Το μάθημα της Δρέσδης

Αναρτώ αυτό το άρθρο,

 το οποίο δίνει ένα παράδειγμα πολιτικής αντιμετώπισης

 ενός ναζιστικού κόμματος στη Γερμανία.

[από τον φίλο Λευτέρη Παπαγιαννάκη]

Το μάθημα της Δρέσδης - πώς αντιμετωπίζονται οι νεοναζί
Μιχάλης Τσιντσίνης  εφημερίδα Τα Νέα 08.04.2013
 
 

Ο,τι κι αν δοκίμασαν στην αρχή ήταν λάθος. Οι νεοναζί του NPD, που μόλις είχαν εκλεγεί στη Βουλή της Σαξονίας, έβγαιναν πάντα κερδισμένοι. Oι αντιδράσεις των υπόλοιπων κομμάτων στις αντικοινοβουλευτικές προκλήσεις όξυναν απλώς τον αντίκτυπό τους. Είτε αποχωρούσαν συμβολικά, είτε έστρεφαν επιδεικτικά τις πλάτες τους στον ομιλητή του NPD, οι βουλευτές συμμετείχαν ως ακούσιος θίασος στο σόου των φασιστών. «Μας διαπόμπευαν», παραδέχεται σήμερα, εννιά χρόνια μετά, μιλώντας στην «Zeit» ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Linke Ρίκο Γκέμπχαρτ.

Η σερβιτόρα και ο υπουργός

γράφει ο Ηλίας Κανέλλης

Η Λέλα (Γιαννακέα) που πέθανε την Πρωτομαγιά στην Καρδαμύλη, το όμορφο παραθαλάσσιο χωριουδάκι της Μεσσηνιακής Μάνης, ήταν (για τα μέτρα του στενού κύκλου του χωριού της) διάσημη. Δεν ήταν επιστήμων, δεν ήταν καλλιτέχνις, δεν ήταν σελέμπριτι. Ηταν άνθρωπος της δουλειάς. Μαγείρισσα και γκαρσόνα. Και πιο πριν ήταν οικονόμος, φρόντιζε το σπίτι ενός πλούσιου και διάσημου Βρετανού, του Πάτρικ Λι Φέρμορ, μυθικού προσώπου της αντίστασης κατά των Γερμανών, που είχε το σπίτι του στην περιοχή.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1970 η Λέλα, έπειτα από χρόνια υπηρεσίας στον Λι Φέρμορ, άνοιξε ένα ταβερνάκι. Πέτρα και απλά τραπέζια, καθαρά σερβίτσια. Μαγείρευε τα απλά μανιάτικα φαγητά με τα ντόπια υλικά. Μαγείρευε και σέρβιρε. Η ταβέρνα της σήμερα είναι σημείο αναφοράς κάθε ταξιδιώτη στη Μάνη. Η δουλειά και η φροντίδα γι' αυτήν την καταξίωσε και της προσέφερε άνεση στη ζωή.
 

Η δήλωση δήθεν εθνικής υπερηφάνειας του Νίκου Βούτση, «δεν θα γίνουμε γκαρσόνια της Ευρώπης», προσέβαλε πρωτίστως την αόκνως εργαζόμενη Λέλα, και μαζί όσες και όσους εργάζονται όπως εκείνη, με αφοσίωση. Προσέβαλε βαρύτατα τους Ελληνες που δεν ζουν ως στελέχη κομμάτων, που δεν πήραν πρόωρες συντάξεις, που δεν διεκδικούν επιδοτήσεις με ψεύτικα χαρτιά, που δεν ονειρεύονται τη λούφα την παραλλαγή μιας δημόσιας θέσης χωρίς αξιολόγηση, που σπουδάζουν για έναν ανταγωνιστικό κόσμο και όχι για το ελληνικό βόλεμα.

Η Λέλα Γιαννακέα, άξια μαγείρισσα και άξια σερβιτόρα της Ελλάδας και της Ευρώπης, κέρδισε και υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια και αγάπη και χρήματα με την εργασία της. Η συμβολική προσβολή του υπουργού δεν την αγγίζει, επειδή οι άνθρωποι που στηρίζονται στις ικανότητες και στη δουλειά τους δεν περιμένουν επιβράβευση από γραφειοκράτες πολιτικούς τους οποίους μια ζωή το κόμμα τούς «προστάτευε» από την αναμέτρηση με την πραγματική ζωή.

Πηγή: εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ [έντυπη έκδοση]

Θύματα τυφλής βίας

Έγραφα τότε σε μια εξαιρετική αλλά δυστυχώς βραχύβια προσπάθεια. Στην εφημερίδα FREEVOX. Ο εκδότης είχε ζητήσει να φτιάξουμε ένα "πράσινο" φύλλο. Για την οικολογία, το περιβάλλον, τα κινήματα... Ήταν Μάϊος του 2010.

[..]Η κίνηση όμως των γεγονότων μ` αναγκάζει ν` αλλάξω. Η νέα τραγωδία κάλυψε την ελπίδα. Εκδίκηση με βία, αθώοι νεκροί παντού. Τρεις νέοι άνθρωποι νεκροί, από χέρι που όπλισε ο θυμός. Ο καθημερινός φασισμός. Ο  άφατος πόνος της τρομοκρατίας με κυριαρχεί. Η σκέψη βρίσκεται στους νέους νεκρούς αυτής της παράλογης εποχής. Μάταια προσπαθώ. Μένω για να αναμετρηθώ με τις δικές μου ευθύνες. Η πραγματικότητα με φέρνει πρόσωπο με τον πόνο[...]

Έστειλα, τότε, αυτό το λειψό σημείωμα και έναν πίνακα του Kazimir Malevich, μια μαύρη σελίδα σε ένα "πράσινο τεύχος"

Πέντε χρόνια μετά, η μνήμη αντιστέκεται. Οι τρεις νεκροί της ΜARFIN, η Αγγελική, η Παρασκευή και ο Επαμεινώνδας βρίσκονται δίπλα στον Αλέξανδρο, τον Παύλο, τον Θάνο.

Black Square (oil on canvas) by Kazimir Malevich, c. 1923, from the State Russian Museum, St. Petersburg.

Σελιδοδείκτης 04.05.2015

Σελιδοδείκτης 46ος

 

Πωλ Λαφάργκ Το δικαίωμα στην τεμπελιά

Μετάφραση Βασίλης Τομανάς

εκδόσεις Νησίδες, Θεσαλλονίκη, 2001

 

Σκανδαλώδης τίτλος για την εποχή.

γράφει η Μαρία Λαϊνά

Κι όμως, αυτόν διάλεξε το σημερινό Πεντάλ, όχι από παραξενιά του, αλλά θέλοντας να δικαιολογηθεί για καθυστερημένη του διαδρομή.

Πωλ Λαφάργκ, Το δικαίωμα στην τεμπελιά, εκδόσεις Νησίδες, Θεσσαλονίκη, 2001. Πρόλογος, τέσσερα κεφάλαια, επίμετρο, σημειώσεις, σ.σ. 59, μετάφραση Βασίλης Τομανάς. Χρονολογία πρώτης έκδοσης του γαλλικού πρωτοτύπου το 1880, εκατόν τριάντα χρόνια πριν από σήμερα - σημείωση μετά σημασίας. 

Τα δεύτερα, δικά μου! [03.05.2015]

[...]Κούρασαν το κορμί τους στο παιγνίδι των κορμιών. Είναι ο κόσμος μια πόλη, δυό άνθρωποι, ένα πιάτο φαγητό, ένα κρεβάτι, ένα αγκάθι, μια αγκαλιά. Τα μάτια σου. Ένα μπουκάλι αλκοόλ. Ένα χελιδόνι έτοιμο για το ταξίδι. Θα έρθεις πάλι;  

Κράτησα βέβαια, και σημεία αναφοράς. Τα γράμματά σου, τη μελαγχολία του Φάνη, το κόκκινο πουλόβερ... 

 
ΥΓ. Διαβάζουμε πάντα την Μαργαρίτα

Α.ΣΤΕΓΟΣ [03.05.2015]

Στον ουρανό 

Στον ουρανό

Δρόμος ανηφορικός

Κατάρα

Η απόσταση κουράζει

Δρόμος ανηφορικός και υψώνω τα χέρια

Ένα κορίτσι

Ένα αγόρι

Στον ουρανό

Κυκλοφορούν

Έχουν φτερά και κατεβαίνουν

Υγ. η στήλη έκανε  χρήση κανονικής άδειας. Ο συντάκτης της γιόρτασε το τριήμερο μαζί με την Άνοιξη.

Φωτογραφία της Jordan Tiberio

 

Αστροπαλιά

διήγημα της Κατερίνας Επιτροπάκη

Όπως έσπρωξε την γυάλινη στριφογυριστή πόρτα, βρίζοντας μέσα από τα δόντια του για να βγει έξω απ’ το υποκατάστημα της Τράπεζας, δεν πρόσεξε πως παραλίγο να χτυπήσει μια γυναίκα που στεκόταν ακριβώς απέξω. Η όψη του πρέπει να ήταν τόσο αλαφιασμένη, που κι εκείνη, όπως επιχείρησε να διαμαρτυρηθεί για την αγένεια σταμάτησαν τα λόγια της βλέποντάς τον. Έβλεπε έναν άνθρωπο εκτός ελέγχου, εκτός εαυτού.

“Χρειάζονται, λέει, φορολογική ενημερότητα! Άει στο διάολο άνθρωπέ μου. Πού να τη βρω; Άμα δεν είχα χρέη στην Εφορία, και όχι μόνο εκεί, δεν θα ζητούσα τη βοήθειά σας για δάνειο! Σιχαμένοι…..”

Παραμιλούσε μόνος του. Ευτυχώς το συνειδητοποίησε νωρίς, γιατί έπεσε το μάτι του σε δυο-τρεις περαστικούς που τον παρατηρούσαν απορημένοι. Κάποιος κουνούσε και το κεφάλι του συγκαταβατικά. Κάτι σαν να ‘λεγε «…εμ, δεν πάει στα βουνά». Ένοιωσε έντονη την ανάγκη να ηρεμήσει. Συνειδητοποίησε πως του είχε ανέβει το αίμα στο κεφάλι. Γύρισε στο γραφείο του.  Ξεκλειδώνοντας την πόρτα, κατέβασε την πινακίδα που είχε απ’ το πρωί κρεμάσει:

ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ ΣΕ ΛΙΓΟ. ΓΙΑ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΚΑΛΕΣΤΕ ΣΤΟ 697……..

Μη πετάξεις τίποτα... #9

[...] Βιβλία, χαρτιά, στοίβες οι εφημερίδες, σκόρπια τα περιοδικά. Χάρτινοι φάκελοι και αποκόμματα. Η μυρωδιά του χαρτιού ανάμικτη με εκείνη ενός φτηνού ελληνικού καπνού για τσιμπούκι. Ένα μικρό γραφείο με παραλληλογράφο. Κάποια σχέδια που δεν τελείωσαν ποτέ. Δύο πολυθρόνες που έδιναν καθημερινά μάχη για να μην εκτοπιστούν στη μικρή βεράντα που ανοιγόταν έξω από το "σαλόνι". Βιβλία και χαρτιά[...]

 

 

Αν αποφάσιζε κάποτε να τακτοποιήσει το...καθιστικό του, τούτα τα μικρά διαμαντάκια θα τα έβαζε σε φάκελο πορτοκαλί.  Μέχρι τότε θα τα παρουσιάζει εδώ.  Με μια σειρά που έχει στο κεφάλι του...

   

Α.ΣΤΕΓΟΣ

"Μη πετάξεις τίποτα..."  Την τελευταία μέρα του μήνα στο "τετράδιο εξόδου".

Οι βιβλιοπώλες ξαναβρίσκουν...ρόλο

γράφει η Μ. Αδαμοπούλου

Αργύρης Χιόνης Τις νύχτες που ραγίζουνε τα τζάμια

ποιητικό ανθολόγιο 2015

[ με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών... ]

για τον Απρίλιο: Γιάννης Ψυχοπαίδης

ΚΒ'

 

Τις νύχτες που ραγίζουνε τα τζάμια
Τις νύχτες που ραγίζει η ψυχή μου
Από τις εκκωφαντικές εκρήξεις της σιωπής
Τις νύχτες που επελαύνει η απουσία
Απ` το διάτρητο στερέωμα και εκπορθεί
Τα οχυρά μου όλα κι εγκαθίσταται παντού
Μέχρι και κάτω από τα νύχια μου
Μέχρι και μέσα στα κανάλια των φλεβών μου
Χώνε τα νύχια σου βαθιά στις σάρκες μου
Απόδειχνέ μου ότι έχω ακόμα αίμα

Τις νύχτες όταν τρίζουνε οι σκάλες
Τις νύχτες όταν τρίζει η ψυχή μου
Κάτω απ` το βάρος του θανάτου που ανεβαίνει
Ανεβαίνει ως τα πιο ψηλά πατώματα του ύπνου
Τύλιγέ με μες στο δίχτυ των μαλλιών σου
Βύθιζέ με μες στη ζύμη του κορμιού σου
Σράγιζέ μου με τα χείλη σου το στόμα
Μη μ` αφήνεις να εξατμιστώ

 

 

 

Αργύρης Χιόνης ΣΑΝ ΤΟΝ ΤΥΦΛΟ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ εκδόσεις Υάκινθος 1986 [εδώ από τη συλλογή Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ ποιήματα 1966-2000, εκδόσεις ΝΕΦΕΛΗ, Αθήνα 2006]

Γιάννης Ψυχοπαίδης ΤΟ ΦΙΛΙ 1971

Οι εντιμότατοι φίλοι μου... Γιώργης Ζαχαράκης

Στην στήλη αυτή το λόγο θα έχουν… «οι εντιμότατοι φίλοι μου...». Πολίτες αυτής της πόλης, σύντροφοι της καθημερινής μου ζωής, άνθρωποι σημαντικοί… Δίνουμε τις ερωτήσεις και εκείνοι-ες  θα καταθέτουν τις απαντήσεις. Φτιάχνουμε μαζί ένα φωτογραφικό άλμπουμ με περισσότερες λέξεις.

Κρατάμε για εμάς την πολυτέλεια ενός υστερόγραφου...

Ρ. Ντόκινς: «Να αναπτύξουμε ηθική βασισμένη στη συμπόνια και στον αλτρουισμό»

γράφει η Μαρία Τσάκος

Βγαίνοντας από την αίθουσα του Hub Event, το βράδυ της περασμένης Παρασκευής 24 Απριλίου, αναρωτήθηκα αν είχε καταφέρει τελικά ο στοχαστής-σταρ Ρίτσαρντ Ντόκινς να κερδίσει επαξίως το παρατεταμένο όρθιο χειροκρότημα με το οποίο τον είχαν υποδεχτεί και αποχαιρετήσει οι περίπου χίλιοι θεατές κάθε ηλικίας, που είχαν συρρεύσει για να τον δουν. Το κοινό δεν ήταν ηλικιακά ομοιογενές, παρά το προβάδισμα των ηλικιών 18 έως 45, είχε όμως ομοψυχήσει στον ενθουσιασμό του για τον Aγγλο εξελικτικό βιολόγο και κατεξοχήν πολέμιο της θρησκείας.

Με δεδομένο ότι η εκδήλωση είχε την επίσημη υποστήριξη της Eνωσης Αθέων και της Eνωσης Ουμανιστών Ελλάδας, η μεγάλη της επιτυχία ήταν μάλλον εξασφαλισμένη, όπως και οι εκδηλώσεις λατρείας απέναντι στον Ντόκινς, ο οποίος αποτελεί ένα είδος προφήτη για τον χώρο. Aυτή κι αν είναι ενδιαφέρουσα αντίφαση.

Μια Στέγη για την "Σχεδία"

 Ογδόντα συνολικά εικόνες της Αθήνας που ανακάλυψαν και αιχμαλώτισαν με το φωτογραφικό τους φακό οκτώ πωλητές του περιοδικού δρόμου «Σχεδία», παρουσιάζονται σε έκθεση στη Στέγη, από τις 28 Απριλίου έως τις 10 Μαΐου. Τα φωτογραφικά έργα διατίθενται προς πώληση και τα έσοδα θα χρησιμοποιηθούν αποκλειστικά για την ενίσχυση των ίδιων των δημιουργών.


Τον Οκτώβριο του 2013, οκτώ διανομείς του περιοδικού δρόμου «Σχεδία», που είναι ή έχουν υπάρξει άστεγοι, πήραν στα χέρια τους από μια φωτογραφική μηχανή. Αποστολή τους ήταν να αποτυπώσουν τη ζωή στην πόλη από τη δική τους μοναδική οπτική. Να καταγράψουν, χωρίς περιορισμούς και αναστολές, αυτά που τους γοητεύουν, αυτά που τους κινούν το ενδιαφέρον, να μας δείξουν την πόλη μέσα από τα δικά τους μάτια. Ο γνωστός φωτογράφος Νίκος Πηλός ανέλαβε να τους κάνει μαθήματα φωτογραφίας, να τους βοηθήσει να δουν πέρα από το διάφραγμα.

Σελιδοδείκτης 27.04.2015

Σελιδοδείκτης 45ος

Πέτρος Πικρός Σα θα γίνουμε άνθρωποι

Επιμέλεια-Επίμετρο Χριστίνα Ντουνιά

εκδόσεις ΑΓΡΑ, Αθήνα 2009

 

Ο καθοδηγητής, διανοούμενος, κοσμοπολίτης συγγραφέας

γράφει η Όλγα Σελλά

Αφουγκράστηκε τους «δρόμους του κοινωνικού βυθού, του λούμπεν προλεταριάτου» με μια γλώσσα αυθεντική, σκληρή και οξεία, χωρίς ωραιοποιήσεις, λυρισμούς και μισόλογα. Ανήκει στους συγγραφείς και τους διανοούμενους μιας κακοφωτισμένης περιόδου του 20ού αιώνα: του Μεσοπολέμου. Ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Πέτρος Πικρός έζησε και σπούδασε στην αστική, αλλά ανήσυχη Ευρώπη των αρχών του 20ού αιώνα, ασπάστηκε από νωρίς τα ιδεώδη της Οκτωβριανής Επανάστασης και επέστρεψε στην Ελλάδα, όχι μόνο ως καθοδηγητής και διανοούμενος, αλλά ως κοσμοπολίτης συγγραφέας, επηρεασμένος από τα σύγχρονα ρεύματα της πεζογραφίας και της τέχνης.

Στα βιβλία του επιχειρεί να συγκεράσει την αριστερή ιδεολογία του με τους νέους δρόμους της τέχνης και σεργιανάει τον αναγνώστη «στο περιθώριο της πόλης, στα μέρη που συστήνουν το κρυφό πρόσωπό της». Από άλλους υμνήθηκε και από άλλους λοιδορήθηκε. Τα βιβλία του σιγά σιγά ξεχάστηκαν. Οχι απ' όλους όμως.

Τα δεύτερα, δικά μου! [26.04.2015]

[...]Κούρασαν το κορμί τους στο παιγνίδι των κορμιών. Είναι ο κόσμος μια πόλη, δυό άνθρωποι, ένα πιάτο φαγητό, ένα κρεβάτι, ένα αγκάθι, μια αγκαλιά. Τα μάτια σου. Ένα μπουκάλι αλκοόλ. Ένα χελιδόνι έτοιμο για το ταξίδι της αναχώρησης.  Κράτησα βέβαια, και σημεία αναφοράς. Τα γράμματά σου, τη μελαγχολία του Φάνη, το κόκκινο πουλόβερ... 

 

 
ΥΓ. Διαβάζουμε πάντα την Μαργαρίτα

  

Α.ΣΤΕΓΟΣ [26.04.2015]