Γιώργος Μήλιας ΠΡΟΣΩΠΑ

οιητικό ανθολόγιο 2016

ΠΡΟΣΩΠΑ

Τα πρόσωπα που κάποτε

Τα κοίταζες στα μάτια

Θάρθει καιρός

Που την μορφή θ`αλλάξουν παντελώς

Και τ`όνειρό σου απρόσμενα

Σε ραγισμένους καθρέπτες 

Θα θωρείς.

Κι αν ύστερα την εξιλέωση

Στην μοναξιά σου τη ζητήσεις

Αδύνατο θα είναι πάλι

Μοιραία θ`ανακαλύψεις

Τις πρώτες σου

Αγνές μορφές

Τις πρώτες σου αγάπες

Και πίσω θα γυρίσεις

Στην πλάνη ενός ονείρου

Για να ζήσεις.

Γιώργος Μήλιας 35 ποιήματα, εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2015

Ο Γιώργος Μήλιας γεννήθηκε στη Ραψάνη Ολύμπου. Ζει και γράφει στη Θεσσαλονίκη. 

Ποιήματα του έχουν δημοσιευθεί στη ''Νέα Πορεία'', το ''Δέντρο'', το ''Ένεκεν'' και άλλα λογοτεχνικά περιοδικά. 

Τα ''35 ποιήματα'' είναι η πρώτη ποιητική συλλογή που εκδίδει.

Είναι ένας σπουδαίος άνθρωπος.

Πίνακας του Θεοτόκη Ζερβού

Ένωση Αθέων: Πρωτοχρονιάτικη εκδήλωση

Η Γραμματεία της Ένωσης Αθέων μας έστειλε το κείμενο που ακολουθεί. 

Περιέχει ένα περιεκτικό και σύντομο απολογισμό για το 2015,  

ένα κάλεσμα για συμμετοχή στις δράσεις του νέου έτους 

και την πρόσκληση για την κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας... 

 

Απολογισμός...

Το 2015 υπήρξε μια πολύ καλή χρονιά για την Ένωση σε δράσεις και δημοσιότητα. Αναφερθήκαμε σε διάφορα έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ με αφορμή την πρότασή μας για διαχωρισμό Κράτους-Εκκλησίας, την ερώτησή μας σχετικά με το κόστος του “αγίου” φωτός, τη συμμετοχή μας στη διαβούλευση για τροποποίηση του ποινικού κώδικα με αίτημα την κατάργηση των άρθρων του ΠΚ περί βλασφημίας. Έντονα ασχοληθήκαμε με το πρόβλημα των απαλλαγών από το μάθημα των θρησκευτικών και την κατάπτυστη (και παράνομη) τελευταία σχετική εγκύκλιο, ενώ επιδιώξαμε και επιτύχαμε συνάντηση στο υπουργείο Παιδείας ώστε να μεταφέρουμε τις προτάσεις μας για την εκκοσμίκευση της παιδείας.

Νίκος Επιτροπάκης 1931-16.01.2015

πέρασε κιόλας ένας χρόνος...

στην Κατερίνα Ε. 

Ο κ. Νίκος δεν μένει πια εδώ. Κουρασμένος, καταπονημένος, πολλά τα κτυπήματα στο γερασμένο σώμα του. Ο θάνατός του σφραγίζει μια γενιά της πόλης, που δεν την γνωρίσαμε στην ακμή της, αλλά στο τέλος της. Η γνωριμία μας, πριν από λίγα χρόνια, εδώ στην γενέθλια πόλη, έφερε μπροστά μας έναν παλαίμαχο δημοσιογράφο -ποιητή.

Ο κ. Νίκος  υπηρέτησε όλα τα είδη της δημοσιογραφίας σε εφημερίδες και περιοδικά. Άρχισε ως πολιτικός γελοιογράφος, συνέχισε ως ρεπόρτερ, εσωτερικός αρθρογράφος, σχολιογράφος, χρονογράφος, επί της ύλης, σελιδοποιός, με ιδιαίτερη επίδοση στον πολιτικό στίχο και στις παραπολιτικές στήλες, παράλληλα με ευθυμογραφήματα και διάφορες στήλες σε περιοδικά ποικίλης ύλης. Εργάστηκε και σε αθλητικές και σατυρικές εφημερίδες. Για αρκετά χρόνια θήτευσε στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση με διάφορες εκπομπές.

Έγραψε τρία παιδικά θεατρικά έργα “Δαίδαλος και Ίκαρος” (1990), “Το κυνήγι του θησαυρού” (1991) και “Μιλάτε Ελληνικά” (1992), που παρουσιάστηκαν στη Θεσσαλονίκη από το “Παιδικό Θέατρο Μακεδονίας” Γιάννη Μαλούχου. Επίσης έγραψε σε συνεργασία με άλλους τις τηλεοπτικές επιθεωρήσεις “Γαλαξίες του ‘70” (ΕΡΤ 1970) και “Πρωτοχρονιάτικη Αθήνα” (1971), καθώς και ραδιοφωνικές επιθεωρήσεις και πολλά άλλα. Σενάρια σε αμέτρητες βιντεοταινίες. Έχει εκδόσει τρία βιβλία Απρόοπτα της ζωής 1979, Ευρωφουστανέλλα 1983, και την ποιητική συλλογή Πανσπερμία το 2012. 

Μια ανάγκη, το τέλος που έρχεται, η νοσταλγία οδηγεί την πένα του στην ευχή:

Βρήκα παλιούς συμμαθητές  με απουσίες αρκετές ( πολλές δεκαετίες).

Με το κρασί γουλιά, γουλιά να θυμηθούμε τα παλιά,  γλέντια και ασωτίες.... 

[...]

Είπαμε για τα τωρινά, μ’ ευχή να σμίξουμε ξανά, αλλά χωρίς απόντες

ίσως στο ίδιο καπηλειό...

Έπεσε και κουτσομπολιό και μεταξύ μας σπόντες.

[...]

[Συνάντηση, από την ποιητική του συλλογή]

Η τελευταία μας συνάντηση ήταν συγκινητική. Με βήμα βαρύ και αργό, με θέληση και πείσμα για ζωή και προσμονή για το βιβλίο της Κατερίνας, ήρθε μαζί με την οικογένεια του στην παρουσίαση. Σε κάποια από τα διηγήματα της συλλογής "Οι Λοιποί Συγγενείς", η φιγούρα του κάνει μικρά περάσματα.


Διαβάστε: 
Κείμενο του Γιώργου Ζεβελάκη από το καλό ιστολόγιο ΑΛΚΜΑΝ 

Αλήθεια, έχει παλιά υποδήματα ο γραμματέας;

Οικογενειακή ιστορία [απόσπασμα]

[...] Ο παππούς ήταν καφετζής και η γιαγιά ξενοδούλευε σε σπίτια, τότε σκάλες λέγανε και φανταζόμουνα σπίτια θεόρατα... Το δικό μας ένα χαμόσπιτο ήταν, ούτε σκάλες είχε, ούτε καθαριότητα. Προπάππου και προγιαγιά δεν γνώρισα, να τα λέμε αυτά από την αρχή, και για ότι έκαναν ευθύνη δεν φέρω. 

Ο παππούς ήταν καλός άνθρωπος. Λιγάκι νευρικός, μα Βενιζελικός παλιά, Ένωση Κέντρου αργότερα, Πασόκος στα στερνά... Η γιαγιά ήταν ότι και ο παππούς. Ο πατέρας ρέμπελος, τεμπέλης και η μητέρα τον αγαπούσε υπερβολικά και είχε "τυφλωθεί".

Σελιδοδείκτης 18.01.2016

Σελιδοδείκτης 82ος

Γιασμίνα Χάντρα

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΚΤΥΠΗΜΑ

μετάφραση: Γιάννης Στρίγκος

εκδόσεις Καστανιώτης

Αθήνα, 2006

Τρομοκρατικό κτύπημα

γράφει η Μαρία Βρέντζου

Συγγραφέας του βιβλίου «Τρομοκρατικό χτύπημα» είναι ο αλγερινής καταγωγής Μοχάμεντ Μουλεσεχούλ, ο οποίος ξεκίνησε να γράφει ως στρατιωτικός με το γυναικείο ψευδώνυμο Γιασμίνα Χάντρα, το οποίο και διατήρησε αφού εγκατέλειψε την στρατιωτική του θητεία για να αφιερωθεί στη γραφή. Βασικός ήρωας του μυθιστορήματος είναι ο Αμίν Ζααφαρί, Παλαιστίνιος, που έχει πάρει την ισραηλινή υπηκοότητα και για πολλά χρόνια ζει στο Τελ Αβίβ. Πετυχημένος χειρουργός και αυτοδημιούργητος αποτελεί υπόδειγμα ένταξης Άραβα στην ισραηλινή κοινωνία, καθώς απολαμβάνει διακρίσεις, φήμη κι επιτυχία. Είναι παντρεμένος εδώ και 15 χρόνια με την Σιχέμ και ζουν σε μια υπέροχη μονοκατοικία σε μια απ’ τις πιο αριστοκρατικές συνοικίες της πόλης, ο τραπεζικός τους λογαριασμός είναι αρκετά παχυλός και κάνουν παρέα με σημαντικά πρόσωπα, όπως αρχηγούς του πολιτικού και στρατιωτικού χώρου, αλλά και διάσημους καλλιτέχνες. 

Τα δεύτερα, δικά μου! 17.01.2016

Ανταμώνουν οι φίλοι, 

αναζητούν οι ποιητές, 

σε κάποιες γειτονιές ανάβουν τα φώτα.

Η πόλη ξυπνάει

στο κορμί σου

Κυριακή πρωί. 

ΥΓ.1 Καλό ταξείδι! 

 

ΥΓ2. Διαβάζουμε πάντα την Μαργαρίτα

Α.ΣΤΕΓΟΣ 17.01.2016

 

Σήμερα, το δικό μου ΜΠΑΟΥΛΟ

Τι σημαίνει αριστερά σήμερα;

γράφει ο Γιώργος Χ. Σωτηρέλης

Αν θα ήθελε να προσδιορίσει κανείς τι μπορεί να σημαίνει Αριστερά σήμερα, σε μια σύγχρονη ανοιχτή και δημοκρατική κοινωνία, το βέβαιο είναι ότι θα έπρεπε να ξεκινήσει αρνητικά.

Εν πρώτοις, δεν είναι συμβατά με μια τέτοια κοινωνία όλα εκείνα τα κόμματα ή κομματίδια διαμαρτυρίας που εξακολουθούν να αρνούνται τον δημοκρατικό πλουραλισμό και το κράτος δικαίου, να ταυτίζουν τον Μαρξ με τον Στάλιν, να συγχέουν τον σοσιαλισμό με τη «δικτατορία του προλεταριάτου», να εξαντλούν τη μαχητικότητά τους σε ασκήσεις επαναστατικής γυμναστικής, να καλλιεργούν έναν τυφλό και ισοπεδωτικό καταγγελτισμό και να επιδίδονται με πάθος σε άγονους διαγωνισμούς αριστεροσύνης, η οποία δεν είναι τίποτε άλλο από ένα κράμα των πλέον χαρακτηριστικών παιδικών ασθενειών της Αριστεράς: του χονδροειδούς αριστερισμού, του αφόρητου δογματισμού και του πολιτικού παλαιοημερολογητισμού.

Από την άλλη, όμως, δεν είναι δυνατόν να εντάσσονται στην ως άνω Αριστερά και οι πολιτικές δυνάμεις που αυτοπροσδιορίζονται μεν σαν προοδευτικές, πλην όμως απορρίπτουν, σαν ξεπερασμένη, τη διάκριση Αριστερά-Δεξιά και αρνούνται να διαχωρίσουν τον (απολύτως απαραίτητο) πολιτικό φιλελευθερισμό από τον άκρως επικίνδυνο, τόσο για την κοινωνική όσο και για την ατομική ελευθερία, νεοφιλελευθερισμό.

Απρόσμενη προσγείωση

Απρόσμενη προσγείωση

Πέταξε
Κάθισε πάνω στο δεξί μου χέρι
Μια πεταλούδα.

Απρόσμενη προσγείωση
Το χέρι
Αφήνει τώρα στο χαρτί γράμματα ανάλαφρα.

Προσπαθούν στα χρώματά της να μοιάσουν
Στο πέταγμά της τώρα να μοιάσουν
Τώρα που όπως ήρθε φεύγει ξανά.

ΤΙΜΙΟΙ ΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

γράφει ο Λεωνίδας Δρανδάκης

Το σημείωμα αυτό γράφηκε με αφορμή την Εισαγγελική δίωξη και παραπομπή σε δίκη του Γερμανού καθηγητή Χάινς Ρίχτερ βάσει του λεγόμενου ‘αντιρατσιστικού νόμου’ 4285/2014. Η κατηγορία βασίζεται στο ότι ο κ. Ρίχτερ σε ιστορικό έργο του με τίτλο η «Κατάκτηση της Κρήτης», το οποίο εκδόθηκε στα Ελληνικά το 2011 με τον τίτλο η «Μάχη της Κρήτης» αναφέρει ότι “βάναυσες και βάρβαρες πρακτικές δεν χρησιμοποίησαν μόνο οι μονάδες εισβολής, αλλά και οι άτακτοι Κρήτες”.

Κατά τη γνώμη μου η διεξαγόμενη δίκη στο Ρέθυμνο δεν έχει σχέση με τις απόψεις και το περιεχόμενο του βιβλίου του καθηγητή Χ. Ρίχτερ. Στη δίκη αυτή κρίνεται, αν ιστορική άποψη μπορεί να είναι ελεύθερη στην Ελλάδα. Από το 2008 υπάρχει μια διεθνής πρωτοβουλία που ονομάζεται “Ελευθερία για την Ιστορία”. Έχει υπογραφεί από 1.374 επιφανείς ιστορικούς, από 49 χώρες σε όλο τον κόσμο, η οποία κάνει έκκληση στον ορθό λόγο των πολιτών και υποστηρίζει ότι η ιστορία δεν μπορεί να είναι σκλάβα ούτε της επικαιρότητας, ούτε της εθνικής εξωτερικής πολιτικής του κάθε κράτους, ούτε να γράφεται καθ’ υπαγόρευση της μνήμης, που δεν είναι ενιαία, είναι ανταγωνιστική…

Γιώργος Χρονάς Στις συμπλοκές της νύχτας

ποιητικό ανθολόγιο 2016

Στις συμπλοκές της νύχτας

Σε μια φιλονικία

απέκτησε το σημάδι

από το μαχαίρι

στην κοιλιά του. 

Λευκά πουκάμισα

μαύρα πουλόβερ του Λονδίνου

πρόβατα του Κασμίρ

και σεις πεδιάδες της Θεσσαλίας

όπου πάνω σας βόσκουν

πρόβατα και αγελάδες

κρατείστε τον μακριά

από τις νέες συμπλοκές της νύχτας. 

Γιώργος Χρονάς

Τυπώθηκε, ως ένθετο, σε 4.000, υπογεγραμμένα αντίτυπα, στο περιοδικό Οδός Πανός, Νο 125, Ιούλιος-Σεπτέμβριος, 2004

Ο Γιώργος Χρονάς γεννήθηκε, τον Οκτώβριο του 1948, στον Πειραιά. Από το 1973, που εμφανίστηκε στα γράμματα, έχει εκδώσει είκοσι δύο (22) βιβλία με ποιήματα, πεζά, θέατρο. Κάνει ραδιόφωνο στο Τρίτο Πρόγραμμα. Και παλαιότερα στο Δεύτερο και Πρώτο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας.

Ποιήματά του και πεζά έχουν μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες. Εκατόν είκοσι (120) τραγούδια του έχουν μελοποιηθεί από Έλληνες συνθέτες. Εκδίδει, από τον Φεβρουάριο του 1981, το περιοδικό "Οδός Πανός", τις ομώνυμες εκδόσεις, καθώς και τις "Εκδόσεις Σιγαρέτα" όπου έχουν εκδοθεί 490 βιβλία, έως τον Δεκέμβριο του 2014. 

Ήταν υπεύθυνος του ενθέτου "Βιβλιοθήκη-Καταφύγιο θηραμάτων", της "Ελευθεροτυπίας" κάθε Σάββατο (2009-2011). Πήρε το 2011 το Βραβείο Καβάφη. Τιμήθηκε από τον Δήμο Πειραιά, για την προσφορά του στα Ελληνικά Γράμματα, τo 2013. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Κατοικούσα τότε... IX

Κατοικούσα τότε σε ένα τσίρκο.

Παιδί ακόμα, ο μικρός για τα θελήματα` ένα πιάτο φαγητό, ύπνος και φωνές.

Έρχονται, έχουν περάσει πολλά χρόνια, και εξακολουθούν να έρχονται τακτικά στα αυτιά μου. Μια ένταση, μια έξαψη, μια αλλόκοτη φασαρία. Ήταν νευρικός ο θιασάρχης και οι μέρες περνούσαν δύσκολα.

Μα σαν έπαιρνε να σουρουπώνει, όταν ο ήλιος κρυβόταν μες στα σύννεφα, και Εκείνη ανέβαζε την πρόβα της, έμεναν όλοι σιωπηλοί.

Κλεινόμουν.

Χανόμουν.

Βυθιζόμουν  μέσα στη σιωπή.

Ταξίδευα χωρίς δίκτυ ασφαλείας. 

Κάθε φορά με την σχοινοβάτρια του απογεύματος.

Το ημερολόγιο έγραφε 11. Ιανουαρίου του 2016

Ο τρίτος δρόμος του μεταρρυθμιστικού σοσιαλισμού

γράφει ο Ανδρέας Γιάνναρος

Οι αιτιάσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης, καθώς και της κυβέρνησης περί νεοφιλελεύθερης στροφής της Ν.Δ, ξεκινούν από μια φοβική και αμυντική θεώρηση των πραγμάτων, ερμηνεύοντας λανθασμένα τόσο τις σημερινές κοινωνικές τάσεις ,όσο και το πολυσύνθετο οικονομικό περιβάλλον, ιδίως από τότε που η Ελλάδα υπάχθηκε στο μνημόνιο.

Φοβική, γιατί προσπαθούν με ξεπερασμένα εργαλεία ανάλυσης να ερμηνεύσουν τις πολιτικές διεργασίες που συντελούνται, θεωρώντας ότι έτσι βάζουν διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην πρόοδο και την συντήρηση ενισχύοντας το κοινωνικό τους προφίλ και αμυντική γιατί αδυνατούν να δουν πέραν του εθνικού πλαισίου, όπου σε όλο τον κόσμο, η διεθνοποίηση της οικονομίας και το κύμα των αποκρατικοποιήσεων-διαρθρωτικών αλλαγών (αναμόρφωση παιδείας-ασφάλισης, κοινωνικού κράτους) αποτελεί πλέον κινητήρια δύναμη όχι μόνο για τις χώρες που χρειάζονται παρεμβάσεις λόγω αδύναμων οικονομιών, αλλά και για αυτές που ήδη σημειώνουν υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης.

Σελιδοδείκτης 11.01.2016

Σελιδοδείκτης 81ος

ΙΤΑΛΟ ΣΒΕΒΟ
Σύντομο αισθηματικό ταξίδι
μετάφραση: Ήβη Καζαντζή
εκδόσεις Σοκόλη Αθήνα 2007  

Εσωτερικές αναζητήσεις

γράφει η Χρύσα Σπυροπούλου

Ο Ιταλο Σβέβο (1861, Τεργέστη-1928) καθιερώθηκε με το σπουδαίο μυθιστόρημά του Η συνείδηση του Ζήνωνα. Σ' αυτό, ο ήρωάς του, ένας μεσήλικας, προσπαθεί να λύσει τα υπαρξιακά και συναισθηματικά του προβλήματα κάνοντας ψυχανάλυση. Αλλά και στο Σύντομο αισθηματικό ταξίδι, μια ημιτελή νουβέλα που γράφτηκε λίγο πριν από τον αιφνίδιο θάνατό του από αυτοκινητικό δυστύχημα, ο ηλικιωμένος πρωταγωνιστής περνά την προσωπική του κρίση. Νιώθει κουρασμένος εξαιτίας των οικογενειακών υποχρεώσεών του και επιθυμεί να ζήσει έντονα, να απολαύσει την ελευθερία του, έστω για λίγο, μακριά από τις έγνοιες και τις σκοτούρες της οικογένειας, μακριά από τη γυναίκα του. Η ευκαιρία δίνεται όταν ταξιδεύει με το τρένο μόνος του από το Μιλάνο στην Τεργέστη. Σ' αυτήν τη διαδρομή η συναισθηματική πορεία του ήρωα περνά από πολλές διακυμάνσεις. Η ανάγκη του να απομακρυνθεί από το οικείο περιβάλλον τού δημιουργεί ένταση, μια γλυκιά αναστάτωση, αλλά παράλληλα και ενοχές κάθε φορά που σκέφτεται τη γυναίκα του.