίλους σημαντικούς. Τον Π.Π. τον γνώρισε στα χρόνια της Σαλονίκης. Τον Μ.Κ. μέσα από τα βιβλία και τα κείμενά του. Μια ενδιαφέρουσα "συζήτηση" τους και μια δική του ανάγκη να θυμάται, τον οδήγησε σε ένα παλιότερό του κείμενο... Συμπληρώθηκαν άλλωστε τέσσερα χρόνια χωρίς τον Μπάμπη Λυκούδη...

Διάβαζε ξανά τη ΧΑΜΕΝΗ ΑΝΟΙΞΗ... Σε μια ακόμη ανάγνωση, επιχειρούσε να συνoμιλήσει με τον Τσίρκα και με την εποχή. Εκείνη την  γεμάτη, την πλούσια εποχή για την Ελλάδα. Διέτρεχε τις σελίδες να καλύψει τα δικά του αδιέξοδα. Κάθε φορά -την κάθε φορά έβρισκε νέες απαντήσεις στα ερωτήματα που έθετε. 

"Φωτο Αστήρ" μεγεθύνσεις

γράφει ο Παναγιώτης Παπαθεοδωρόπουλος

Στο πατρικό μου, ενώ η μάνα κοιμάται καπνίζω στο μικρό κουζινάκι. Απέναντι μου μια παλιά φωτογραφία που την βλέπω τόσες δεκαετίες που πια δεν της έδινα σημασία. Ο παππούς και η γιαγιά. "Φωτο Αστήρ" μεγεθύνσεις. Δύο φωτογραφίες ταυτότητας που ενώθηκαν άτεχνα, μετά τον θάνατο εκείνου. Δεν είχαν βγει ποτέ μαζί φωτογραφία.

Πέθανε νωρίς και δεν τον γνώρισα. Ήρθε από Μικρά Ασία βαριά τραυματισμένος από την σπάθα ενός τσέτη για να πεθάνει σε ελληνική εξορία ποτισμένος μουρουνόλαδο.

Εκείνη γυναίκα κοντή, αεικίνητη, σταφιδεργάτρια. Την μικρή τους κόρη μέσα στην κατοχή την βάφτισαν Οκτωβριανή με νουνό έναν καπετάνιο του ΕΛΑΣ και τριγύρω ένοπλους.  Άφησε τα δυό της κορίτσια σε συγγενείς και πήρε το δρόμο της εξορίας.

Την κατάφεραν να υπογράψει δήλωση λέγοντας πως η μικρή πεθαίνει. Δεν το συγχώρησε σε κανέναν, ούτε στον εαυτό της φαντάζομαι.

Και τα δυο της κορίτσια παντρεύτηκαν χωροφυλάκους.

Από τότε την θεία μου την φωνάζουν Νίτσα

σημείωση: Ο φίλος Παναγιώτης Παπαθεοδωρόπουλος γράφει και δημοσιεύει. Είναι τιμή για το "τετράδιο εξόδου" να φιλοξενεί αυτό το σπάνιο διαμάντι. Η φωτογραφία είναι του ίδιου, διακρίνεται  μάλιστα και η...κόκκινη υπογραφή του. Ανακαλύπτουμε τη "δουλειά" του στο "Εινονοστοιχεία και λέξεις". Άνθρωποι όπως ο Παναγιώτης δεν χωρούν σε στοιχεία βιογραφικών σημειωμάτων. Τα καθιστούν ανεπίκαιρα μέρα με την ημέρα με τις πράξεις τους. 

Φάνης Καρούσσος: Μια συνέντευξη

Επισκέπτης στην Κρήτη, τώρα πια! Φροντίζει πάντα να μας βλέπει... Κάνει τη βόλτα στα στενά της πόλης. Συναντά του φίλους του. Πίνουν έναν τούρκικο καφέ και μια ρακή. Μιλούν για μουσική. Μιλά για τη ζωή του στο Παρίσι. Αντιλαμβάνονται όλοι πόσες μεγάλες διαφορές χωρίζουν τις δύο χώρες. Παίζουν μαζί σε μικρά στέκια της πόλης. Είμαι τυχερός που τον έχω ακούσει, εδώ στο Ηράκλειο. Είναι ένα πολύ καλό παιδί και ένας εξαίρετος μουσικός. Διάβασα μια πρόσφατη συνέντευξή του και την αναδημοσιεύω... Καλή ανάγνωση! Καλή ακρόαση!

Ο Φάνης Καρούσσος μιλά στην Τζίνα Τσιμπιλή
 

Άγγελος φανοστάτης

Κάθε Μάρτη αρχίζει μιαν Άνοιξη.[1]

Ο ποιητής στέκεται στο άδειο τοπίο. Θετεί τα όρια, ζωγραφίσει με λέξεις. 

Ερειπωμένοι τοίχοι. Εγκατάλειψη.[2]

Ο αναγνώστης συγκρατεί έναν στίχο, αφήνει πίσω του το ποίημα, θέτει  -μόνος μέσα στο πλήθος- την προσωπική του ματιά. Άβολη θέση, δύσκολη, κουραστική. Πίσω από τις λέξεις ψάχνει  μια πηγή φωτεινή. Γράφει -να αναμετρηθεί με  τη σιωπή. Γράφει -να συναντηθεί με τον Άλλον. Γράφει -στα μύχια όνειρα του- να συναντηθεί  με την Άνοιξη.

Πιστεύει, αμφιβάλλει, διεκδικεί. Γνωρίζει πολύ καλά την μοναξιά. Γράφει -να αναμετρηθεί με την ευκολία. Γράφει -να συναντήσει τις πρώτες ιδέες. Γράφει -στα μύχια όνειρα του- να συναντηθεί με τη ζωή.

Δόγματα και κραυγές.

Μονόδρομοι και αδιέξοδα.

Αντιπαθεί τα άκρα. Τον απωθεί ο μέσος όρος. Έτσι, η ζωή του, μικρές ορμητικές ιστορίες, τον έκαμε μούσκεμα πολλές φορές. Γράφει -να φέρει στο φως θαμμένες παρέες.  Γράφει -να φέρει στο φως θαμμένες ανάγκες. Γνωρίζει πολύ καλά την μοναξιά.

Οι γαζίες θα ανθίζουν και φέτος.[3]  

Φοβάται και γράφει. 

Γράφει -να αναδείξει το φόβο σε δύναμη. Γράφει -να φτιάξει ένα ανάχωμα. Γράφει -να κρατήσει το παιδί, να πετάξει τα απόνερα.

Γράφει. Φέρνει στο φως την ιστορική του καταγωγή. 



σημειώσεις:

[1],[2]: στίχοι του Μανόλη Αναγνωστάκη  και 

[3]: στίχος του Κλείτου Κύρου