Παρασκευή, 14 Φεβρουαρίου 2014

Μηνάς Δημάκης Ήλιος-Μεσημέρι

ποιητικό ανθολόγιο 2014 

[ με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών... ]


 


για τον Φεβρουάριο: Γιώργος Μπουζιάνης

Ήλιος - Μεσημέρι

Τώρα θέλω να σε χάσω
Να μη σε ξεχάσω
Να μείνεις παντοτινά
Ήλιος-Μεσημέρι

Πληγή στην καρδιά.





Το ποίημα ανήκει στην ποιητική συλλογή "Σκοτεινό πέρασμα" του 1956. Εδώ από την σειρά ανθολόγος Ερμής, Μ. ΔΗΜΑΚΗΣ "Πορεία μέσα στη νύχτα" με εισαγωγή του Μάνου ΛΟΥΚΑΚΗ και επιμέλεια- ανθολόγηση του Χριστόφορου ΛΙΟΝΤΑΚΗ, εκδόσεις ΕΡΜΗΣ, 1999.


Γιώργος Μπουζιάνης  "Γυναίκα που κοιτάει πίσω", υδατογραφία σε χαρτί, 35χ22εκ.


Ο Μηνάς Δημάκης [1913-1980] γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης, γιος του εμπόρου Γεωργίου Δημάκη και της Μαρίας το γένος Μεταξάκη. Μετά το θάνατο του πατέρα το 1917 η μητέρα του παντρεύτηκε τον Αθανάσιο Σπανουδάκη. Από το δεύτερο γάμο της μητέρας του ο Μηνάς απέκτησε μια ετεροθαλή αδελφή την Αικατερίνη και μια αμφιθαλή την Ελεωνόρα. Το 1921 πέθανε και η μητέρα του. Από το 1919 ως το 1924 φοίτησε στο ιδιωτικό Λύκειο Ο Κοραής και το 1930 αποφοίτησε από το Α΄ Εξατάξιο Γυμνάσιο Ηρακλείου και ως το 1936 εργάστηκε αρχικά στις επιχειρήσεις των αδερφών του πατέρα του, εμπόρων σταφίδας και στη συνέχεια ως υπάλληλος στο Γραφείο Τουρισμού του Ηρακλείου. 

Το 1935 δημοσίευσε το πρώτο τεύχος του περιοδικού Φύλλα Τέχνης, αποτέλεσμα αποκλειστικά δικής του προσπάθειας, όπου δημοσίευσε ποιήματα και μεταφράσεις. Το περιοδικό κυκλοφόρησε τέσσερα μόλις τεύχη ως το 1937, οπότε ο ποιητής διορίστηκε στο υποκατάστημα της Τράπεζας Ελλάδος στο Ηράκλειο. Το 1943 μετατέθηκε στην Αθήνα και πήρε μέρος στις επιχειρήσεις του ΕΑΜ. Το 1939 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο Χαμένη γη και τη μελέτη Οι τελευταίοι της παράδοσης, και τα δύο στο Ηράκλειο. Το 1959 αποχώρησε από τη θέση του στην τράπεζα και αφοσιώθηκε στη λογοτεχνία. Συνεργάστηκε με την εφημερίδα Μεσημβρινή, δημοσιεύοντας κριτικά δοκίμια για τη λογοτεχνία (1966-1967) και υπήρξε διευθυντής της εφημερίδας Κρητικά Νέα. 

Ο σταθερός προσανατολισμός του προς τη μεταφυσική αγωνία και την έκφραση του τρόμου που προκαλεί στην ποιητική φύση ο εχθρικός και αδιέξοδος κόσμος, τάση που εντάθηκε ιδιαίτερα στα τελευταία έργα του, σηματοδοτήθηκε με τη συλλογή του Κάψαμε τα καράβια μας, που εκδόθηκε το 1946. Ασχολήθηκε επίσης με τις λογοτεχνικές μεταφράσεις, τις μελέτες και το δοκίμιο, ενώ έδωσε διαλέξεις, μεταξύ άλλων για τον Καβάφη τον Καζαντζάκη, τον Κάλβο, το Σικελιανό, τη σύγχρονη ποίηση. 

Η φιλοσοφική αγωνία του Δημάκη σημάδεψε και τη ζωή του. Αυτοκτόνησε πέφτοντας από την ταράτσα της πολυκατοικίας όπου έμενε στην οδό Αναγνωστοπούλου σε ηλικία εξήντα εφτά χρόνων. Τιμήθηκε με το Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1957), το Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1961) και το Α΄ Κρατικό Βραβείο Δοκιμίου (1975). Έργα του μεταφράστηκαν σε πολλές ξένες γλώσσες.

Στο εξαιρετικό ιστολόγιο Αλωνάκι της Ποίησης διαβάστε ένα ακόμα ποίημα και δύο δείγματα της μεταφραστικής δουλειάς του Μηνά ΔΗΜΑΚΗ.

Για το λογοτεχνικό Ηράκλειο του μεσοπολέμου γράφει ο πανεπιστημιακός και συγγραφέας Αντώνης Σανουδάκης

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου