Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2016

ελλάδα, η μεγάλη χαμένη των δημογραφικών εξελίξεων

 

Σωτήριες για την Ευρώπη οι μεταναστευτικές ροές.
Οι εκτιμήσεις της Eurostat για την πληθυσμιακή εξέλιξη
στην Ευρωπαϊκή Ένωση των 28 και στα κράτη-μέλη της

γράφει ο Γρηγόρης Τσιούκαςδιδάκτωρ Νομικής του ΑΠΘ 
με εξειδίκευση στο δίκαιο κατάστασης αλλοδαπών


Με αφορμή την τρέχουσα προσφυγική κρίση και τη μεγάλη αύξηση των μεικτών μεταναστευτικών ροών που σημειώθηκε το 2015 τόσο στην Ελλάδα, όσο και στην ΕΕ, σκόπιμο είναι να ανατρέξει κανείς στις στατιστικές και τις προβλέψεις της ευρωπαϊκής στατιστικής υπηρεσίας (Eurostat) σχετικά με το δημογραφικό ζήτημα στην ΕΕ και τα κράτη μέλη της και πως αυτό αναμένεται να επηρεαστεί στον ένα ή τον άλλο βαθμό από την εξέλιξη των μεταναστευτικών και προσφυγικών ροών.[1] 

Μια τέτοια προσφυγή στις μελέτες της Eurostat είναι σκόπιμη ανεξάρτητα από τα πολιτικά συμπεράσματα ή τις πολιτικές προτάσεις στις οποίες μπορεί να καταλήξει για σειρά κρίσιμων –και εν τέλει υπαρξιακού χαρακτήρα για την ίδια την ΕΕ και τα κράτη μέλη της– θεμάτων, από τη στάση απέναντι στην τρέχουσα συγκυρία του μεταναστευτικού/προσφυγικού ζητήματος, έως το μέλλον του κοινωνικοασφαλιστικού συστήματος αλλά ακόμη και τον πυρήνα του αξιακού και πολιτειακού μοντέλου της ΕΕ.

Είναι επίσης σκόπιμη ανεξάρτητα από τις όποιες μεθοδολογικού χαρακτήρα επιφυλάξεις ή τα εύλογα ερωτήματα ως προς τον βαθμό εγκυρότητας των στοιχείων και προβλέψεων που υιοθετεί η ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία. Και αυτό γιατί σε κάθε περίπτωση τα όποια πολιτικά συμπεράσματα και οι συνακόλουθες πολιτικές προτάσεις για τα ζητήματα που αναδεικνύονται από τις εν λόγω μελέτες είναι αναγκαίο να εδράζονται σε δεδομένα. Την ίδια στιγμή, όσες επιφυλάξεις και να έχει κανείς για την εγκυρότητα των δεδομένων αυτών, ιδίως μάλιστα για τις προβολές εξέλιξής τους στο μέλλον, δεν παύουν να αποτελούν στοιχεία υπαρκτών και δύσκολα αμφισβητούμενων τάσεων. Τάσεων που ακόμη και αν δεν επαληθευτούν πλήρως αποτυπώνουν, ωστόσο, μεγέθη που οφείλει κανείς να λάβει πολύ σοβαρά υπόψη του και να μην τα παρακάμψει με ευκολία.[2]

Σύμφωνα λοιπόν με τα στοιχεία της ευρωπαϊκής στατιστικής αρχής ο συνολικός πληθυσμός της ΕΕ των 28 κρατών-μελών ανέρχεται σήμερα σε περίπου 508 εκατομμύρια ανθρώπους. Ο αντίστοιχος αριθμός στις ίδιες χώρες το 1960 ήταν της τάξης των 406 εκατομμυρίων. Τα τελευταία 50 χρόνια υπήρξε δηλαδή μια αύξηση του πληθυσμού περίπου 102 εκατομμυρίων ανθρώπων. Ο ρυθμός της αύξησης αυτής ανερχόταν το 1960 σε περίπου 3,3 εκ. ετησίως και έχει σήμερα μειωθεί σημαντικά, ανερχόμενος το 2014 σε περίπου 1,1 εκ. Περαιτέρω, η αύξηση του πληθυσμού το 2014 οφειλόταν μόλις κατά 200.000 περίπου σε φυσική αύξηση (νέες γεννήσεις) και κατά 900.000 περίπου σε αφίξεις μεταναστών που πρακτικά σημαίνει ότι το 85% της συνολικής αύξησης του πληθυσμού το 2014 οφειλόταν κατά κύριο λόγο σε θετικό μεταναστευτικό ισοζύγιο.[3]

Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2016

Τοίχοι Καλοσύνης


Κρεμάστρες Καλοσύνης
Μια πρωτοβουλία για τους ανθρώπους που τα βγάζουν δύσκολα πέρα εξ αιτίας της οικονομικής κρίσης υλοποιείται στο Ηράκλειο όπως σε άλλες μεγάλες πόλεις της χώρας. 

Πρόκειται για τους τοίχους της καλοσύνης. Η φιλοσοφία της πρωτοβουλίας είναι απλή. Εθελοντές προμηθεύονται κρεμάστρες και τις τοποθετούν στη γειτονιά τους αφήνοντας εκεί τρόφιμα, είδη πρώτης ανάγκης ακόμα και ρουχισμό. Στη συνέχεια το δίκτυο της πρωτοβουλίας αναλαμβάνει να ενημερώσει σε ποιες περιοχές υπάρχουν οι τοίχοι της καλοσύνης προκειμένου να φτάσουν οι δωρεές στους ανθρώπους που έχουν ανάγκη. 

Δημιουργήθηκε μάλιστα και σχετική σελίδα στο fb, η οποία θα παρουσιάζει τις επιμέρους δράσεις και θα συντονίζει την όλη προσπάθεια. Οι εμπνευστές αυτής της πρωτοβουλίας αναφέρουν:

" Ξεκίνησε και στο Ηράκλειο Κρήτης η προσπάθεια να (υπο)στηρίξουμε τους συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη. Πλέον οργανωνόμαστε, προμηθευόμαστε τα πρώτα μας υλικά (ξύλα χρώματα & γαντζάκια) και φτιάχνουμε τις κρεμάστρες μας! Σε μερικές ημέρες θα είμαστε έτοιμοι να ''μεταμορφώσουμε'' τους πρώτους τοίχους από απλούς σε ''Τοίχους Καλοσύνης''! Πώς; απλά τοποθετώντας στον τοίχο μια ''Κρεμάστρα Καλοσύνης''. Σε αυτήν την προσπάθεια αλληλεγγύης είμαστε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ. Καλή μας αρχή λοιπόν! ". 

Το "τετράδιο εξόδου" στηρίζει αυτήν την προσπάθεια. 
Φιλοδοξεί και θα το κάνει 
να φτιάξει τον δικό του " Τοίχο Καλοσύνης"... 

Πέμπτη, 11 Φεβρουαρίου 2016

Ναπολέων Λαπαθιώτης Κι έπινα μέσα απ` τα χείλια σου


ποιητικό ανθολόγιο 2016

ΚΙ ΕΠΙΝΑ ΜΕΣΑ ΑΠ’ ΤΑ ΧΕΙΛΙΑ ΣΟΥ

Κι οι μπερντέδες ήταν κόκκινοι
Κι ήταν άσπρο το κρεβάτι,
Κι όλο θόλωνε, όλο μέλωνε
Το γλυκό σου μάτι,

Και τα χέρια σου πλεκόντουσαν
Στο κορμί μου γύρω γύρω,
Κι έπινα μέσα απ’ τα χείλια σου,
Γλυκιάν άχνα σαν το μύρο,

Και σταλάζανε απ’ τα χείλια σου
Γλυκά λόγια σαν τα μύρα,
Και ήταν άσπρό το κρεβάτι μας
Κι οι μπερντέδες σαν πορφύρα…

Έτσι αγάπη μου σε χόρτασα
Κι έτσι αγάπη μου σε ήπια
Μέσα στ’ άνομα αγκαλιάσματα
Στ’ άνομα καρδιοχτύπια

Κι απ΄ το μέλι ποθοπλάνταζε
Το κορμί σου και το μάτι
Κι οι μπερντέδες ήταν κόκκινοι
Κι ήταν άσπρο το κρεβάτι


Ναπολέων Λαπαθιώτης  Ποιήματα άπαντα τα ευρεθέντα επιμέλεια Γιάννης Η. Παππάς, εκδόσεις Ταξιδευτής, Αθήνα 2015


για τον ποιητή διαβάστε το εξαιρετικό κείμενο της Ελένης Κεχαγιόγλου "Μόνος μεσ` στον θάνατό μου"

Τετάρτη, 10 Φεβρουαρίου 2016

Κατοικούσα τότε... X


Κατοικούσα τότε κάτω από τα φανάρια των δρόμων. Ήξερα όλους τους κανόνες. Στο πράσινο περνούσα ώρες μπροστά του, στο κόκκινο ξεκινούσα να έρθω να Σε βρω. Τηρούσα κάθε στάση και την προβλεπόμενη διαδρομή. Σταματούσα και άρχιζα ξανά, πάντα στον ίδιο δρόμο. 

Ευτυχώς, η διάρκεια του πορτοκαλί ήταν αμελητέα.

Το ημερολόγιο έγραφε 08 Φεβρουαρίου 2016

Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου 2016

Το μέλλον ή το σχεδιάζεις ή το υφίστασαι, ως αδυσώπητο παρόν

γράφει η Ντόρα Τσικαρδάνη

σκέψεις για τη δικηγορία και το ασφαλιστικό

Αγγίζει τον μήνα πλέον η αποχή των δικηγόρων, με προοπτική την αόριστη συνέχισή της και με τις αγωνιστικές σημαίες αναπεπταμένες ενάντια σε ανύπαρκτη πλέον κυβερνητική πρόταση. Με τον κλάδο να πλήττεται σκληρά από την οικονομική κρίση, η ηγεσία του πλειοδοτεί σε αγωνιστικό φρόνημα και παρατείνει τις κινητοποιήσεις για το ασφαλιστικό, όπως έκανε από την αρχή της κρίσης με διάφορα άλλα αιτήματα, ανάλογα με την εκάστοτε ηγεσία. Έτσι, επί προεδρίας Αδαμόπουλου, με θεωρητικό οπλοστάσιο αντλούμενο από τα περί «παρασυντάγματος» απεργήσαμε κατά του μνημονίου, της τρόικας, υπέρ των πολιτών κ.ά. Πρωτοστάτησαν οι «γενναίοι» επαρχιακοί σύλλογοι· τυχαίο; - Καθόλου.

Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2016

Σελιδοδείκτης 08.02.2016


Σελιδοδείκτης 85ος


Henry James
Το Αυθεντικό
μετάφραση: Αντώνης Πέρης
σχέδια: David Lhomme
εκδόσεις Κίχλη, Αθήνα 2010

Η απόλυτη παρακμή του αυθεντικού
γράφει ο Βασίλης Πατσογιάννης

Μέσα στους σωρούς της ευπώλητης πεζογραφικής πλημμυρίδας το ολιγοσέλιδο «Αυθεντικό» ξεχωρίζει τόσο για το φροντισμένο της έκδοσης όσο και για την ταυτότητα του συγγραφέα του. Ο Χένρυ Τζαίημς μπορεί για πολλούς να είναι ένας τυπικός εκπρόσωπος του ρεαλιστικού μυθιστορήματος του 19ου αιώνα, παράλληλα, όμως, και δυνάμει της τελευταίας δημιουργικής του περιόδου, είναι ο προπομπός του σαρωτικού μοντερνισμού που θα μεταβάλει μέχρι αποδιαρθρώσεως το μυθιστορηματικό είδος κατά τον 20ό αιώνα. Ενας προπομπός που επισκιάστηκε ίσως από όλα όσα κοσμογονικά προανήγγειλε και επακολούθησαν. Με αυτά τα τελευταία, μείζονα έργα του Τζαίημς -αμετάφραστα ακόμη-, αισθάνεται ο Ελληνας αναγνώστης ότι έχει ανοιχτούς λογαριασμούς.

Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2016

Τα δεύτερα, δικά μου! 07.02.2016

Κούρασαν το κορμί τους στο παιγνίδι των κορμιών.
Είναι ο κόσμος μια πόλη
τέσσερα χέρια
ένα πιάτο φαγητό
ένα κρεβάτι
ένα αγκάθι
μια αγκαλιά.
Ένα μπουκάλι αλκοόλ.
Δυό τσιγάρα. 
 
Ένα χελιδόνι έτοιμο για το ταξίδι της επιστροφής.

ΥΓ. Διαβάζουμε πάντα την Μαργαρίτα
 
Α.ΣΤΕΓΟΣ [07.02.2016]

Σάββατο, 6 Φεβρουαρίου 2016

Όταν το πρωί κτυπούν την πόρτα σου...


γράφει ο Γιώργος Τσιάκαλος
 
Νέοι άνθρωποι. Πήραν την άδειά τους μέσα στον χειμώνα και ήρθαν στην Ελλάδα. Δεν ανήκουν σ’ εκείνους που κάνουν τη Μύκονο διάσημη. Ανήκουν σ’ αυτούς που βοηθούν την Ελλάδα να μη θρηνεί και «νεκρούς από την πείνα πρόσφυγες», φτάνουν αυτοί στη θάλασσα. Εγκαταστάθηκαν σ’ ένα χωριό πολύ κοντά στα σύνορα της Ειδομένης. Και μήνες τώρα προσφέρουν καθημερινά πολλές χιλιάδες μερίδες ζεστό φαγητό στους/στις πρόσφυγες.

Δεν ανήκουν σε καμιά ΜΚΟ. Δεν θέλουν «πιστοποιημένη» την αλληλεγγύη τους, τη θέλουν αυτονόητη, καθημερινή πράξη, όπως συμβαίνει με τα ψώνια που κάνουν για την ηλικιωμένη γειτόνισσά τους. «Ανήμπορη είναι, δεν θα της συμπαρασταθείς;» αναρωτιούνται, «και πρέπει γι’ αυτό να ζητήσεις έγκριση και να καταγραφείς;» απορούν. Ετσι αισθάνονται, έτσι σκέφτονται κι έτσι λειτουργούν. Και βλέποντας την ανθρώπινη τραγωδία στην Ελλάδα, οργάνωσαν τις άδειές τους με τέτοιο τρόπο ώστε η ομάδα τους να έχει πάντα τριάντα άτομα που είναι απαραίτητα για να ανταποκρίνεται στις ανάγκες.

Πέμπτη, 4 Φεβρουαρίου 2016

Πέθανε η Καίτη Δρόσου


Όμως τώρα τον ξέρουμε

Τον άνεμο που σκουπίζει τα χρόνια μας

Και το πράσινο φύλλο

Που ανάβεις την πίπα σου



- Τώρα που φτάνουνε τα χέρια μας

ως τα δικά σου.
Καίτη Δρόσου
γράφει η Όλγα Σελλά

Εζησε πολλά χρόνια, 94. Και έτυχε σ' αυτά τα χρόνια η Καίτη Δρόσου, η «γιαγιά Καίτη» όπως της άρεσε από μια ηλικία και μετά να αυτοαποκαλείται και να την αποκαλούν, να συναναστραφεί με τα σημαντικότερα πρόσωπα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας: τον Γιάννη Ρίτσο, τον Ανδρέα Φραγκιά, τον Αρη Αλεξάνδρου, που έγινε ο σύντροφος της ζωής της. Η ίδια ήταν δημοσιογράφος (εργάστηκε πολλά χρόνια στην «Ημερησία») και το σπίτι της στην Αθήνα ήταν ένα από εκείνα που είχε αποκτήσει με το περίφημο Λαχείο Συντακτών, στην Κυψέλη. Ενα σπίτι παραπάνω από λιτό, με μόνη «επίπλωση» τα βιβλία και τις κούτες με τα χειρόγραφα ή τα ενθυμήματα από την κοινή ζωή με τον Αρη Αλεξάνδρου, με τον οποίο παντρεύτηκε το 1959. 

Κώστας Ταχτσής Στη βεράντα το καλοκαίρι

ποιητικό ανθολόγιο 2016

Στη βεράντα το καλοκαίρι

Ειμ` ένα άστρο, μια τρίχα στο κεφάλι του θεού,
θα πέσω, στο λαιμό φοράω ένα ποίημα, προτού
προλάβει να θερμάνει τις καρδιές μας θα σβήσει, 
αισθάνομαι τα κόκκαλά μου να τρίζουν κιόλας από
ανεξήγητες επιθυμίες, μα σωπάστε και θυμηθήτε τα 
μάτια του, να ζήσω μέσ` στις τούφες των μαλλιών, 
στα δάκτυλά του ανάμεσα, εκεί που ενώνονται με 
τα δικά σας, μέσα στο σκοτάδι, τα μάτια του, τα 
μάτια του να λάμπουν σα φανοί αυτοκινήτων που 
`ρχονται καταπάνω σου, και τίποτα να μην ακούγεται,
ο θόρυβος και οι διαφημίσεις του κορμιού να μην 
υπάρχουν -cette rumeur- la vient de la ville- τίποτα
παρ` αυτός κι εγώ, σε μια βεράντα το καλοκαίρι. 

Κώστας Ταχτσής Η συμφωνία του Μπραζίλιαν με 12 ποιήματα εκδόσεις Αδάμ,  Αθήνα 1991 [πρώτη έκδοση 1954]



Κώστας Ταχτσής (1927-1988). Ο Κώστας Ταχτσής γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Ο πατέρας του καταγόταν από την Ανατολική Ρωμυλία. Σε ηλικία επτά ετών μετά από χωρισμό των γονιών του έφυγε για την Αθήνα με τη γιαγιά του. Στην Αθήνα πέρασε τα μαθητικά και εφηβικά του χρόνια και γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου φοίτησε για δυο χρόνια. Είχε προηγηθεί μια αίτησή του στη Σχολή Εμποροπλοιάρχων χωρίς επιτυχία λόγω ασθένειάς του και αδυναμίας να παραστεί στις εξετάσεις. Το 1947 κατατάχτηκε στο στρατό και έφτασε ως το βαθμό του ανθυπολοχαγού. Στη συνέχεια εργάστηκε ως γραμματέας του αμερικανού επόπτη στο υδροηλεκτρικό έργο του Λούρου. Το 1951 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο "Ποιήματα". Ακολούθησαν τέσσερις ακόμη συλλογές ως το 1956, από τις οποίες τον έκαναν γνωστό η "Συμφωνία του 'Μπραζίλιαν" (1954) και το "Καφενείο Το Βυζάντιο" (1956). Την ίδια περίοδο συνδέθηκε φιλικά με τους Οδυσσέα Ελύτη, Νίκο Γκάτσο, Αντρέα Εμπειρίκο. Το 1954 έφυγε για την Αγγλία, όπου έμεινε ως το καλοκαίρι του επόμενου χρόνου. Επέστρεψε στην Αθήνα και ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη διδασκαλία της αγγλικής γλώσσας. Από την άνοιξη του 1956 ως τον Δεκέμβρη του 1964 έζησε σχεδόν αδιάκοπα στη Δυτική Ευρώπη, Αυστραλία και ΗΠΑ, με ενδιάμεσες επιστροφές στην Ελλάδα. Στην περίοδο αυτή μπάρκαρε σε δανέζικο φορτηγό πλοίο προς τη Γερμανία, συνεργάστηκε στα γυρίσματα της ταινίας "Το παιδί και το δελφίνι" ως βοηθός σκηνοθέτη, τέλεσε χρέη μάνατζερ σε περιοδεία του πιανίστα Τόνι Γεωργίου στην Αφρική, εργάστηκε ως υπάλληλος εμπορικού καταστήματος και σιδηροδρομικός υπάλληλος στην Αυστραλία. Το 1960 ξεκίνησε για το γύρο της Ευρώπης με βέσπα. Στις χώρες που επισκέφτηκε έγραψε "Το τρίτο στεφάνι", το οποίο ολοκλήρωσε στην Αυστραλία, κατά τη διάρκεια δεύτερης εκεί παραμονής του και έστειλε στην Ελλάδα για εκτύπωση. Το έργο απορρίφθηκε ως ακατάλληλο και ο Ταχτσής πραγματοποίησε ιδιωτική έκδοσή του στην Αθήνα το 1962. Δυο μήνες μετά έφυγε για την Αμερική, όπου έμεινε ως το τέλος του 1964. Μετά την οριστική επιστροφή του στην Αθήνα έλαβε μέρος στη συντακτική επιτροπή του περιοδικού "Πάλι" (1964-67), μαζί με τους Νάνο Βαλαωρίτη, Μαντώ Αραβαντινού, Γιώργο Μακρή, και εργάστηκε ως ξεναγός και μεταφραστής (μετέφρασε τέσσερα θεατρικά έργα του Αριστοφάνη και έργα των Εντουάρντο ντε Φίλιππο, Ατάυντε, κ.ά.). Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας συνυπέγραψε τη "Δήλωση των 18" κατά της χούντας και της λογοκρισίας, το 1969, και διώχτηκε από την Ασφάλεια. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του σχεδόν εγκατέλειψε το γράψιμο. Δηλωμένος ομοφυλόφιλος και τραβεστί, ο Κώστας Ταχτσής δολοφονήθηκε άγρια υπό ανεξιχνίαστες συνθήκες στο σπίτι του στον Κολωνό σε ηλικία εξηνταενός χρόνων. Το ποιητικό έργο του Κώστα Ταχτσή κινείται στα πλαίσια της θεματολογίας της καθημερινής ζωής και χαρακτηρίζεται από έντονα λυρική διάθεση, διάθεση η οποία μεταφέρθηκε και στα πεζά του. Το έργο που τον καθιέρωσε στο χώρο της μεταπολεμικής ελληνικής λογοτεχνίας είναι το μυθιστόρημα "Το τρίτο στεφάνι", μια ρεαλιστική και ταυτόχρονα συχνά λυρική απεικόνιση της ζωής και της κοσμοθεωρίας των ελλήνων μικροαστών, που καλύπτει την περίοδο από τις αρχές του αιώνα μας ως τη σύγχρονη του συγγραφέα εποχή. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η ψυχογραφική ικανότητα του Ταχτσή, ιδιαίτερα στους γυναικείους χαρακτήρες του και η εξαιρετική φροντίδα της γλωσσικής του έκφρασης. Ο συν-εκδότης του περιοδικού "Πάλι" Νάνος Βαλαωρίτης, έγραψε για τον συγγραφέα στο περιοδικό "Αντί", τ. 389, στις 9 Σεπτεμβρίου 1988, σε ένα κείμενο με τίτλο: "Κώστας Ταχτσής. Το παιχνίδι της γραφής: Μια ενθουσιώδης εμπειρία θανάτου": "Η ζωή του Κώστα Ταχτσή ήταν μια τέτοια αγωνιώδης αναζήτηση, έμμονη, φανατική, επίμονη, της πιο επαίσχυντης αλήθειας, ώστε να βγει από αυτήν το λουλούδι μιας μοναδικής γραφής. [...] Και, παρόλο που ήταν με κάποιον τρόπο "αριστοφανικός", δεν ήταν ποτέ "παρωδικός". Παρωδία ήταν η ζωή του. Εκεί έπαιζε θέατρο, ενώ το γράψιμο ήταν στα ίσια, σοβαρή υπόθεση, που δε χωρούσε θεατρινισμούς."


Τετάρτη, 3 Φεβρουαρίου 2016

Εξομολογήσεις...

Πρόσφατες κινήσεις στον πάτο της πολιτικής ζωής 
επανέφεραν στην επιφάνεια του μυαλού, το παρακάτω κομμάτι.
Σαν να σκαλίζω τα συρτάρια μου ή τις γλάστρες της βεράντας.
Ας διαβαστεί αυτόνομο από τις σκέψεις που με οδήγησαν εκεί. 
Άλλωστε με όσα ζει η χώρα, 
οι παρατάξεις είναι ελλιπείς και οι πολιτικοί ολίγιστοι.

Ηράκλειο, 03.02.2016

Εξομολογήσεις

Όλα ξεκίνησαν από εκείνη την ξαφνική του επίσκεψη. Ή μήπως από την ιδιορρυθμία του; Ο Φ. αντιπαθούσε το τηλέφωνο. Άνοιξε το σπίτι με το δικό του κλειδί και αντίκρισε την Ε. μαζί με τον Α. και τον Β. Ήξερε τα πάντα για αυτή τη σχέση, αλλά πίστευε βαθιά ότι αυτό το τετράγωνο δεν θα εκφυλιζόταν ποτέ σε ένα ποταπό τρίγωνο. Ένιωσε αμέσως μια στρογγυλεμένη κορυφή. 

Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2016

Οι "Πέτρες Αλήθειας"


γράφει η  Χριστίνα Ταχιάου

Στο πεζοδρόμιο μπροστά στο παλιό κτίριο του 1ου γυμνασίου στη λεωφόρο Βασιλίσσης Όλγας 3 έχουν πρόσφατα τοποθετηθεί κάποια μικρά μπρούτζινα πετραδάκια, για να συμβολίσουν το γεγονός ότι 149 μαθητές του αποβλήθηκαν και μεταφέρθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης το 1943. Ήταν όλοι τους εβραίοι. Από αυτούς μόνο έξι επέζησαν.
 
Ο Απόστολος Δερεκλής, επιχειρηματίας από τη Θεσσαλονίκη, εγκατεστημένος επί πολλά χρόνια στη Γερμανία, περπατούσε μία μέρα του 2002 στο Βερολίνο όταν είδε στο πεζοδρόμιο ένα σημαδάκι, το οποίο πέρασε για σημάδι της υπηρεσίας υδάτων. Στάθηκε λίγο για να το παρατηρήσει κι έκπληκτος ανακάλυψε ότι είχε επάνω χαραγμένο το όνομα μιας εβραϊκής οικογένειας, η οποία είχε μείνει κάποτε στο κτίριο που ήταν μπροστά του. “Εκείνη τη στιγμή έγινε μία έκρηξη μέσα μου, σκέφτηκα ότι από αυτήν την πόρτα βγήκαν εβραίοι και πήγαν προς το τρένο της εξορίας και του θανάτου, στο στρατόπεδο, κάπου απ’ όπου δεν ξαναγύρισαν”.

Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2016

Σπ.Λυκούδης: Να σταματήσουμε τον κατήφορο της παρακμής...

Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ, Ελλάδα 2016

Tην ανάγκη δημιουργίας της μεγάλης Προοδευτικής και Μεταρρυθμιστικής Δημοκρατικής Παράταξης ως ένα ανεξάρτητο, αυτόνομο και αυτο-προσδιοριοζόμενο πολιτικό φορέα, επανέλαβε ο βουλευτής του Ποταμού και επικεφαλής των ΜΕΤΑρρυθμιστών, Σπύρος Λυκούδης, σε πολιτική συγκέντρωση στο Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο της Αθήνας.

Όπως σημείωσε, ο φορέας αυτός «δεν μπορεί να είναι ούτε  συμπληρωματικός κάποιων άλλων πόλων ούτε ετεροπροσδιοριζόμενος. Μόνο μια τέτοια ισχυρή συσπείρωση προοδευτικών μεταρρυθμιστικών  δυνάμεων μπορεί να ανατρέψει τις σημερινές τάσεις και να αναδιατάξει ριζικά τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας. Είναι, άλλωστε, αναγκαίος δρόμος για να σταματήσουμε τον κατήφορο της παρακμής και να δημιουργήσουμε ρεαλιστικές προσδοκίες στους πολίτες. Αυτός ο φορέας  μπορεί να σηκώσει το βάρος της ευθύνης μιας μεγάλης προσπάθειας προοδευτικών μεταρρυθμίσεων παντού, στο κράτος, την κοινωνία, την οικονομία και το πολιτικό σύστημα. Να επιφέρει έναν αναπτυξιακό και μεταρρυθμιστικό σεισμό», σημείωσε.