ΑΛΛΟΘΙ

Οι αναμνήσεις αναβλύζουν

το δικό τους χυμό και χείμαρρος ο πόθος

- ξεχάστηκε το χθες του έρωτα -

κατατρώγει παρόν και μέλλον.

Οι αισθήσεις χαμένες, ως το πρώτο φιλί των χρόνων των εφηβικών

ζωντάνεμα  της θύμησης, της έλξης, του πόνου.

Οι πράξεις αδύναμες.

0ι λέξεις απούσες, να καλύψουν δεν μπορούν το κενό.

Η κα Χατζημιχάλη

Η κα Χατζημιχάλη, τελευταία επιβάτης της πτήσης ... για Κω, παρά τις αυστηρές ανακοινώσεις του αεροδρομίου, δεν εμφανίστηκε ποτέ στην έξοδο 10.

Ο έρωτας την κράτησε στο έδαφος.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ

Ι

Στηρίζω  τη σκέψη μου

Σε κρυστάλλινους πυλώνες

- ανάλυσης -

παραταγμένων συνηθειών.

ΙΙ

Με καταβάλει η τραχύτητα

των ανθρώπινων λαθών,

η φθορά του πραγματικού ή και

η φαντασίωση μιας άϋλης, ζηλευτής κούκλας.

ΙΙΙ

Ψυχές αλλόκοτες, παραδομένες

Στην ανυποληψία της κρίσης.

Αλλότρια κίνητρα οδηγούν

περιφερόμενα κορμιά και Σύμβολα.

 

ΚΡΕΣΕΝΤΟ

Την ίδια εκείνη νύχτα, ξύπνησα πρώτος εγώ.

Μετράω τα λάθη μου  σε ατέλειωτα πρωινά

Χάνομαι στο λαβύρινθο μιας ακατοίκητης  σχέσης.

Μικρά νυχτερινά ατοπήματα.

Πνίγομαι κάτω από το βάρος ενός αναλλοίωτου  έρωτα.

Μετράω τα λάθη μου  σε παγωμένα πρωινά.

Εξυφαίνω την  τέλεια προδοσία εναντίον μου…

Εντείνω την αγωνία μου στα όρια του δράματος

Εξωθώ τις σκέψεις μου στο χαμένο παιγνίδι της μνήμης

Αφουγκράζομαι ήχους, ψηλαφώ ίχνη παροδικών προσδοκιών

Διαγράφω  όλες τις εκκρεμότητες

Πεισμώνω

Σωπαίνω.

Πεθαίνω μια Κυριακή πρωί.

Σιωπή. Ξημερώνει;

" Ερημιά γύρω σου σιγά σιγά."

Μ.Αναγνωστάκης, ΥΓ.  

  στον φίλο Λ.Τσουκνίδα

 Ανέσυρε το παρακάτω απόσπασμα από ένα παλιό του κείμενο:

Ένοιωθε μέσα του ένα  κενό. Προτίμησε για μια ακόμα φορά την σιωπή. Δεν θέλησε να αφήσει τη μοναξιά του. Δεν μπόρεσε να αφεθεί. Αφουγκραζόταν. Είναι σε θέση να σμίγει τον Άλλο, από απόσταση. Με ανοικτές πληγές –το αίμα ζωντανό- παρέμενε χωμένος στην βασανιστική διαδικασία της ανάλυσης και της σκέψης. Δεν ήταν σίγουρος για τίποτα. Ήδη άκουγε πολλές φωνές, «φίλιων σχηματισμών», να τον καλούν –προσκαλούν- προκαλούν- εγκαλούν, στην πράξη. Δεν ήταν έτοιμος

Ίσως να βρίσκοταν ακόμα στην αρχή ή όπως του μήνυσε ο φίλος του Γ.Μ., σε περίοδο μάθησης. Όχι ληθάργου![...]

Βρίσκεται πάλι στην ίδια οδυνηρή θέση! Δεν ένοιωθε υποχρεωμένος να ξέρει. Άλλωστε, χρόνια τώρα άφησε πίσω του θέσφατα και νομοτέλειες. Προσπαθούσε να καταλάβει.Περισσότερο σύνθετη η σημερινή εποχή, τον βάρυναν τα παλιά εργαλεία... 

Κρατούσε αποστάσεις, χωρίς να αρνείται τη συμμετοχή. Ακόμα και τις αντιρρήσεις του τις κρατούσε για τον ίδιο... Φοβόταν πάλι να τις προβάλλει. Του έφτανε που ήξερε... Άλλωστε, χρόνια τώρα δεν ήθελε πια να πείσει κανέναν. 

ΥΓ. Όσο - ως άτομα και ως χώρος - προβάλλουμε την αξία της δημοκρατίας, τόσο θα συμβάλλουμε στην υπέρβαση της κρίσης: Η ομιλία του βουλευτή Ν.Τσούκαλη. 

[1]: σκίτσο του ΑLTAN  

 

ΧΩΡΟΧΡΟΝΙΚΟΣ ΑΠΟΣΥΝΤΟΝΙΣΝΟΣ

I

Τα όνειρα μου λαϊκά παραμύθια.

Τα θυμάται κανείς;

ΙΙ

Μαζεύεις ξανά το παρελθόν.

Σε τυχαίες συναντήσεις και ανθρώπους.

ΙΙΙ

Τις νύχτες ξοδεύομαι στο άπειρο.

Χάνομαι στην πρώτη γραφή. Στην έσχατη ανάγνωση.

Μικρά αδιέξοδα.

ΙV

Να ξεχάσεις το αύριο…

ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ

Στην Άννα

Η φύση μου - ολόκληρη - γαληνεύει  στο κοίταγμά σου.

Ξοδεύεται στη ζεστασιά του κορμιού σου, διαλύεται  στην Άνοιξη.

Πλέκεις το μαγιάτικο στεφάνι με υποσχέσεις για την νύχτα 

μα η αγωνία μου ξεσπά

καθώς στην κούνια

ταλανίζεις  τα όνειρα μου.

Ξεχάστηκε -  στο διάβα  του χρόνου - εκείνη η Πρωτομαγιά. 

Τα  χείλη  δεν φανέρωσαν το πάθος.

Κράτησαν… το μυστικό φορτίο της ανάμνησης 

κι ο τρόμος που μας χώρισε,

μίσεψε  σ` άλλες αγκαλιές.

Τώρα κοιτώ τις φωτιές του Άη Γιάννη.

Η ΚΑΡΤΑ

Συνέχιζε την  προσωπική του διαδρομή .

Γνώριζε πόσο άξιζε – για τη συλλογική μνήμη – η υπεράσπισή της. Ένοιωθε ήρεμος, γαλήνιος, δεν ήταν αναγκασμένος να εκφράζεται στον αόριστο παρά μόνο για τις ανάγκες της γραφής.

Άλλωστε έβλεπε το παρελθόν του ως συνέχεια ενός ηλιόλουστου αύριο…

Ίσως να μεγαλώσαμε!

Η συντροφιά του απογευματινού καφέ συνεχιζόταν... Κόντευε οκτώ. 

[...]

Ένοιωθε να απομακρύνεται από την πραγματικότητα. Μα την αλήθεια, ταράχτηκε. Πήρε και έστριψε ένα τσιγάρο. Είχε μόλις αποκτήσει μια νέα συνήθεια. Άφησε 

- μετά την πρώτη ρουφηξιά - τη σκέψη του να χαθεί πιο μακριά απ` τη γραφή.  Χωρίς κανόνες και όρους.

Του άρεσε τούτο το παιγνίδι!

Ή μια παρέα - τώρα που και τούτη η μέρα έδυσε - για τη βραδινή του ρακή...

Κάθε ιστορία θα έχει μια τραγική κατάληξη...

Πριν ένα περίπου χρόνο έγραφα "Μια ιστορία, δύο εκδοχές": 

Μάγεψε το κοινό με το κονσέρτο του ο… 17χρόνος σολίστας. Η τεχνική του και η δεξιοτεχνία του μνημονεύτηκαν στον τοπικό τύπο. Χαμόγελα και βραβεύσεις… Κρύφτηκαν  για λίγο – για πολύ – ο φόβος και ο ρατσισμός, ξεπεράστηκε η ζήλεια. Ο μικρός είναι αλβανικής καταγωγής… Με εξαιρετικές σπουδές στο βιολί… Και μια πορεία λαμπρή μπροστά του, στην νέα του πατρίδα. Την Ελλάδα.

Εκείνος έγινε πρωτοσέλιδο στις αθηναϊκές εφημερίδες. Όπως και η οικογένεια του. Η κραυγή του πατέρα του, το κλάμα της μάνας του. Κλάμα, πένθος ίδιο σε όλες τις γλώσσες του κόσμου… 15 χρονών: πρώτη είδηση στα μεγάλα ΜΜΕ της Ελλάδας – που δεν πρόλαβε να κάνει πατρίδα του… Πρώτη είδηση για το προσφυγόπουλο από το Αφγανιστάν… Πρώτη είδηση η δολοφονία του…

Σκεφτόταν και το προτείνει δημόσια τη διοργάνωση μιας μεγάλης διαδήλωσης ενάντια στην τρομοκρατία.! Εδώ στην πόλη του Ηρακλείου…Με επικεφαλής τον 17χρόνο σολίστα… 

και έκλεινα τη συνεργασία μου με την εφημερίδα FREEVOX [Απρίλιος 2010, τχ.25]

Σήμερα, χθες, φοβάμαι και αύριο... Κάθε ιστορία θα έχει μια τραγική κατάληξη...  Εκείνοι που διαχειρίζονται την εξουσία, επιλέγουν και επιβάλλουν μονόδρομους...

[ ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ ]

Στη ζωγραφική είναι περιττά τα λόγια,

στην ποίηση είναι περιττά τα σχέδια. 

Κι όμως σχεδιάζεις ένα ποίημα ή 

γράφεις μια ζωγραφική.

Αλέξης Ακριθάκης, Σκέψεις και Ζωγραφοϊστορίες , πρόλογος - επιμέλεια ύλης Μαρία Κοτζαμάνη, εκδόσεις ΙΤΑΝΟΣ

κόκκινες βαλίτσες, 1973

σημείωση: η πρωϊνή μου ιδέα - να μιλήσεις για την ποίηση μέσα από τα χρώματα - συναντήθηκε με τούτη την εξαιρετική εγγραφή. Την άγνωστη φίλη, ευχαριστώ θερμά!

Μυστική συμφωνία

Απόξενος από όνειρο και χάδι, 

αναζητώ στην απόλυτη δύναμη της σκέψης , μια χιονισμένη πόλη, 

να ζεσταθώ .

Στην κυριαρχία του ατελεύτητου λευκού να χαθώ. 

Εκείνος

Προσωπική ζωή

Κάτω απ` τον ήλιο.

Σκόρπια νήματα

Θαμμένα .

Άγριες μέρες επιτάσσουν την επιλογή.

Στιγμή

Συνέχεια

Πορεία , κίνηση στην εξέλιξη.

Προσωπική ζωή

Βλέμμα το βλέμμα

Αίμα το αίμα.

Προσωπική ζωή

Βήμα το βήμα

Νήμα το νήμα.

Θλίψη

Πόνος

Μόχθος και όχθη.

Εκείνη η φύση, το μέσα κέρδος.

Εκείνη η λύση, εκείνη η όψη.