Το τέλειο χτένισμα και άλλες συνηθισμένες ιστορίες

Διαβάσαμε ξανά  Τ ο  τ έ λ ε ι ο  χ τ έ ν ι σ μ α,  συλλογή διηγημάτων της Μαρίας Δριμή. Τώρα, ακολουθούμε τα βήματά της και την συναντάμε στο εξαιρετικό ιστολόγιο "ο καθρέπτης στην είσοδο".

Κοντά σε  "λογοτεχνικά και άλλα άξια λόγου κείμενα", που φιλοξενεί μπορεί κανείς να βρει και παλιότερες απόπειρες της Μαρίας. Μικρά διαμάντια.

Μια νησίδα ομορφιάς του διαδικτύου. 

Α.ΣΤΕΓΟΣ

γράφει η Μαρία Δριμή...

Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1968. Σπούδασα Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με μεγάλη λαχτάρα και την εξασκώ με την ίδια αγάπη μέχρι σήμερα. Με νύχια ακόμα απαλά άρχισα να ξύνω τη λογοτεχνία από όλες τις πλευρές της, διαβάζοντας και γράφοντας. Αργότερα, σε μια δύσκολη εποχή της ζωής μου, τη χρησιμοποίησα σαν δεκανίκι. Αποδείχτηκε πολύ γερό, αντέχοντας όλο μου το βάρος και βγάζοντάς με απέναντι. Την εποχή εκείνη άρχισα να γράφω το ιστολόγιο Liquid days, που μου έδωσε την ευκαιρία να πειραματιστώ στα μονοπάτια της γραφής και να γνωρίσω επιδέξιους εραστές του ποιητικού και πεζού λόγου. Τούτη η συλλογή διηγημάτων περιέχει απόπειρες γραφής από τα πρώτα εκείνα χρόνια του ιστολογίου μέχρι και σήμερα. Αφιερώνεται σε όλους τους φίλους, φυσικούς και διαδικτυακούς, που με ανέχτηκαν, με στήριξαν και με διάβασαν αυτά τα χρόνια. 

Καλοκαίρι 2012

Όσοι και όσες είχαμε την τύχη να συνδεθούμε μαζί της, με τον τρόπο των φίλων του διαδικτύου, μείναμε πολλές ώρες πάνω από τα γραπτά της. Άλλες πάλι φορές χωθήκαμε μέσα τους, ζεστά σκεπάσματα οι λέξεις... Μικρές πολύτιμες ομπρέλλες- κατά πως λέει ο ποιητής. Κάποιες φορές ανοιχτήκαμε, αφήσαμε ένα σχόλιο, σχολιάσαμε ένα σχόλιο ενός "φίλου"... Πιάνει μια στιγμή, η Μαρία, πλάθει έναν χαρακτήρα, κρατάει τη στιγμή, αφήνει το πρόσωπο. Έτσι, με τρόπο ποιητικό, μας κάνει κοινωνούς στην δική της καθημερινότητα. Η παρέα μεγαλώνει, αναπλάθει τις ιστορίες και τις μοιράζεται... 

Μοιράζομαι κι εγώ μαζί σας την...εκδοτική της προσπάθεια: Το τέλειο χτένισμα και άλλες συνηθισμένες ιστορίες μικρές ιστορίες και διηγήματα στην ελεύθερη κοινότητα των e-books.

σημείωση: 
Το διήγημα "Τα χνάρια" το διάβασα στο εξαιρετικό περιοδικό Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ τχ. 163, Καλοκαίρι 2012, που εκδίδει με μεράκι και αφοσίωση ο κ. Βασίλης Καραγιάννης στην Κοζάνη.

Βοήθειά μας

Το "τετράδιο", οι τακτικοί αναγνώστες το γνωρίζουν, κρατά αποστάσεις από τις κομματικές ανακοινώσεις. Παρεκλίνει σήμερα, αναδημοσιεύει αυτήν του Ποταμιού, για ένα λόγο. Έχει ήδη καταθέσει αίτηση ένταξης στον Τομέα, που υπογράφει την ανακοίνωση. Με πραγματικό πόνο σας δηλώνει ότι το έχουν, το "τετράδιο", ταράξει στο βήμα...και το παράστημα. Για τις αυριανές παρελάσεις!

το κουρασμένο "τετράδιο εξόδου"

Ολόκληρη η ανακοίνωση: 

Το Ποτάμι χαιρετίζει την κυβερνητική απόφαση να γίνει με τιμές Αρχηγού Κράτους η υποδοχή των λειψάνων της Αγίας Βαρβάρας.

Επίσης θεωρεί τομή για την υγεία την περιφορά και έκθεση των λειψάνων για προσκύνημα σε κρατικά νοσοκομεία.

Μπορεί οι συγκεκριμένες πρωτοβουλίες να μην είχαν συμπεριληφθεί (από λάθος;) στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, εναρμονίζονται όμως απόλυτα με τις πανθομολογούμενα εύστοχες προτεραιότητες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ.

Σημείωση: Θεωρούμε βέβαια δεδομένο ότι η νέα πρωτοβουλία της κυβέρνησης Εθνικής Σωτηρίας θα τύχει της μεγαλύτερης δυνατής προβολής από το κανάλι της Βουλής, εν ανάγκη να διακοπεί για λίγο η μετάδοση της στρατιωτικής παρέλασης από την Κόκκινη Πλατεία της Μόσχας.

Τομέας Τελετών και Παρελάσεων

11 Μαΐου 2015

Μεγάλη η χάρη της!

Η Αγία του Αιγάλεω, 

αγαπημένη του "τετραδίου", 

δεν συνοδεύει την ανακοίνωση.

Σελιδοδείκτης 11.05.2015

Σελιδοδείκτης 47ος

Franck Pavloff Καφέ αυγή
ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Έφη Κορομηλά
ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΣΗ: Κωνσταντίνος Μαρκόπουλος
εκδόσεις ΑΙΩΡΑ &φίλοι
Αθήνα, 2013

[με πληροφορίες και σημειώματα από το διαδίκτυο] 

επιμέλεια Αντώνης Χελιδώνης

"Μα σταματήστε να βροντάτε έτσι, έρχομαι" [σελ.31]

Ζεις μια ήσυχη ζωή. Διαβάζεις την εφημερίδα σου, πίνεις μπύρες και βλέπεις ποδόσφαιρο με τους φίλους σου. Σταδιακά, όμως τα πράγματα αρχίζουν να αλλάζουν. Σου λένε ότι το καφέ είναι το μόνο αποδεκτό χρώμα: αν έχεις μαύρο σκύλο, να του κάνεις ευθανασία και ν' αποκτήσεις έναν καφέ. Η λέξη «καφέ» επιβάλλεται να μπαίνει σε κάθε σου πρόταση. Εκπέμπει μόνο το Ράδιο Kαφέ και κυκλοφορούν μόνο τα Kαφέ Νέα. Απαγορεύονται βιβλία. Αλλά εσύ δεν δίνεις σημασία. Δεν θέλεις μπλεξίματα. Κλείνεις τα μάτια σ' αυτό που συμβαίνει. Δεν συνειδητοποιείς τις ολέθριες συνέπειες που έχει για όλους, παρά μόνο όταν... [από το οπισθόφυλλο της ελληνικής έκδοσης]

Τα δεύτερα, δικά μου! [10.05.2015]

[...]Κούρασαν το κορμί τους στο παιγνίδι των κορμιών.  
Είναι ο κόσμος μια πόλη

δυό άνθρωποι

ένα πιάτο φαγητό

ένα κρεβάτι 

ένα αγκάθι 

μια αγκαλιά. 

Τα χέρια σου. 

Ένα μπουκάλι αλκοόλ. Ένα χελιδόνι έτοιμο για το ταξίδι της αναχώρησης.

 

Θερμές ευχαριστίες στην φίλη Ρηγούλα Γεωργιάδου. Το δικό της κομμάτι τιμά το "τετράδιο".

ΥΓ. Διαβάζουμε πάντα την Μαργαρίτα

Α.ΣΤΕΓΟΣ [10.05.2015] 

Στιγμιότυπα...

Πριν από 65 χρόνια, στις 9 Μαίου 1950, 

ο Υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας Ρομπέρ Σουμάν 

εξέδωσε την περίφημη Διακήρυξή του 

για τη δημιουργία Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα 

μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας...

Σάββατο, 9 Μαίου 2015... Ισχυρές φωνές βεβηλώνουν την ιδέα του κοινού σπιτιού. Πάντοτε με την απαίτηση να το γκρεμίσουν. Δεν κατάλαβαν ποτέ την ιδέα της βελτίωσης. Την ιδέα της προσπάθειας. Τον κόπο και την προκοπή. Δείγματα του καιρού, που έχουν τις ρίζες τους στην ευκολία και στην άρνηση.

Στα μικρά και στα μεγάλα. Λόγια και υπερβολές. Αδυνατούν να φτιάξουν ένα παράθυρο που χάλασε, να επιδιορθώσουν μια βρύση. Τα χέρια τους δεν πιάνουν και τους "βρωμάει" κι ο υδραυλικός. Επιλέγουν να μείνουν χωρίς νερό. 

Μάρκος Μέσκος Συνηγορία ποιήσεως Σημειώσεις περί ποιήσεως και ποιητικής

  

Προδημοσίευση από το βιβλίο του Μάρκου Μέσκου Συνηγορία ποιήσεως

Τον ποιητή Μάρκο Μέσκο τον γνωρίσαμε στα χρόνια της Σαλονίκης, στο βιβλιοπωλείο ΘΥΜΕΛΗ.  Τον θυμάμαι -έκτοτε οι συναντήσεις μας λίγες όλο και πιο λίγες- να μας προσφέρει πάντοτε μια εγκαρδιότητα και βαριά ΚΑΡΕΛΙΑ που κάπνιζε τότε.

Μένω στην ποίηση του. Ανέβηκα μαζί του τα ποιήματα της σκάλας. Ένα -ένα καταργούν το χώρο. Με το χρόνο αναμετρούνται. Ψάχνω πάντοτε να βρω τι είναι η ποίηση και όταν τη συναντώ,  πάλι θα  στην αρχή θα επιστρέφω.

Από τις καλές εκδόσεις Κίχλη θα κυκλοφορήσει τις επόμενες ημέρες το νέο του βιβλίο. Το βιβλίο αποτελείται από σημειώσεις περί ποιήσεως και ποιητικής, αποστάγματα από την πολυετή θητεία του Μάρκου Μέσκου στην ποίηση.

Μάνος Λουκάκης LAMENTO

ποιητικό ανθολόγιο 2015

 

[ με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών... ]

για τον Μάϊο: Μαριλένα Ζαμπούρα

LAMENTO

Να ξεφυλλίζεις τις ημέρες σου
Άμα βρέχει;

Να ξεφυλλίζεις με εμπνεύσεις
Τ` αγιοκλήματα;

Μα η αμαρτία σε ζητά συγκεκριμένο,

Οι καθημερινότητες
Δεν εξοφλούν όσο αρμόζει
Τους θανάτους.

Μάνος Λουκάκης Χ Α Ρ Τ Ο Μ Α Ν Τ Η Σ , εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2008 

Ο Μάνος Λουκάκης (1951-2011) γεννήθηκε στον Άγιο Νικόλαο της Κρήτης. Σπούδασε κλασική φιλολογία στην Αθήνα. Ασχολήθηκε για χρόνια με την κριτική βιβλίου σε εφημερίδες και περιοδικά. Το πρώτο του ποιητικό βιβλίο, Ζήτω το Ξενοδοχείον της Μεγάλης Βρεταννίας, εκδόθηκε το 1989 (Εκδόσεις Γνώση). Ακολούθησαν το 1998 το Σαν τη Μαρία το πρωί, το 2000 η Παλάμη ωχρού μελισσοκόμου, το 2002 Η ρομάνς της μοδίστρας, το 2003 Ο Ισπανός συμβολαιογράφος και το 2008 ο Χαρτομάντης – όλα από τις Εκδόσεις Καστανιώτη. Το 2004 συγκέντρωσε, στην ανθολογία Ποιος είν’ τρελλός από έρωτα, τα αγαπημένα του ερωτικά ποιήματα από τον Σολωμό μέχρι τον Σεφέρη (Εκδόσεις Καστανιώτη). Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί στα περιοδικά η λέξη, Εντευκτήριο, Πόρφυρας, Νέο Επίπεδο κ.ά. Μια πρώτη προσέγγιση στο έργο του αποτελεί η μελέτη του Θεοδόση Πυλαρινού «Επί ποταμών Βαβυλώνος...» – Η διαπορητική ποίηση του Μάνου Λουκάκη (Εκδόσεις Καστανιώτη, 2007).

Μαριλένα Ζαμπούρα  Άτιτλο 

 

Το μάθημα της Δρέσδης

Αναρτώ αυτό το άρθρο,

 το οποίο δίνει ένα παράδειγμα πολιτικής αντιμετώπισης

 ενός ναζιστικού κόμματος στη Γερμανία.

[από τον φίλο Λευτέρη Παπαγιαννάκη]

Το μάθημα της Δρέσδης - πώς αντιμετωπίζονται οι νεοναζί
Μιχάλης Τσιντσίνης  εφημερίδα Τα Νέα 08.04.2013
 
 

Ο,τι κι αν δοκίμασαν στην αρχή ήταν λάθος. Οι νεοναζί του NPD, που μόλις είχαν εκλεγεί στη Βουλή της Σαξονίας, έβγαιναν πάντα κερδισμένοι. Oι αντιδράσεις των υπόλοιπων κομμάτων στις αντικοινοβουλευτικές προκλήσεις όξυναν απλώς τον αντίκτυπό τους. Είτε αποχωρούσαν συμβολικά, είτε έστρεφαν επιδεικτικά τις πλάτες τους στον ομιλητή του NPD, οι βουλευτές συμμετείχαν ως ακούσιος θίασος στο σόου των φασιστών. «Μας διαπόμπευαν», παραδέχεται σήμερα, εννιά χρόνια μετά, μιλώντας στην «Zeit» ο πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Linke Ρίκο Γκέμπχαρτ.

Η σερβιτόρα και ο υπουργός

γράφει ο Ηλίας Κανέλλης

Η Λέλα (Γιαννακέα) που πέθανε την Πρωτομαγιά στην Καρδαμύλη, το όμορφο παραθαλάσσιο χωριουδάκι της Μεσσηνιακής Μάνης, ήταν (για τα μέτρα του στενού κύκλου του χωριού της) διάσημη. Δεν ήταν επιστήμων, δεν ήταν καλλιτέχνις, δεν ήταν σελέμπριτι. Ηταν άνθρωπος της δουλειάς. Μαγείρισσα και γκαρσόνα. Και πιο πριν ήταν οικονόμος, φρόντιζε το σπίτι ενός πλούσιου και διάσημου Βρετανού, του Πάτρικ Λι Φέρμορ, μυθικού προσώπου της αντίστασης κατά των Γερμανών, που είχε το σπίτι του στην περιοχή.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1970 η Λέλα, έπειτα από χρόνια υπηρεσίας στον Λι Φέρμορ, άνοιξε ένα ταβερνάκι. Πέτρα και απλά τραπέζια, καθαρά σερβίτσια. Μαγείρευε τα απλά μανιάτικα φαγητά με τα ντόπια υλικά. Μαγείρευε και σέρβιρε. Η ταβέρνα της σήμερα είναι σημείο αναφοράς κάθε ταξιδιώτη στη Μάνη. Η δουλειά και η φροντίδα γι' αυτήν την καταξίωσε και της προσέφερε άνεση στη ζωή.
 

Η δήλωση δήθεν εθνικής υπερηφάνειας του Νίκου Βούτση, «δεν θα γίνουμε γκαρσόνια της Ευρώπης», προσέβαλε πρωτίστως την αόκνως εργαζόμενη Λέλα, και μαζί όσες και όσους εργάζονται όπως εκείνη, με αφοσίωση. Προσέβαλε βαρύτατα τους Ελληνες που δεν ζουν ως στελέχη κομμάτων, που δεν πήραν πρόωρες συντάξεις, που δεν διεκδικούν επιδοτήσεις με ψεύτικα χαρτιά, που δεν ονειρεύονται τη λούφα την παραλλαγή μιας δημόσιας θέσης χωρίς αξιολόγηση, που σπουδάζουν για έναν ανταγωνιστικό κόσμο και όχι για το ελληνικό βόλεμα.

Η Λέλα Γιαννακέα, άξια μαγείρισσα και άξια σερβιτόρα της Ελλάδας και της Ευρώπης, κέρδισε και υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια και αγάπη και χρήματα με την εργασία της. Η συμβολική προσβολή του υπουργού δεν την αγγίζει, επειδή οι άνθρωποι που στηρίζονται στις ικανότητες και στη δουλειά τους δεν περιμένουν επιβράβευση από γραφειοκράτες πολιτικούς τους οποίους μια ζωή το κόμμα τούς «προστάτευε» από την αναμέτρηση με την πραγματική ζωή.

Πηγή: εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ [έντυπη έκδοση]

Θύματα τυφλής βίας

Έγραφα τότε σε μια εξαιρετική αλλά δυστυχώς βραχύβια προσπάθεια. Στην εφημερίδα FREEVOX. Ο εκδότης είχε ζητήσει να φτιάξουμε ένα "πράσινο" φύλλο. Για την οικολογία, το περιβάλλον, τα κινήματα... Ήταν Μάϊος του 2010.

[..]Η κίνηση όμως των γεγονότων μ` αναγκάζει ν` αλλάξω. Η νέα τραγωδία κάλυψε την ελπίδα. Εκδίκηση με βία, αθώοι νεκροί παντού. Τρεις νέοι άνθρωποι νεκροί, από χέρι που όπλισε ο θυμός. Ο καθημερινός φασισμός. Ο  άφατος πόνος της τρομοκρατίας με κυριαρχεί. Η σκέψη βρίσκεται στους νέους νεκρούς αυτής της παράλογης εποχής. Μάταια προσπαθώ. Μένω για να αναμετρηθώ με τις δικές μου ευθύνες. Η πραγματικότητα με φέρνει πρόσωπο με τον πόνο[...]

Έστειλα, τότε, αυτό το λειψό σημείωμα και έναν πίνακα του Kazimir Malevich, μια μαύρη σελίδα σε ένα "πράσινο τεύχος"

Πέντε χρόνια μετά, η μνήμη αντιστέκεται. Οι τρεις νεκροί της ΜARFIN, η Αγγελική, η Παρασκευή και ο Επαμεινώνδας βρίσκονται δίπλα στον Αλέξανδρο, τον Παύλο, τον Θάνο.

Black Square (oil on canvas) by Kazimir Malevich, c. 1923, from the State Russian Museum, St. Petersburg.

Σελιδοδείκτης 04.05.2015

Σελιδοδείκτης 46ος

 

Πωλ Λαφάργκ Το δικαίωμα στην τεμπελιά

Μετάφραση Βασίλης Τομανάς

εκδόσεις Νησίδες, Θεσαλλονίκη, 2001

 

Σκανδαλώδης τίτλος για την εποχή.

γράφει η Μαρία Λαϊνά

Κι όμως, αυτόν διάλεξε το σημερινό Πεντάλ, όχι από παραξενιά του, αλλά θέλοντας να δικαιολογηθεί για καθυστερημένη του διαδρομή.

Πωλ Λαφάργκ, Το δικαίωμα στην τεμπελιά, εκδόσεις Νησίδες, Θεσσαλονίκη, 2001. Πρόλογος, τέσσερα κεφάλαια, επίμετρο, σημειώσεις, σ.σ. 59, μετάφραση Βασίλης Τομανάς. Χρονολογία πρώτης έκδοσης του γαλλικού πρωτοτύπου το 1880, εκατόν τριάντα χρόνια πριν από σήμερα - σημείωση μετά σημασίας. 

Τα δεύτερα, δικά μου! [03.05.2015]

[...]Κούρασαν το κορμί τους στο παιγνίδι των κορμιών. Είναι ο κόσμος μια πόλη, δυό άνθρωποι, ένα πιάτο φαγητό, ένα κρεβάτι, ένα αγκάθι, μια αγκαλιά. Τα μάτια σου. Ένα μπουκάλι αλκοόλ. Ένα χελιδόνι έτοιμο για το ταξίδι. Θα έρθεις πάλι;  

Κράτησα βέβαια, και σημεία αναφοράς. Τα γράμματά σου, τη μελαγχολία του Φάνη, το κόκκινο πουλόβερ... 

 
ΥΓ. Διαβάζουμε πάντα την Μαργαρίτα

Α.ΣΤΕΓΟΣ [03.05.2015]

Στον ουρανό 

Στον ουρανό

Δρόμος ανηφορικός

Κατάρα

Η απόσταση κουράζει

Δρόμος ανηφορικός και υψώνω τα χέρια

Ένα κορίτσι

Ένα αγόρι

Στον ουρανό

Κυκλοφορούν

Έχουν φτερά και κατεβαίνουν

Υγ. η στήλη έκανε  χρήση κανονικής άδειας. Ο συντάκτης της γιόρτασε το τριήμερο μαζί με την Άνοιξη.

Φωτογραφία της Jordan Tiberio

 

Αστροπαλιά

διήγημα της Κατερίνας Επιτροπάκη

Όπως έσπρωξε την γυάλινη στριφογυριστή πόρτα, βρίζοντας μέσα από τα δόντια του για να βγει έξω απ’ το υποκατάστημα της Τράπεζας, δεν πρόσεξε πως παραλίγο να χτυπήσει μια γυναίκα που στεκόταν ακριβώς απέξω. Η όψη του πρέπει να ήταν τόσο αλαφιασμένη, που κι εκείνη, όπως επιχείρησε να διαμαρτυρηθεί για την αγένεια σταμάτησαν τα λόγια της βλέποντάς τον. Έβλεπε έναν άνθρωπο εκτός ελέγχου, εκτός εαυτού.

“Χρειάζονται, λέει, φορολογική ενημερότητα! Άει στο διάολο άνθρωπέ μου. Πού να τη βρω; Άμα δεν είχα χρέη στην Εφορία, και όχι μόνο εκεί, δεν θα ζητούσα τη βοήθειά σας για δάνειο! Σιχαμένοι…..”

Παραμιλούσε μόνος του. Ευτυχώς το συνειδητοποίησε νωρίς, γιατί έπεσε το μάτι του σε δυο-τρεις περαστικούς που τον παρατηρούσαν απορημένοι. Κάποιος κουνούσε και το κεφάλι του συγκαταβατικά. Κάτι σαν να ‘λεγε «…εμ, δεν πάει στα βουνά». Ένοιωσε έντονη την ανάγκη να ηρεμήσει. Συνειδητοποίησε πως του είχε ανέβει το αίμα στο κεφάλι. Γύρισε στο γραφείο του.  Ξεκλειδώνοντας την πόρτα, κατέβασε την πινακίδα που είχε απ’ το πρωί κρεμάσει:

ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ ΣΕ ΛΙΓΟ. ΓΙΑ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΚΑΛΕΣΤΕ ΣΤΟ 697……..