Σελιδοδείκτης 25.05.2015

Σελιδοδείκτης 49ος

Τίτος Πατρίκιος

Συγκατοίκηση με το παρόν

εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ

ΑΘΗΝΑ, 2011

γράφει ο κ. Δημήτρης Μαρωνίτης

«Συγκατοίκηση µε το παρόν» είναι ο απρόβλεπτος τίτλος στην τελευταία ποιητική συλλογή του Τίτου Πατρίκιου, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚΕ∆ΡΟΣ, αφιερωµένη στην αλησµόνητη για δικούς και φίλους Ρένα. Πρόκειται για την πιο ώριµη προσφορά ενός γόνιµου ποιητή, που σηµάδεψε, όσο λίγοι, την ποίηση της πρώτης µεταπολεµικής γενιάς και των διαδόχων της, ανοίγοντας συνεχώς τον πολιτικό, ανθρωπολογικό και ερωτικό της ορίζοντα. Στη συγκεκριµένη περίπτωση τα τριάντα συν ένα έντιτλα ποιήµατα της συλλογής έχουν µια σπάνια στις µέρες µας αρετή: είναι χωνεµένα και διαθέσιµα. Που πάει να πει: ωφέλιµα σε όσους αγαπούν πράγµατι την ποίηση, γιατί όντως τη χρειάζονται στη δύσκολη ζωή τους. Καταπώς το οµολογεί ο ποιητής στο επόµενο τετράστιχο: Oπως κι αν έρθουνε τα πράγµατα / όσο αντίξοες κι αν είναι οι συνθήκες / πάντα µπορεί κανείς να ερωτεύεται. / Το δύσκολο είναι ν’ αγαπάς.// Εντέλει η συλλογή του αυτή, µε τον συγκρατηµένο πόνο της, γίνεται καθ’ οδόν αποχαιρετισµός της δύσκολης αγάπης.

Τα δεύτερα, δικά μου! [24.05.2015]

[...]Κούρασαν το κορμί τους στο παιγνίδι των κορμιών.  
Είναι ο κόσμος μια πόλη

δυό άνθρωποι

ένα πιάτο φαγητό

ένα κρεβάτι 

ένα αγκάθι 

μια αγκαλιά. 

Τα χέρια σου. Τα χέρια μου.

Ένα μπουκάλι αλκοόλ. Ένα χελιδόνι έτοιμο για το ταξίδι της αναχώρησης. 

ΥΓ. Διαβάζουμε πάντα την Μαργαρίτα

Α.ΣΤΕΓΟΣ [17.05.2015] 

Μικρά πρόσωπα σε επαρχιακή πόλη.

Σε άκουσα να ειρωνεύεσαι. Είναι το στυλάκι που χρόνια τώρα φοράς. Ανύπαρκτο ή έστω μικρό, αναγνωρίζεις την ευγένεια μου, ό,τι δεν έχει κέντρο το πρόσωπό σου. Τη δόξα των "μεγάλων" ονομάτων ζηλεύεις. Των μεγάλων αριθμών. Νούμερα τα λένε στη γλώσσα σας. Μια εταιρεία τριών [αρ.3] αρχικών τα μετράει. Από τις ανακοινώσεις της κρέμεσαι, αναγνωρίσεις την κοσμιότητα της έκφρασής μου. Ξέρεις καλά και το καλλιεργείς καλύτερα. Λαϊκισμός το όχημα σου. Με ισχυρές δόσεις τοπικισμού. Να ευφραίνονται τα αυτιά των πρωϊνών σου ακροατών. Τους κλείνεις τα μάτια, τον καθρέπτη να ξεχνούν και να αρνούνται. Φοβάσαι. Αν δουν κατάματα το είδωλο τους θα σε αναγνωρίσουν. Θα είναι αυτό το πρώτο βήμα της απόρριψης. [πρώην καθημερινή πρωϊνή ραδιοφωνική εκμπομπή σε τοπικό σταθμό. Είχε μεγάλο σουξέ...]

Σε διάβασα. Μόνο κακό για σένα, δημοσιογράφε της μιας πηγής,σε διαβάζω κάθε μέρα, ελεύθερα, κατηγόρησέ με για επαγγελματική διαστροφή. Έγραφες, μια εβδομάδα τώρα για την εκδήλωση, το χώρο, τους διοργανωτές, τον οικοδεσπότη, τους συμμετέχοντες. Δεν με ξάφνιασες. Μια εκδήλωση τόσο σημαντική, μια μοναδική στιγμή για την πόλη και τον πολιτισμό ήταν αδύνατον να την θάψεις. Βρήκες τον τρόπο. Το τάλαντο δεν κρύβεται. Έθαψες τον κεντρικό ομιλητή! Κουψούρεψες το δελτίο τύπου, του άλλαξες και τίτλο τρομάρα σου, έκαμες "γλέντι" τη "γιορτή", εκεί σε οδήγησε η αισθητική σου και οι αναγνώστες σου κι εγώ μαζί τους μείναμε με την απορία: "Μα αυτός ο έρμος ο... κεντρικός ομιλητής δεν βρήκε δυό λόγια να πει στην εκδήλωση που ήταν οικοδεσπότης." Αχ καημένε! Την επόμενη φορά θα ξέρει τις λέξεις που θολώνουν τα κομματικά σου γυαλιά και θα τις αποφεύγει: "Ευρώπη", "Ευρωπαίος πολίτης", "συνύπαρξη και δημιουργία", "διαφορετικότητα", "Άλλος". Συνέχισε έτσι. Στην ελεύθερη σου πτώση θα συναντήσεις τον εαυτό σου. [καθημερινή εφημερίδα της πόλης σε σχήμα ταμπλόϊντ]

Θεσσαλονίκη 1980

ένα διήγημα του  Χαΐμ Πολίτη

Θεσσαλονίκη, χειμώνας του 1980. Εμείς —μια παρέα μουσάτοι, μακρυμάλληδες, αμπεχωνοφόροι φοιτητές— έχουμε πάψει να ξημεροβραδιαζόμαστε στις ταβέρνες (και κάποιες φορές, Σάββατα, κυρίως στις ντισκοτέκ που φθίνουν πια) και προτιμούμε τα νέα σημεία διασκέδασης της πόλης, όπως το Time Out ή το Φλου. Το ουίσκυ αντικαθιστά τη ρετσίνα και ο Θεοδωράκης και η νεοκυματική κιθάρα που βασίλευε στο «Λιόγερμα» μένουν στην άκρη, παραμερίζουν κάνοντας χώρο στα πλατώ των μπαρ που ξεφυτρώνουν για τις μουσικές των Doors, των διαχρονικών Stones, της Pattie Smith, της Jonnie Mitchel ή του πανκ που δειλά τότε ξεκινούσε ν’ ακούγεται.

Έμενα τότε σ’ ένα σπίτι στην πολύ στενή οδό Θεαγένους Χαρίση —ποτέ δεν με παρακίνησε η περιέργειά μου να ψάξω για την προέλευση του ονοματοδότη— εκεί που αγγίζαμε, σχεδόν, τους απέναντι ενοίκους, τα μπουγέλα μας, πάντως, έφταναν εύκολα στα μπαλκόνια τους (το ίδιο συνέβαινε και στα δικά μας), ιδίως κατά τη θερινή περίοδο των εξετάσεων τις μεταμεσονύχτιες ώρες της μελέτης.

Δημήτρης Κανελλόπουλος: Παράκληση

Παράκληση

Έλα πάρε με
απ` αυτό το σκοτεινό πηγάδι
πάρε με μακριά σε μιαν άλλη εποχή.

Δώσε στα χέρια μου τη δύναμη να μαζέψουν
ανέμους και ευωδίες,
τους ήχους της γονιμότητας
λίγο πριν το καλοκαίρι.

Άφησε τα μάτια μου να σε χορτάσουν
όσο επιτρέπει ακόμη
ο χρόνος κι ο καιρός.

Δημήτρης Κανελλόπουλος ΣΙΓΗ ΑΣΥΡΜΑΤΟΥ, εκδόσεις ΚΟΛΩΝΟΣ, Αθήνα 2005

Μαριλένα Ζαμπούρα ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ, 1988

 

Αθέατη Πόλη 2015

Η πρώτη διοργάνωση της Αθέατης Πόλης πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 2012 στην περιοχή της Αγίας Τριάδας Ηρακλείου και η δεύτερη στην περιοχή του Λάκκου Ηρακλείου το Σεπτέμβριο του 2013. Τον Ιούνιο του 2015 η «Αθέατη Πόλη» θα επιστρέψει για να αναδείξει την «αθέατη» πλευρά των Ενετικών Τειχών του Ηρακλείου.

Για την τρίτη διοργάνωση της Αθέατης Πόλης επιλέξαμε ως τόπο δράσης μας τα ενετικά τείχη, ένα ιστορικό οχυρωματικό μνημείο από την εποχή της ενετοκρατίας που σήμερα προβάλλει ως ένας συμπαγής συνεχής χώρος που καθορίζει την συνέχεια ή μάλλον την ασυνέχεια του ιστορικού κέντρου της πόλης με την νέα πόλη του Ηρακλείου. Τα τείχη της πόλης του Ηρακλείου συνθέτουν ένα ξεχωριστό οχυρωματικό έργο για όλη την Μεσόγειο το οποίο διασώζεται έως σήμερα και αποτελεί μνημείο πολιτιστικής και αρχιτεκτονικής κληρονομιάς για την πόλη μας και για ολόκληρη την Ευρώπη.

Σελιδοδείκτης 18.05.2015

Σελιδοδείκτης 48ος

Ηλίας Μαγκλίνης
Η ανάκριση
εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ, Αθήνα 2008

"Κάθε σπίτι και τα φαντάσματά του", λέει ο πατέρας της Μαρίνας. "Η κόρη μου έγινε καλλιτέχνις. Πήρε το μέρος των φαντασμάτων".

γράφει η Ελισάβετ Κοτζιά

Θέμα στο πρώτο πεζογραφικό έργο του Ηλία Μαγκλίνη «Σώμα με σώμα» (2005) ήταν ο θάνατος. Η καινούργια νουβέλα του, «Η ανάκριση», εμφανίζει ως πρωταγωνιστή το ανθρώπινο σώμα που πάσχει, αναδεικνύοντας ταυτόχρονα μέσα από μια συναρπαστικώς οδυνηρή αφήγηση έναν αξιοσημείωτο νεότερο συγγραφέα (Κέδρος, σελ. 127). 

Τα δεύτερα, δικά μου! [17.05.2015]

[...]Κούρασαν το κορμί τους στο παιγνίδι των κορμιών.  
Είναι ο κόσμος μια πόλη

δυό άνθρωποι

ένα πιάτο φαγητό

ένα κρεβάτι 

ένα αγκάθι 

μια αγκαλιά. 

 

Τα χέρια σου. Τα χέρια μου.

Ένα μπουκάλι αλκοόλ. Ένα χελιδόνι έτοιμο για το ταξίδι της αναχώρησης.

ΥΓ. Διαβάζουμε πάντα την Μαργαρίτα

Α.ΣΤΕΓΟΣ [17.05.2015] 

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΑΙΩΝΙΑ ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ

Η συμμετοχή της ποιήτριας Χλόης Κουτσουμπέλη[1]

στο αφιέρωμα του περιοδικού ΔΕΚΑΤΑ 

με τίτλο ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΑΙΩΝΙΑ ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ

1.ΕΠΙΣΤΟΛΙΚΟ ΔΕΛΤΑΡΙΟ

Θεσσαλονίκη, Σεπτέμβριος 1917

Από την πόλη με τα μακριά μαλλιά, που ξαπλώνει μέσα στους μαχαλάδες της, ράθυμη και νωχελική με την μυρωδιά του καμένου πάνω στην σάρκα της, σου γράφω από εκεί αγαπημένη. Μπαχάρι και μοσχοκάρυδο, υγρασία και ομίχλη. Όταν βρεθούμε θα σου ψιθυρίσω. Πως είναι να ζεις μέσα στην ίδια την πηγή μίας βασανιστικής θηλυκής γύμνιας. Μέσα στο χαμάμ θα σε πάρω.

Δικός σου

Ζαν Πωλ

(Ένας από τους ελάχιστους Γάλλους που σκοτώθηκαν στην πυρκαγιά Θεσσαλονίκης του 1917 εγκλωβισμένος σε ένα καφενείο.)

2.ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Θεσσαλονίκη, Σεπτέμβριος 1950

Ραχήλ,

Σου ζητώ συγγνώμη. Δεν έκανα τίποτε τότε. Δεν ήμουν πολύ νέος ούτε πολύ αθώος. Ήξερα πως δεν θα ξαναβλέπαμε αυτούς τους ανθρώπους με το κίτρινο άστρο καρφιτσωμένο στο πέτο τους, που ήταν συγκεντρωμένοι στην πλατεία. Κι ας αποτελούσαν ως τις αρχές του αιώνα πάνω από το μισό του πληθυσμού της Θεσσαλονίκης. Κι ας υπήρχαν τρεις μέρες αργίας στην πόλη, Παρασκευή για τους Μουσουλμάνους, Σάββατο για τους Εβραίους και Κυριακή για τους Χριστιανούς. Κι ας ήταν ανάμεσά τους ο πατέρας σου. Προσπέρασα με χαμηλωμένο το κεφάλι, ένοχα, βιαστικά.

Το 96% των μελών της εβραϊκής κοινότητας της Θεσσαλονίκης, δηλαδή 46.091 άνθρωποι στάλθηκαν στο Άουσβιτς. Οι περισσότερες από τις εξήντα συναγωγές τους είναι πια κατεστραμμένες, το νεκροταφείο συλημένο, τα σχολεία ερειπωμένα.

Ραχήλ ξέρω ότι σου οφείλω, ξέρω ότι τότε ολιγώρησα. μα ήταν τέτοιοι οι καιροί καταλαβαίνεις, θα μου φύτευαν μία σφαίρα στο κεφάλι και πως να δηλώσω, πως να δηλώσω τότε ότι σ’ αγαπώ; Πώς να σε κρατήσω; Πού να σε κρύψω για να σε σώσω. Έμαθα ότι σε έστειλαν με την μητέρα σου σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ήσουν τόσο όμορφο μωρό, τα χνώτα σου λαμπύριζαν, μικρά σάλια σαλιγκάρια πάνω στο μάγουλό σου.

Πρέπει να καταλάβεις το εξής. Σε μία πόλη σαν την Θεσσαλονίκη μένει κανείς δέσμιος ανάμεσα στα τείχη της, προδομένος από το ίδιο της το λιμάνι, φυλακισμένος στον Πύργο της, γιατί η ίδια η Πόλη σε αλέθει μέσα στους μύλους της ιστορίας της.

Αν ζούσες θα ήσουν τώρα δώδεκα χρονών, αρκετά μεγάλη για να καταλάβεις εκείνο το μοναδικό βράδυ που η μητέρα σου γραπώθηκε από το κορμί μου επειδή ήταν το μόνο σταθερό της σύμπαν. Ραχήλ, ίσως να μου έμοιαζες. Ίσως να με συγχωρούσες.

3. ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ

Ώρα 15.30

12 September 2014

Από taxidiotis@otenet.gr

Προς Rosa2014@gmail.com

Αυτή η πόλη με κάνει να θέλω να την καταβροχθίσω ολόκληρη. Περιπλανήθηκα πάνω στο κορμί της όλη μέρα. Ταυτόχρονα γράφω σε ένα μπλοκάκι και τραβώ φωτογραφίες. Περιμένω την νύχτα που θα σε έχω αγκαλιά. Προσπαθώ να ξεχάσω ότι έχεις εδώ μία ζωή ημέρας από την οποία είμαι αποκλεισμένος. Επισκέφτηκα το Αρχαιολογικό Μουσείο, το Βυζαντινό μουσείο, το Εβραϊκό μουσείο, ήπια καφέ στα Λαδάδικα, έφαγα σε μία ταβέρνα στην Άνω Πόλη, είδα τα ανάγλυφα σημάδια του μετρό στην Εγνατία, περιπλανήθηκα στην Ρωμαϊκή Αγορά, στα Αρχαία της Ναυαρίνου, άκουσα τους τριγμούς της άλλης πόλη που κοιμάται από κάτω, επισκέφτηκα το παλιό χαμάμ και το Αλατζά Iμαρέτ και μετά έτρεξα στην καινούργια παραλία, ανέπνευσα την θάλασσα, την αρχή και την κοιτίδα, από τα Κάστρα ως την Κρήνη την διέτρεξα και την αποχαιρέτησα Ρόζα μου. Συνειδητοποιώ ότι όλα αυτά τα χρόνια η Θεσσαλονίκη ζούσε και ανέπνεε κάτω από το δέρμα μου. Και ότι η αγάπη μου για σένα οφείλεται στην νοσταλγία μου γι αυτήν. Απόψε Ρόζα που θα βρεθούμε θα σε ρωτήσω. Και αν μου απαντήσεις όχι, θα κόψω τον ομφάλιο λώρο που με ενώνει με αυτή την πόλη μια για πάντα. Αφού τώρα πια την έχω οριστικά κερδίσει.

[1] Η ανάρτηση αλιεύτηκε 

από την προσωπική της σελίδα στο fb. 

Μας τιμά με τη φιλία της.

Η Ελλαδα δεν έχει πολλούς λόγους να γιορτάζει

Με αφορμή την 15η Μάιου,  παγκόσμια ημέρα για την Αντίρρηση Συνείδησης, η Διεθνής Αμνηστία ζητά την άμεση εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας με το διεθνές δίκαιο και τα διεθνή πρότυπα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και επαναλαμβάνει τις συστάσεις της προς τις ελληνικές αρχές αναφορικά με τα σημαντικά και χρόνια ζητήματα παραβιάσεων των δικαιωμάτων των αντιρρησιών συνείδησης στην Ελλάδα. Οι αντιρρησίες συνείδησης δεν πρέπει να συλλαμβάνονται, να διώκονται, να τους επιβάλλονται πρόστιμα και να φυλακίζονται εξαιτίας της άρνησής τους να καταταγούν στις ένοπλες δυνάμεις ή εξαιτίας της άρνησής τους να υπηρετήσουν εναλλακτική υπηρεσία που είναι τιμωρητική ή συνιστά διάκριση.

«Είναι μια παγκόσμια ημέρα για την οποία η Ελλάδα, δεν έχει πολλούς λόγους να γιορτάζει. Το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης είναι διεθνώς αναγνωρισμένο δικαίωμα που δυστυχώς, παρά τις περιορισμένες προόδους τις τελευταίες δεκαετίες, συνεχίζει να παραβιάζεται με πολλούς τρόπους στην Ελλάδα» δήλωσε ο Γιώργος Κοσμόπουλος, επικεφαλής της Διεθνούς Αμνηστίας στην Ελλάδα.

Η πρόκληση του μεταναστευτικού και ο ρόλος των πόλεων

Άρθρο των δημάρχων Αθήνας, Παρισιού και Ρώμης 

Γιώργου Καμίνη, Anne Hidalgo και Ignazio Marino 

στις εφημερίδες TA NEA, LA CROIX και IL MESSAGGERO

Παρόλο που οι δήμαρχοι στα μεγάλα ευρωπαϊκά αστικά κέντρα, δεν συμμετέχουν άμεσα, σε κεντρικό ή εθνικό επίπεδο, στη διαμόρφωση της μεταναστευτικής πολιτικής, εκείνοι είναι που συνήθως καλούνται να αντιμετωπίσουν τα κύματα μεταναστών στις πόλεις τους, δίχως παράλληλα να θέσουν σε κίνδυνο την κοινωνική συνοχή.

Όλοι μας γίναμε πρόσφατα μάρτυρες της τραγικής απώλειας εκατοντάδων ανθρώπων στα νερά της Μεσογείου. Περισσότεροι από 7000 μετανάστες έφτασαν σε ευρωπαϊκό έδαφος τις τελευταίες εβδομάδες. Η Ρώμη, η Αθήνα, το Παρίσι, όπως και πολλές παράκτιες περιοχές της Νότιας Ευρώπης, βρίσκονται στην παρούσα συγκυρία, αντιμέτωπες με ένα αυξανόμενο κύμα προσφύγων από τη Συρία, τη Λιβύη και άλλες χώρες της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής, θύματα αιματηρών ταραχών και πολιτικής αστάθειας.

ΝΕΡΙΤ: in memoriam ή μαθήματα για την επόμενη μέρα

γράφει ο Θανάσης Γεωργακόπουλος

Η συζήτηση η οποία είχε ως κατάληξη τη ψήφιση του νόμου για την επανασύσταση της ΕΡΤ επικεντρώθηκε, σχεδόν αποκλειστικά, στο “μαύρο” που είχε επιβάλει η κυβέρνηση Σαμαρά πριν δύο χρόνια. Όταν, όμως, η συζήτηση γίνεται με όρους του χθες τότε και η νομοθέτηση γίνεται με όρους του χθες. Ακόμα χειρότερα γίνεται με όρους ρεβάνς  και  είναι πιθανό να επαληθευθεί η πρόβλεψη  πως η ΕΡΤ κινδυνεύει να γίνει η “πλατεία Κλαυθμώνος” του 21ου αιώνα. Εν ολίγοις, να μετατραπεί στο πρώτο λάφυρο επί του οποίου θα επιπίπτει κάθε νεοεκλεγμένη κυβέρνηση για να το λεηλατεί, να το ξεθεμελιώνει κι όλα πάλι από την αρχή.

Το ενδιαφέρον, βέβαια, είναι πως παρότι η συζήτηση διεξήχθη με όρους του χθες, δεν έγινε καμμία απολογιστική συζήτηση για τα δύο χρόνια που πέρασαν και την παρουσία της Δ.Τ. και της ΝΕΡΙΤ. Λες και δεν υπήρξαν. Λες και αρκούσε η είσοδος στη «μηχανή του χρόνου» και η επιστροφή στην 10^η Ιουνίου του 2013, παρότι ο νόμος για την επανασύσταση της ΕΡΤ ούτε από μηδενική βάση προέκυψε ούτε στο ν.1730/87 στηρίχθηκε αλλά βασίστηκε, τροποποιώντας τον, στο ν. 4173/13, δηλαδή, τον ιδρυτικό νόμο της ΝΕΡΙΤ.

Από την άποψη αυτή μια απολογιστική συζήτηση γι αυτά τα δυο χρόνια δεν αφορά μόνο όσους/ες ενεπλάκησαν στο εγχείρημα με οποιονδήποτε τρόπο αλλά έχει σημασία και για το μέλλον του δημόσιου ραδιοητηλεοπτικού φορέα.

Γιώργος Κ.Καραβασίλης Βράζει το αίμα μου

 

ποιητικό ανθολόγιο 2015

 

[ με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών... ]

για τον Μάϊο: Μαριλένα Ζαμπούρα

 

ΒΡΑΖΕΙ ΤΟ ΑΙΜΑ ΜΟΥ

 

Βράζει το αίμα μου

Το αίμα μου βράζει

Να μην το ξεχνάτε.

Αν ξεστρατίσει και χαθεί

Δεν το νικά η Άνοιξη,

Δεν το νερώνει ο ποταμός,

Δεν το βαστά τ`αυλάκι.

Μονάχα η τριανταφυλλιά

Να το σηκώσει πάνω της

Που `χει αγκύλια κοφτερά,

Λουλούδια

Από ανθρώπινα σφαχτά`

Να το ρουφήξεις μέσα της,

Να μεθυστεί, ν` αντρειωθεί,

Τον ήλιο να καλέσει

Σ` αντιμάχημα. 

 

 

 

Γιώργος Κ. Καραβασίλης: ΠΟΙΗΣΕΙΣ [1963-2003], εκδόσεις ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ, Αθήνα 2004

 

Ο Γιώργος Κ. Καραβασίλης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1949. Τελείωσε το Βαρβάκειο. Φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, τμήμα Π.Ο.Ε. Σπούδασε θέατρο στη σχολή του Δημήτρη Ροντήρη και μετά το κλείσιμο της σχολής αποφοίτησε από τη σχολή του Γρ. Βαφιά. Εμφανίστηκε στην Λογοτεχνία το 1970 ως ποιητής, μεταφραστής και κριτικός βιβλίου σε περιοδικά και στον ημερήσιο αθηναϊκό Τύπο (Η Καθημερινή, Το Βήμα, Η Πρώτη). Ως συνεργάτης της ΕΡΤ1 και ΕΡΤ2 για 2 ½ χρόνια είχε μια σειρά εκπομπών για την ερωτική και παγκόσμια ποίηση και για την πρώτη ελληνική μεταπολεμική γενιά. Ως μόνιμος πια συνεργάτης-δημοσιογράφος της ΕΡΤ Α.Ε. υπήρξε στέλεχος της ΕΡΤ1 στην εκπομπή Τέχνη και Πολιτισμός. Ήταν μέλος της εταιρείας Συγγραφέων και της Ε.Σ.Η.Ε.Α. Πέθανε την 27η Απριλίου 2004. 

 

 

Μαριλένα Ζαμπούρα Χωρίς τίτλο, Ελαιογραφία σε μουσαμά, 150x170εκ., 1986