Σελιδοδείκτης [04.08.2014]

Ο σελιδοδείκτης -μια νέα στήλη- κάνει τα πρώτα της βήματα. Κάθε Δευτέρα θα συναντάει βιβλία και θα μεταφέρει μια πρόταση ανάγνωσης. Βιβλία που διαβάσαμε ή και εκείνα που μας περιμένουν υπομονετικά. Έτσι, για να αποφύγουμε τον υποκειμενισμό της δικής μας ανάγνωσης, καταξιωμένες πένες της κριτικής οδηγούν την παρουσίαση. 

Σελιδοδείκτης 7ος: Σέρι Μπέρμαν Το πρωτείο της πολιτικής Η σοσιαλδημοκρατία και η Ευρώπη του 20ού αιώνα. Μετάφραση Ελένη Αστερίου. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, Ηράκλειο, 2014,

γράφει ο κ. Δημήτρης Α. Σωτηρόπουλος

Η πολυπολιτισμικότητα είναι de facto το παρόν και το μέλλον μας.

Η συζήτηση γύρω από τα ζητήματα της πολυπολιτισμικότητας είναι ζωντανή και ζωηρή. Είναι αλήθεια ότι πυροδοτήθηκε από το πρόσφατο άρθρο του κ. Τζήμερου. Το "τετράδιο" την παρακολουθεί. Δημοσιεύσαμε ήδη το κείμενο του Μιχάλη Παπαγιαννάκη, κείμενο του 2006, και το σχόλιο της κ. Κιντή [ ε δ ώ ]. Στην στήλη του τύπου αρχιοθετήσαμε και το κείμενο του φίλου Μάνου Ματσαγγάνη [δ ε ί τ ε  τ ο  ε δ ώ ]. Επίσης, προτείνουμε το κείμενο της κ. Δ ή μ η τ ρ α ς  Κ α τ ή,  από το εξαιρετικό ιστολόγιο του Αριστερού Χρονογράφου.

Με μια περιεκτική και ουσιαστική εισαγωγή της κ. Μυριβήλη ακολουθεί ένα παλιότερο άρθρο του Ηλία Μόσιαλου [πρώτη δημοσίευση στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, 12 Ιουνίου 2013]. Από την κ. Μυριβήλη κρατάμε την φράση: " Η πολυπολιτισμικότητα είναι de facto το παρόν και το μέλλον μας[...]",που ως μια συναινετική διαδικασία, μια πορεία υποδείκνυε και το κείμενο του Παπαγιαννάκη.

Σαράντα χρόνια μεταπολίτευσης. Όρια στασιμότητας, προσδιορισμοί αλλαγών

Σαράντα χρόνια μεταπολίτευσης. Ποιοι παράγοντες καθήλωσαν την ελληνική κοινωνία; Ποιες είναι οι αιτίες της οικονομικής κατάρρευσης; Οι ευθύνες του πολιτικού προσωπικού, οι πολιτικές της στασιμότητας και ο σχεδιασμός των απαιτούμενων αλλαγών προσδιορίζονται στο άρθρο του κ. Γιώργου Ζερβάκη. Με σαφή προσανατολισμό σε "μια πιο ουσιαστική σχέση και προσήλωση πάνω στην αναγκαιότητα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης", στην επίπονη αλλά αναγκαία προσπάθεια ενίσχυσης  της  κοινωνικής συνοχής  και ανάπτυξης. [Αντώνης Ν.Χελιδώνης] 

γράφει ο Γιώργος Ζερβάκης

Από την μεταπολίτευση, την επάνοδο στο δημοκρατικό πολίτευμα που συνδέθηκε με την επιστροφή του Κωνσταντίνου Καραμανλή, αφού προηγήθηκε η τουρκική εισβολή στην Κύπρο, τα χρόνια της προενταξιακής περιόδου στην ΕΟΚ, την διασύνδεση των οικονομικών και κοινωνικών παραμέτρων με τις Κοινοτικές δομές, διανύσαμε μια περίοδο 40 ετών. 

Με βασικά χαρακτηριστικά την πιο σταθερή δημοκρατική περίοδο που γνώρισε ποτέ η χώρα, την δημοκρατική εναλλαγή κυβερνήσεων, το μεγάλο επίτευγμα της ένταξης μας στην ευρωπαϊκή δημοκρατική οικογένεια, επιφέροντας σταδιακά ευρύτερες πολιτικές συγκλίσεις και την ύπαρξη ενός κοινωνικού-οικονομικού μοντέλου που είχε σαν αναφορικό σημείο το κράτος, με την στενότερη ή ευρύτερη έννοια του. 

Τα δεύτερα, δικά μου! [02.08.2014]

Στο  "Τake Five"  γράφει πια η..."μαργαρίτα"! Είναι το ίδιο ευθύβολα σχόλια,  πιο ροκ,  ταιριαστός τίτλος, στο ύφος του καλού φίλου Λεωνίδα Καστανά. 

 

Εμείς, κρατάμε τον ίδιο τίτλο, μια κίνηση εγκάρδια, όταν από τύχη ή από επιλογή, συναντήσεις κάποιον και το κέρασμα οδηγεί σε μια συνύπαρξη γοητευτική. 

Το "τετράδιο εξόδου" επιστρέφει στην γενέθλια πόλη και γράφει πια σε ρυθμούς τζαζ από το "Καφέ-Βιβλίο", ένα χώρο έκπληξη...  [τραπεζάκια έξω, πραγματικά, να μας θυμίζουν πάντα έναν δίσκο χαραγμένο στο πικ-απ και στην σκέψη μας...]



 

Κάθε Σάββατο,  "Τα δεύτερα, δικά μου!".  Όσα συζητούν φίλοι σε μια παρέα...

Α.ΣΤΕΓΟΣ [ 02.08.2014 ]

Βύρων Λεοντάρης Σεσημασμένος είμαι

 

ποιητικό ανθολόγιο 2014

[ με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών... ]

 

για τον Ιούλιο: Edward Hopper

 

 

Σεσημασμένος είμαι. Έχετε τα γραφικά μου αποτυπώματα

μπορείτε να με αναγνωρίσετε, όχι όμως και να με 

διαβάσετε, ούτε να με διαβείτε

Ποντάρατε στο μαύρο μου και χάσατε

Ποντάρατε στο κόκκινό μου πάλι χάσατε

κακή ζαριά ήμουνα στα χέρια σας

Τα λόγια που μιλώ μου κόβουνε τη γλώσσα

κάθε χειρονομία μου με σταυρώνει

Ας το ξεκαθαρίσουμε λοιπόν.

Σ` αυτή την εποχή της υπαρκτής ποίησης

ποιητής μιας ποίησης που δεν μπορεί να υπάρξει

μόνο με τους νεκρούς μιλώ και γι` αυτούς γράφω. 

Μόνο αυτοί μπορούν να με διαβάσουν

Βύρων Λεοντάρης Έως εκδόσεις Νεφέλη, Αθήνα 2003

 

Edward Hopper  painting at his easel with Raphael Soyer by Reginald Marsh

Ο ποιητής του λαού στο facebook

Το εξαιρετικό αυτό κείμενο του καλού φίλου Μάκη Καραγιάννη, το διαβάσαμε στην ώρα του. Στην έντυπη έκδοση της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ και στην ηλεκτρονική Πολιτική Επιθεώρηση, σελίδα "ιδεών και συναισθημάτων".  

Μια αβλεψία, ένα λάθος, μια δυσεξήγητη παράλλειψη και το κείμενο δεν αρχειοθετήθηκε, ως οφείλαμε, στην προκαθορισμένη ώρα... Αναδημοσιεύεται σήμερα, ημέρα του ποιητικού ανθολόγιου,  στην κεντρική σελίδα του τετραδίου. Τα καταληκτικά ερωτήματα του κειμένου μας απασχολούν επίσης έντονα. [Α.ΣΤΕΓΟΣ]

Για μια πολυπολιτισμική σύγχρονη κοινωνία

Στους δύσκολους καιρούς ανατρέχουμε στις ρίζες μας. Διαβάζω ξανά, σήμερα, ένα κείμενο του Μιχάλη Παπαγιαννάκη. Δημοσιεύμενο στην Καθημερινή της 31ης Δεκεμβρίου του 2006. Κρατάμε την τελευταία φράση του άρθρου: "ας αποφασίσουμε ότι οφείλουμε με κάθε τρόπο να πείσουμε τους πάντες να σέβονται αυτούς τους όρους συνύπαρξης, για το ίδιο τους το καλό, χωρίς αλαζονεία αλλά και χωρίς εκπτώσεις που θέτουν σε τεράστιο κίνδυνο και εμάς και εκείνους."  

Βιώσιμη αυτοκίνηση και η ευκαιρία της Κρήτης

Η Οικολογική Πρωτοβουλία Χανίων κάνει έκκληση στους Δήμους της Κρήτης, την Περιφέρεια αλλά και την κυβέρνηση να αξιοποιήσουν τη μοναδική ευκαιρία που παρουσιάζεται στην Κρήτη για τη δημιουργία βιομηχανίας ηλιακών – ηλεκτρικών αυτοκινήτων μετά την κυκλοφορία και παρουσίαση σε όλη την Κρήτη τέτοιου αυτοκινήτου κατασκευασμένου από νέους μηχανικούς στο Ηράκλειο.

            

Η Περιφέρεια δεν πρέπει να αρκεστεί στην παρουσίασή του που ήδη έκανε. Οι 24 Δήμοι της Κρήτης και οι 4 περιφερειακές Ενότητες θα πρέπει να στηρίξουν έμπρακτα την πρωτοβουλία αυτή των νέων μηχανικών από το Ηράκλειο, παραγγέλνοντας σε πρώτη φάση π.χ. από 5 τέτοια ηλιακά αυτοκίνητα ο καθένας τους. Με μια τέτοια κίνηση, αυτομάτως ξεκινάει η παραγωγή ηλιακών ηλεκτρικών αυτοκινήτων στην ίδια την Κρήτη, με σχέδια που έγιναν από νέους της Κρήτης.

Σελιδοδείκτης [28.07.2014]

Ο σελιδοδείκτης -μια νέα στήλη- κάνει τα πρώτα της βήματα. Κάθε Δευτέρα θα συναντάει βιβλία και θα μεταφέρει μια πρόταση ανάγνωσης. Βιβλία που διαβάσαμε ή και εκείνα που μας περιμένουν υπομονετικά. Έτσι, για να αποφύγουμε τον υποκειμενισμό της δικής μας ανάγνωσης, καταξιωμένες πένες της κριτικής οδηγούν την παρουσίαση. 

Σελιδοδείκτης 6ος: Χρίστος Λάσκαρης Ποιήματα εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2004

γράφει η κ. Ελένη Κονιδάρη

Κώστας Κάρης 1954-2014

Το νήμα της ζωής του κόπηκε απόψε. Ο καλός μας σύντροφος Κώστας Κάρης πέθανε, μετά από σύντομη μάχη με τον καρκίνο, στα 60 του χρόνια. Η κακή είδηση από την εφημερίδα Η ΑΥΓΗ.

Από τα φοιτητικά του χρόνια στο χώρο της ανανεωτικής αριστεράς, ακολουθεί την πολυκύμαντη πορεία της: ΕΚΟΝ ΡΦ, ΚΚΕ Εσωτερικού, ΕΑΡ, Συνασπισμός, μέλος της ΕΕ της ΔΗΜΑΡ, εκλεγμένος από το 2ο συνέδριό της. 

Για τον Κάρη θα γράψουν όσοι τον έζησαν και τον γνώρισαν από κοντά. Το "τετράδιο" συμμετέχει στο πέθνος για τον θάνατό του με ένα δικό του κείμενο. Γράφει, στην ΑΥΓΗ, τον Μάιο του 2010, για το βιβλίο του Λεωνίδα Κύρκου Εκ Βαθέων, Επιμέλεια Πέτρος Παπασαραντόπουλος, Εκδόσεις Επίκεντρο, Θεσσαλονίκη 2009. 

Η αγωνία του Κώστα Κάρη είναι να μην κοπεί το νήμα της ανανεωτικής αριστεράς. Ο τίτλος του άρθρου είναι σήμερα εξαιρετικά επίκαιρος...

Τα δεύτερα, δικά μου [26.07.2014]

Στο  "Τake Five"  γράφει πια η..."μαργαρίτα"! Είναι το ίδιο ευθύβολα σχόλια,  πιο ροκ,  ταιριαστός τίτλος, στο ύφος του καλού φίλου Λεωνίδα Καστανά.

Εμείς, κρατάμε τον ίδιο τίτλο, μια κίνηση εγκάρδια, όταν από τύχη ή από επιλογή, συναντήσεις κάποιον και το κέρασμα οδηγεί σε μια συνύπαρξη γοητευτική.

Το "τετράδιο εξόδου" επιστρέφει στην γενέθλια πόλη και γράφει πια σε ρυθμούς τζαζ από το "Καφέ-Βιβλίο", ένα χώρο έκπληξη...  [τραπεζάκια έξω, πραγματικά, να μας θυμίζουν πάντα έναν δίσκο χαραγμένο στο πικ-απ και στην σκέψη μας...]

Κάθε Σάββατο,  "Τα δεύτερα, δικά μου!".  Όσα συζητούν φίλοι σε μια παρέα...

  

Α.ΣΤΕΓΟΣ [ 26.07.2014 ]

 

Πρόσκληση για μία νέα αυτοδιοίκηση

Κείμενο με τίτλο "Πρόσκληση για μία νέα αυτοδιοίκηση"  δημοσιεύουν οκτώ ανεξάρτητοι δήμαρχοι μεγάλων δήμων της χώρας, οι οποίοι επιχειρούν να συσπειρωθούν και να καλέσουν κι άλλους δημάρχους να ενωθούν μαζί τους.

Το κείμενο αυτό φέρει τις υπογραφές του δημάρχου Αθηναίων Γιώργο Καμίνη, Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη, Ηρακλείου Βασίλη Λαμπρινού, Ιωαννιτών Θωμά Μπέγκα, Αχαρνών Γιάννη Κασσαβού, Λαμίας Νίκου Σταυρογιάννη, Νίκαιας- Αγ. Ιωάννη Ρέντη Γιώργου Ιωακειμίδη και Χανίων Τάσου Βαμβούκα.

Οι ανεξάρτητοι δήμαρχοι διεκδικούν  μία νέα τοπική αυτοδιοίκηση που θα υπερβαίνει τις παθογένειες του σήμερα και θα είναι μακριά από αποχρώσεις κομματικών ψηφοδελτίων. «Εμείς θεωρούμε μεν τα κόμματα ως βασικό πυλώνα της δημοκρατίας μας, διαφωνούμε όμως με τη λογική του κομματικού εναγκαλισμού της Αυτοδιοίκησης.», αναφέρουν χαρακτηριστικά στη διακήρυξή τους. Καλούν δε, τους δημάρχους να επικοινωνήσουν μαζί τους, ώστε να διαμορφώσουν θέσεις, να αναδείξουν νέα πρόσωπα και να γίνουν οι πρωταγωνιστές των αλλαγών που έχουν ανάγκη οι δήμοι.

Αναλυτικά, το κείμενο των ανεξάρτητων δημάρχων είναι το εξής:

Σε Α´ πρόσωπο για τη Μεταπολίτευση

Η Αγγέλα  Καστρινάκη  μιλάει σε Α´ πρόσωπο για τη Μεταπολίτευση και για το βιβλίο της "Και βέβαια αλλάζει! Αφήγημα για τη Μεταπολίτευση", Εκδόσεις Κίχλη

 

Σε Α´ πρόσωπο για τη Μεταπολίτευση

Μια μέρα, η μικρή μου ηρωίδα, η Ειρήνη, καθισμένη στο σαλόνι της γιαγιάς της, συζητά με τη μητέρα της για τη δυνατότητα αλλαγής του κόσμου και της κοινωνίας. Η μικρή, δεκαπεντάχρονη περίπου, πιστεύει ότι αφού αλλάζουν οι "παραγωγικές δυνάμεις" και οι "παραγωγικές σχέσεις" σίγουρα θα αλλάξει και ο άνθρωπος και η κοινωνία. Η μαμά της διατυπώνει τον σκεπτικισμό της: "δεν αλλάζει τόσο εύκολα ο άνθρωπος". Οπότε η Ειρήνη θυμώνει, κορώνει, αλλά και προβληματίζεται. Αυτά συμβαίνουν στην Αθήνα του 1976, στην εποχή της περιώνυμης Μεταπολίτευσης. 

Περίπου 40 χρόνια αργότερα κάθισα και έγραψα τις αναμνήσεις μου από εκείνη την εποχή, προβάλλοντας στην αυτοβιογραφική μου Ειρήνη τις σκέψεις, τις αγωνίες, τα όνειρα μιας νεολαίας που με ενθουσιασμό και κάποια αφέλεια, μικρότερη ή μεγαλύτερη, πάλευε τότε "να αλλάξει τον κόσμο".