Τα δεύτερα, δικά μου! [31.05.2015]

 

[...]Κούρασαν το κορμί τους στο παιγνίδι των κορμιών.  
Είναι ο κόσμος μια πόλη

δυό άνθρωποι

ένα πιάτο φαγητό

ένα κρεβάτι 

ένα αγκάθι 

μια αγκαλιά. 

Τα χέρια σου. Τα χέρια μου.

Ένα μπουκάλι αλκοόλ.Δύο τσιγάρα.  Ένα χελιδόνι έτοιμο για το ταξίδι της αναχώρησης. 

 

Σήμερα, με υπότιτλο: Μικρές και πολύ μικρές ιστορίες καπνού.

 

ΥΓ. Διαβάζουμε πάντα την Μαργαρίτα

Α.ΣΤΕΓΟΣ [31.05.2015] 

 

Μη πετάξεις τίποτα...#10

[...] Βιβλία, χαρτιά, στοίβες οι εφημερίδες, σκόρπια τα περιοδικά. Χάρτινοι φάκελοι και αποκόμματα. Η μυρωδιά του χαρτιού ανάμικτη με εκείνη ενός φτηνού ελληνικού καπνού για τσιμπούκι. Ένα μικρό γραφείο με παραλληλογράφο. Κάποια σχέδια που δεν τελείωσαν ποτέ. Δύο πολυθρόνες που έδιναν καθημερινά μάχη για να μην εκτοπιστούν στη μικρή βεράντα που ανοιγόταν έξω από το "σαλόνι". Βιβλία και χαρτιά[...]

Αν αποφάσιζε κάποτε να τακτοποιήσει το...καθιστικό του, τούτα τα μικρά διαμαντάκια θα τα έβαζε σε φάκελο πορτοκαλί.  Μέχρι τότε θα τα παρουσιάζει εδώ.  Με μια σειρά που έχει στο κεφάλι του...

   

Α.ΣΤΕΓΟΣ

"Μη πετάξεις τίποτα..."  Την τελευταία μέρα του μήνα στο "τετράδιο εξόδου".

Ο ΤΕΟΣ ΣΤΟΝ ΛΟΥΜΙΔΗ

γράφει ο Θωμάς Γκόρπας 

Του Αγίου Οινοπνεύματος

Πιστοί στις συνήθειες μας θα γιορτάζουμε το Άγιο οινόπνευμα κατ`οίκον. 

Δυό άνθρωποι είναι ο κόσμος. 

Βγαίνουμε και μοιραζόμαστε γιορτές του Ασώτου. 

Οι καλοί φίλοι στην Αθήνα και τη Σαλονίκη ας πιούν και ένα ποτήρι για εμάς. 

Θεία η χάρη του αλκοόλ...

Α.ΣΤΕΓΟΣ

Η Ένωση Αθέων σας προσκαλεί στην γιορτή του Αγίου Οινο-Πνεύματος. Θα το συναντήσουμε υπαρκτό και υλοποιημένο σε διάφορες υγρές μορφές και αφού το απελευθερώσουμε θα κοινωνήσουμε την θεία χάρη του στα:

- ρακάδικο “Ρακουμέλ”, Εμμ. Μπενάκη 71, Εξάρχεια, στην Αθήνα,

- ουζόμπαρο "Σταφύλι", Στρατηγού Κάλλαρη 4-Λεωφόρου Νίκης, στην Θεσσαλονίκη,

την Δευτέρα 1 Ιουνίου στις 20:00.

Όλοι και όλες είναι ευπρόσδεκτοι/ες. Το κόστος θα εξαρτηθεί από την κατανάλωση του καθενός/μίας και μπορείτε να παραγγείλετε ανάλογα με τις προτιμήσεις και τις δυνατότητές σας.

Μίλτος Σαχτούρης Αστεροσκοπείο

ποιητικό ανθολόγιο 2015

 

[ με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών... ]

για τον Μάϊο: Μαριλένα Ζαμπούρα

Διαρρήχτες του ήλιου
δεν είδαν ποτέ τους πράσινο κλωνάρι
δεν άγγιξαν φλογισμένο στόμα
δεν ξέρουν τι χρώμα έχει ο ουρανός

Σε σκοτεινά δωμάτια κλεισμένοι
δεν ξέρουν αν θα πεθάνουν
παραμονεύουν
με μαύρες μάσκες και βαριά τηλεσκόπια
με τ` άστρα στην τσέπη τους βρωμισμένα με ψίχουλα
με τις πέτρες των δειλών στα χέρια
παραμονεύουν σ`άλλους πλανήτες το φως

Να πεθάνουν

Να κριθεί κάθε Άνοιξη από τη χαρά της
από το χρώμα του το κάθε λουλούδι
από το χάδι του το κάθε χέρι
απ` τ` ανατρίχιασμά του το κάθε φιλί

Μίλτος Σαχτούρης Ποιήματα 1945-1998, εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ, Αθήνα 2014 [το ποίημα ανήκει στη συλλογή  ΠΑΡΑΛΟΓΑΙΣ 1948]

"Τα ποιήματά μου εγώ δεν τα γράφω κομματιαστά. Ούτε τα ανακαλύπτω σιγά-σιγά. Το είπα και άλλοτε, μου ξεπηδάνε από μέσα μου μονοκόμματα. Καμιά φορά δύσκολα, αλλά ολόκληρα. Άλλη ιστορία, αν μερικά τα παιδεύω και βδομάδες ολόκληρες, από δω και από κει. Είχα ταξιδέψει, θυμάμαι, ένα καλοκαίρι εκδρομή με τη Γιάννα. Εγώ κλείστηκα και δούλευα τρία ποιήματα μαζί: το "Κύριε", το "Πράσινο απόγευμα" και το "Καφενείο". Και τα τρία ταυτόχρονα. Ούτε κατάλαβα αν πήγα και που πήγα εκδρομή: Αίγινα; Πόρος; Τον ποιητή τίποτε δεν εγγίζει, ούτε ο χρόνος. Γιατί έχει μέσα του το παιδικό, το γεροντικό και το δαιμονικό συγχρόνως". 

Μίλτος Σαχτούρης
ΑΥΤΟΣΧΟΛΙΑ, σελ. 253-259,
στο βιβλίο "Ο ποιητής Μίλτος Σαχτούρης", του Γιάννη Δάλλα, Κέδρος 1997

Μαριλένα Ζαμπούρα Self Portait 2011

Στα όρια της γενέθλιας γειτονιάς.

Στα όρια της γενέθλιας γειτονιάς. Στο Λάκκο, πίσω από το νοσοκομείο λέγανε τότε, και δεν μας άφηναν να πάμε από εκεί. Οι μεγάλοι, που κάτι πρόλαβαν, να "προστατεύσουν" τα μικρά. Από τα φαντάσματα του παρελθόντος. Η αφαίρεση δεν βγαίνει. Γεννηθήκαμε πολύ αργότερα από την παρακμή της "κακόφημης πλατείας". Η αίγλη της, τα πάθη, οι άνθρωποί της κυριαρχούσαν στην μνήμη. 

Βρεθήκαμε απόψε στην προετοιμασία. Από αύριο Πέπμτη 28 τρέχοντος και μέχρι το Σάββατο στην πλατεία του καφενείου "ο Λάκκος" φιλοξενείτε η φωτογραφική έκθεση "Ορεινή Κρήτη". Στην ιστορική συνοικία του Λάκκου. Που τώρα προσπαθεί να αναπνεύσει κάτω από τον επιβλητικό ίσκιο του νέου πολιτιστικού κέντρου. 

Θα βρεθούμε. Άλλωστε συχνά τα βήματά μας διατρέχουν μνήμες του παρελθόντος.

Διαβάστε επίσης: Λάκκος: μια πολύβουη, "ύποπτη" συνοικία

Είναι η ποιότητα, σύντροφε!

Κείμενο του Αντώνη Ανηψητάκη.

Αποχαιρετισμός στον Μιχάλη Παπαγιαννάκη

Εν αρχή το περιστατικό. Οδός Σαρρή, γραφεία ΣΥΝ, συνεδρίαση ανανεωτικών· θα ʼχουν περάσει 4-5 χρόνια. Κάποια στιγμή υπερβαίνω τα ειωθότα και φιλοσοφώ: “Χρειάζεται να ξαναδιαβάσουμε τον Μαρξ, αλλά και τον Φρόιντ, γιατί πολλά απʼ τα λάθη οφείλονται στα πάθη”. Ήμουν μάλλον εκτός κλίματος και σχεδόν βέβαιος ότι το σχόλιο θα περνούσε απαρατήρητο. Ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης όμως το πρόσεξε: “Θα συμφωνήσω, Αντώνη, αν προσθέσεις και τον Μότσαρτ”. Ευχάριστη αμηχανία, σαν να πήρα δουλειά για το σπίτι, μια άσκηση σε ένα μάθημα που μʼ αρέσει.

Και πράγματι, τον δούλεψα πολύ τον Μότσαρτ του Μιχάλη, μόνο που δεν έτυχε να του δείξω τη δουλειά μου και, δυστυχώς, δεν υπάρχει περιθώριο να γίνει αυτό πλέον. Τολμώ πάντως να την εκθέσω εν περιλήψει, ένα χρόνο μετά τον θάνατό του.

Σελιδοδείκτης 25.05.2015

Σελιδοδείκτης 49ος

Τίτος Πατρίκιος

Συγκατοίκηση με το παρόν

εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

ΑΘΗΝΑ, 2011

γράφει ο κ. Δημήτρης Μαρωνίτης

«Συγκατοίκηση µε το παρόν» είναι ο απρόβλεπτος τίτλος στην τελευταία ποιητική συλλογή του Τίτου Πατρίκιου, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚΕ∆ΡΟΣ, αφιερωµένη στην αλησµόνητη για δικούς και φίλους Ρένα. Πρόκειται για την πιο ώριµη προσφορά ενός γόνιµου ποιητή, που σηµάδεψε, όσο λίγοι, την ποίηση της πρώτης µεταπολεµικής γενιάς και των διαδόχων της, ανοίγοντας συνεχώς τον πολιτικό, ανθρωπολογικό και ερωτικό της ορίζοντα. Στη συγκεκριµένη περίπτωση τα τριάντα συν ένα έντιτλα ποιήµατα της συλλογής έχουν µια σπάνια στις µέρες µας αρετή: είναι χωνεµένα και διαθέσιµα. Που πάει να πει: ωφέλιµα σε όσους αγαπούν πράγµατι την ποίηση, γιατί όντως τη χρειάζονται στη δύσκολη ζωή τους. Καταπώς το οµολογεί ο ποιητής στο επόµενο τετράστιχο: Oπως κι αν έρθουνε τα πράγµατα / όσο αντίξοες κι αν είναι οι συνθήκες / πάντα µπορεί κανείς να ερωτεύεται. / Το δύσκολο είναι ν’ αγαπάς.// Εντέλει η συλλογή του αυτή, µε τον συγκρατηµένο πόνο της, γίνεται καθ’ οδόν αποχαιρετισµός της δύσκολης αγάπης.

Τα δεύτερα, δικά μου! [24.05.2015]

[...]Κούρασαν το κορμί τους στο παιγνίδι των κορμιών.  
Είναι ο κόσμος μια πόλη

δυό άνθρωποι

ένα πιάτο φαγητό

ένα κρεβάτι 

ένα αγκάθι 

μια αγκαλιά. 

Τα χέρια σου. Τα χέρια μου.

Ένα μπουκάλι αλκοόλ. Ένα χελιδόνι έτοιμο για το ταξίδι της αναχώρησης. 

ΥΓ. Διαβάζουμε πάντα την Μαργαρίτα

Α.ΣΤΕΓΟΣ [17.05.2015] 

Μικρά πρόσωπα σε επαρχιακή πόλη.

Σε άκουσα να ειρωνεύεσαι. Είναι το στυλάκι που χρόνια τώρα φοράς. Ανύπαρκτο ή έστω μικρό, αναγνωρίζεις την ευγένεια μου, ό,τι δεν έχει κέντρο το πρόσωπό σου. Τη δόξα των "μεγάλων" ονομάτων ζηλεύεις. Των μεγάλων αριθμών. Νούμερα τα λένε στη γλώσσα σας. Μια εταιρεία τριών [αρ.3] αρχικών τα μετράει. Από τις ανακοινώσεις της κρέμεσαι, αναγνωρίσεις την κοσμιότητα της έκφρασής μου. Ξέρεις καλά και το καλλιεργείς καλύτερα. Λαϊκισμός το όχημα σου. Με ισχυρές δόσεις τοπικισμού. Να ευφραίνονται τα αυτιά των πρωϊνών σου ακροατών. Τους κλείνεις τα μάτια, τον καθρέπτη να ξεχνούν και να αρνούνται. Φοβάσαι. Αν δουν κατάματα το είδωλο τους θα σε αναγνωρίσουν. Θα είναι αυτό το πρώτο βήμα της απόρριψης. [πρώην καθημερινή πρωϊνή ραδιοφωνική εκμπομπή σε τοπικό σταθμό. Είχε μεγάλο σουξέ...]

Σε διάβασα. Μόνο κακό για σένα, δημοσιογράφε της μιας πηγής,σε διαβάζω κάθε μέρα, ελεύθερα, κατηγόρησέ με για επαγγελματική διαστροφή. Έγραφες, μια εβδομάδα τώρα για την εκδήλωση, το χώρο, τους διοργανωτές, τον οικοδεσπότη, τους συμμετέχοντες. Δεν με ξάφνιασες. Μια εκδήλωση τόσο σημαντική, μια μοναδική στιγμή για την πόλη και τον πολιτισμό ήταν αδύνατον να την θάψεις. Βρήκες τον τρόπο. Το τάλαντο δεν κρύβεται. Έθαψες τον κεντρικό ομιλητή! Κουψούρεψες το δελτίο τύπου, του άλλαξες και τίτλο τρομάρα σου, έκαμες "γλέντι" τη "γιορτή", εκεί σε οδήγησε η αισθητική σου και οι αναγνώστες σου κι εγώ μαζί τους μείναμε με την απορία: "Μα αυτός ο έρμος ο... κεντρικός ομιλητής δεν βρήκε δυό λόγια να πει στην εκδήλωση που ήταν οικοδεσπότης." Αχ καημένε! Την επόμενη φορά θα ξέρει τις λέξεις που θολώνουν τα κομματικά σου γυαλιά και θα τις αποφεύγει: "Ευρώπη", "Ευρωπαίος πολίτης", "συνύπαρξη και δημιουργία", "διαφορετικότητα", "Άλλος". Συνέχισε έτσι. Στην ελεύθερη σου πτώση θα συναντήσεις τον εαυτό σου. [καθημερινή εφημερίδα της πόλης σε σχήμα ταμπλόϊντ]

Θεσσαλονίκη 1980

ένα διήγημα του  Χαΐμ Πολίτη

Θεσσαλονίκη, χειμώνας του 1980. Εμείς —μια παρέα μουσάτοι, μακρυμάλληδες, αμπεχωνοφόροι φοιτητές— έχουμε πάψει να ξημεροβραδιαζόμαστε στις ταβέρνες (και κάποιες φορές, Σάββατα, κυρίως στις ντισκοτέκ που φθίνουν πια) και προτιμούμε τα νέα σημεία διασκέδασης της πόλης, όπως το Time Out ή το Φλου. Το ουίσκυ αντικαθιστά τη ρετσίνα και ο Θεοδωράκης και η νεοκυματική κιθάρα που βασίλευε στο «Λιόγερμα» μένουν στην άκρη, παραμερίζουν κάνοντας χώρο στα πλατώ των μπαρ που ξεφυτρώνουν για τις μουσικές των Doors, των διαχρονικών Stones, της Pattie Smith, της Jonnie Mitchel ή του πανκ που δειλά τότε ξεκινούσε ν’ ακούγεται.

Έμενα τότε σ’ ένα σπίτι στην πολύ στενή οδό Θεαγένους Χαρίση —ποτέ δεν με παρακίνησε η περιέργειά μου να ψάξω για την προέλευση του ονοματοδότη— εκεί που αγγίζαμε, σχεδόν, τους απέναντι ενοίκους, τα μπουγέλα μας, πάντως, έφταναν εύκολα στα μπαλκόνια τους (το ίδιο συνέβαινε και στα δικά μας), ιδίως κατά τη θερινή περίοδο των εξετάσεων τις μεταμεσονύχτιες ώρες της μελέτης.

Δημήτρης Κανελλόπουλος: Παράκληση

Παράκληση

Έλα πάρε με
απ` αυτό το σκοτεινό πηγάδι
πάρε με μακριά σε μιαν άλλη εποχή.

Δώσε στα χέρια μου τη δύναμη να μαζέψουν
ανέμους και ευωδίες,
τους ήχους της γονιμότητας
λίγο πριν το καλοκαίρι.

Άφησε τα μάτια μου να σε χορτάσουν
όσο επιτρέπει ακόμη
ο χρόνος κι ο καιρός.

Δημήτρης Κανελλόπουλος ΣΙΓΗ ΑΣΥΡΜΑΤΟΥ, εκδόσεις ΚΟΛΩΝΟΣ, Αθήνα 2005

Μαριλένα Ζαμπούρα ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ, 1988

 

Αθέατη Πόλη 2015

Η πρώτη διοργάνωση της Αθέατης Πόλης πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 2012 στην περιοχή της Αγίας Τριάδας Ηρακλείου και η δεύτερη στην περιοχή του Λάκκου Ηρακλείου το Σεπτέμβριο του 2013. Τον Ιούνιο του 2015 η «Αθέατη Πόλη» θα επιστρέψει για να αναδείξει την «αθέατη» πλευρά των Ενετικών Τειχών του Ηρακλείου.

Για την τρίτη διοργάνωση της Αθέατης Πόλης επιλέξαμε ως τόπο δράσης μας τα ενετικά τείχη, ένα ιστορικό οχυρωματικό μνημείο από την εποχή της ενετοκρατίας που σήμερα προβάλλει ως ένας συμπαγής συνεχής χώρος που καθορίζει την συνέχεια ή μάλλον την ασυνέχεια του ιστορικού κέντρου της πόλης με την νέα πόλη του Ηρακλείου. Τα τείχη της πόλης του Ηρακλείου συνθέτουν ένα ξεχωριστό οχυρωματικό έργο για όλη την Μεσόγειο το οποίο διασώζεται έως σήμερα και αποτελεί μνημείο πολιτιστικής και αρχιτεκτονικής κληρονομιάς για την πόλη μας και για ολόκληρη την Ευρώπη.

Σελιδοδείκτης 18.05.2015

Σελιδοδείκτης 48ος

Ηλίας Μαγκλίνης
Η ανάκριση
εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ, Αθήνα 2008

"Κάθε σπίτι και τα φαντάσματά του", λέει ο πατέρας της Μαρίνας. "Η κόρη μου έγινε καλλιτέχνις. Πήρε το μέρος των φαντασμάτων".

γράφει η Ελισάβετ Κοτζιά

Θέμα στο πρώτο πεζογραφικό έργο του Ηλία Μαγκλίνη «Σώμα με σώμα» (2005) ήταν ο θάνατος. Η καινούργια νουβέλα του, «Η ανάκριση», εμφανίζει ως πρωταγωνιστή το ανθρώπινο σώμα που πάσχει, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα μέσα από μια συναρπαστικώς οδυνηρή αφήγηση έναν αξιοσημείωτο νεότερο συγγραφέα (Κέδρος, σελ. 127).