20.12.14

Το παλτό [απόσπασμα]

[...] στην παρακμή της συλλογικής ζωής των απορριμμάτων/
 μόνος/ 
φέρνω στη μνήμη τη δύναμη των πρώτων ημερών/ 
φέρνω στη μνήμη το άρωμα των πρώτων ιδεών//

Α.ΣΤΕΓΟΣ


[...] Ήρθε στον κόσμο, αργά το βράδυ. Μια μέρα που δεν θα ξεχάσει κανείς. Ο σταθμός του Βουκουρεστίου μετέδιδε την είδηση. Η διάσπαση του κόμματος ήταν γεγονός. Μέσα σε συνθήκες σκληρής δικτατορίας, νέα τραγωδία.  Ο πατέρας του, Δημήτρης Γρηγοριάδης, καπνεργάτης στο επάγγελμα, πρόεδρος στο σωματείο,  ήταν πολύ στεναχωρημένος. Μέλος του Κόμματος από το `55, ήξερε πολύ καλά τι θα ακολουθήσει. Η χαρά για τον ερχομό του πρώτου του παιδιού μετρίασε τον καημό των κομματικών εξελίξεων. « Ένα παιδί συντροφιά για την θυγατέρα μας…», έλεγε και φίλεψε όλους, συντρόφους, φίλους και συγγενείς, που του ευχήθηκαν. «Να δεις, κερά, που κάποιοι, δεν θα μας μιλούν από αύριο», είπε και φίλησε τη γυναίκα του, που έλαμπε από χαρά! «Μη βάζεις κακό με το νου σου», ήταν τα δικά της λόγια. Μα, το δίκιο ήταν με το μέρος του. Όλοι θυμόταν την γενέθλια ημέρα του Πέτρου, μα οι μισοί δεν του ευχήθηκαν ποτέ. Η διάσπαση του Κόμματος είχε πολλά ποδάρια.

18.12.14

Τσέζαρε Παβέζε Verra la morte e avra i tuoi occhi


ποιητικό ανθολόγιο 2014
 
[ με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών... ]

για τον Δεκέμβριο: Μαρία Σφηνιά


Verra la morte e avra i tuoi occhi-
questa morte che ci accompagna
dal mattino alla sera, insonne,
sorda, come un vecchio rimorso
ο un viziο assurdo. Ι tuoi occhi
saranno una vana parola,
un grido taciuto, un silenzio.
Cosi li vedi ogni mattina
quando su te sola ti pieghi
nello specchio. Ο cara speranza,
quel giorno sapremo anche noi
che sei la vita e sei il nulla.
Per tutti la morte ha uno sguardo.
Verra la morte e avra i tuoi occhi.
Sara come smettere un vizio,
come vedere nello specchio
riemergere un viso morto,
come ascoltare un labbro chiuso.
Scenderemo nel gorgo muti.

(22 marzo 1950)

 
Ο θάνατος θά ‘ρθει και θά ‘χει τα μάτια σου-
ο θάνατος που ‘ναι μαζί μας
απ’ το πρωί ως το βράδι, άγρυπνος,
άφωνος σαν παλιά τύψη
ή κάποιο ανόητο πάθος. Τα μάτια σου
θα ‘ναι μια μάταιη λέξη,
μια πνιγμένη κραυγή, μια σιωπή.
Σαν κι αυτή που κάθε πρωί
βλέπεις, όταν σκύβεις μόνη σου
πάνω απ’ τον καθρέφτη. Ω αγαπημένη ελπίδα,
εκείνη τη μέρα που κι οι δυο θα μάθουμε
πως είσαι ζωή και τίποτα.
Ο θάνατος έχει ένα βλέμμα για όλους.
Ο θάνατος θά ‘ρθεί, και θά ‘χει τα μάτια σου.
Θα ‘ναι σα να παρατάς ένα πάθος,
σα να βλέπεις ένα πεθαμένο πρόσωπο
ν’ αναδύεται απ’ τον καθρέφτη,
σα ν’ ακούς χείλια κλειστά να μιλούν.
Θα κατέβουμε στην άβυσσο βουβοί.

Cesare Pavese (μτφ. Αλεξ. Τραϊανός),'Ο θάνατος θά ‘ρθει', Το Δέντρο 26 (Μάρτιος 1985) 




Δείτε και διαβάστε εδώ - στην καλή σελίδα του poiein.gr - τις μεταφράσεις του ποιήματος του Cezare Paveze 


Μαρία Σφηνιά  διάφορα υλικά (κερί, κλωστές, γύψος, εφημερίδες, πηλός και χρώματα) σε λαμαρίνα, 40Χ60 εκ. περίπου.

Αριστεροί, αριστερούληδες, εαυτούληδες


γράφει ο Γιώργος ΚΑΡΕΛΙΑΣ

Σε μια κρίσιμη ψηφοφορία, όπως είναι αυτές για την εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας, ο βουλευτής έχει δύο πράγματα να κάνει. Πρώτον, να πει τι θα ψηφίσει. Και, δεύτερον, να εξηγήσει γιατί το κάνει.
Όσοι θεωρούν ότι οι εκλογές θα προκαλέσουν ζημιά στην οικονομία ψηφίζουν «ναι» στον Πρόεδρο. Οσοι, αντίθετα, πιστεύουν ότι οι εκλογές θα λύσουν το πρόβλημα της χώρας ψηφίζουν «όχι». Λογική η στάση και των δύο κατηγοριών. Συνέπεια λόγων και πράξεων.

Αυτός θα έπρεπε να είναι ο κανόνας. Αμ δε. Ας δούμε τέσσερα χαρακτηριστικά παραδείγματα από τη χτεσινή ψηφοφορία:


17.12.14

ΜΕΤΑρρυθμιστές, η νέα κίνηση που ήρθε να προσθέσει και όχι να αφαιρέσει

γράφει ο Κώστας Χαϊνάς
 
Η εμφάνιση του Σπύρου Λυκούδη και των ΜΕΤΑρρυθμιστών αποτέλεσε μια ευχάριστη έκπληξη για πολλούς συμπολίτες μας, αλλά και μια δύναμη αλλαγής για το πολιτικό σκηνικό. Ο πολιτικός λόγος που έχει εκφωνηθεί μέχρι στιγμής και τα πρώτα δείγματα γραφής της νέας πολιτικής κίνησης, έχουν δημιουργήσει κάποιες προϋποθέσεις υπέρβασης των συνθηκών πόλωσης που επιδιώκει να διαμορφώσει ο εν δυνάμει νέος δικομματισμός. Αλλά και προσδοκίες σε ένα τμήμα της προοδευτικής κοινωνίας των πολιτών. Οι θέσεις και οι πρωτοβουλίες που έχει πάρει μέχρι σήμερα η νέα πολιτική κίνηση των ΜΕΤΑρρυθμιστών, έδειξαν ότι πρόκειται για κάτι πραγματικά νέο, που δεν φοβάται να αναμετρηθεί με τις παθογένειες του πολιτικού συστήματος, να χρησιμοποιήσει την γλώσσα της αλήθειας και της κοινής λογικής για τα προβλήματα της χώρας. Ήταν η πρώτη δύναμη που ανέδειξε στη δύσκολη αυτή συγκυρία της χώρας την ανάγκη εθνικής συνεννόησης, για την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, την διαπραγμάτευση για το δημόσιο χρέος, τη προετοιμασία για τη συνταγματική αναθεώρηση και την αλλαγή του εκλογικού νόμου. Μίλησε για την ανάγκη μιας Κυβέρνησης Ειδικού Σκοπού. Έθεσε μια ατζέντα που καμιά υπεύθυνη πολιτική δύναμη δεν μπορεί να την αγνοήσει.

15.12.14

Σελιδοδείκτης 15.12.2014

Ο σελιδοδείκτης -μια νέα στήλη- κάνει τα πρώτα της βήματα. Κάθε Δευτέρα θα συναντάει βιβλία και θα μεταφέρει μια πρόταση ανάγνωσης. Βιβλία που διαβάσαμε ή και εκείνα που μας περιμένουν υπομονετικά. Έτσι, για να αποφύγουμε τον υποκειμενισμό της δικής μας ανάγνωσης, καταξιωμένες πένες  οδηγούν την παρουσίαση.

Σελιδοδείκτης 26ος:
Μιχάλης Γκανάς Γυναικών  Μικρές και πολύ μικρές ιστορίες εκδόσεις Μελάνι, Αθήνα 2010

γράφει η Γιούλα Ράπτη

14.12.14

Τα δεύτερα, δικά μου! [14.12.2014]



"Εκεί, πριν τριάντα χρόνια ήταν ένα φροντιστήριο", της είπα. 
Εκείνη, κοίταξε, στα δεξιά της, ένα παρελθόν, που δεν έζησε ποτέ. 
Μια κουβέντα για το μέλλον, που δεν θέλησε, δεν ανταλλάξαμε.

Δήμος Αργυράκης

Τα δεύτερα, δικά μου!...Με τον τρόπο δυό εραστών, που ανταμώνουν για να χαθούν, ξανά και ξανά. Έξω από τα σώματα η επιθυμία, μέσα στο μυαλό χρόνιες παθήσεις. 

υγ.1 διαβάζουμε πάντα την Μαργαρίτα

υγ.2 Ακόμα πιο κοντά στην γενέθλια γειτονιά με οδηγούν τα βήματά μου.

 
 
Α.ΣΤΕΓΟΣ [14.12.2014]

13.12.14

Χέρια πάνω από την πόλη


γράφει ο Λεωνίδας Δρανδάκης

Όσοι το χάλκεον χέρι

βαρύ του φόβου αισθάνονται

ζυγόν δουλείας ας έχωσι

Θέλει αρετήν και τόλμην

η ελευθερία. [Α.Κ.]


Ο Πέτρος Ινιωτάκης είναι μάλλον ένας τυχερός άνθρωπος, μέσα στην ατυχία του. Επέζησε μιας δολοφονικής απόπειρας εναντίον του.

Αναίτιας εκ πρώτης όψεως. Μιας απόπειρας εκφοβισμού και “συμμόρφωσης”.

Δήλωση Σπύρου Λυκούδη


-Αργήσαμε;
-Ναι, αργήσαμε.
-Ας μην βιαστούμε τώρα...
-Ναι, να μην βιαστούμε τώρα.
-Να προχωρήσουμε...
-Ναι, θα προχωρήσουμε. 

[φανταστικός διάλογος πραγματικών συνομιλητών]

Α.ΣΤΕΓΟΣ

Επειδή πολλά γράφονται αυτές τις ώρες για τις πολιτικές επιδιώξεις των ΜΕΤΑρρυθμιστών και τις δικές μου προσωπικά, θα ήθελα να επαναλάβω πως αυτές τις κρίσιμες για τη χώρα μας στιγμές, μοναδική πολιτική μας στόχευση, όπως έχω ήδη δηλώσει, παραμένει η ανάγκη για μια ευρεία εθνική συναίνεση και συνεννόηση των πολιτικών δυνάμεων του τόπου.

12.12.14

ΔΗΜΟΣ ΣΚΟΥΛΑΚΗΣ (1939-10.12.2014)


Ο Δήμος Σκουλάκης γεννήθηκε στην Αθήνα.  Σπούδασε ζωγραφική (1956-1957) κοντά στον Πάνο Σαραφιανό και αργότερα, στην Α.Σ.Κ.Τ. (1960-1965), κοντά στους  Γιάννη Μόραλη και Γιώργο Μαυροϊδη.  Τις σπουδές του συμπλήρωσε (1963-1965) στη σκηνογραφία με το Βασίλη Βασιλειάδη.  Το 1968-1969 ταξείδεψε στη Βόρειο και Νότιο Αμερική και την Ευρώπη (Παρίσι, Λονδίνο, Δυτικό Βερολίνο), όπου είχε την ευκαιρία να μελετήσει τα κλασσικά έργα των μεγάλων δασκάλων της Ευρωπαϊκής Τέχνης και να έλθει σε άμεση επαφή με τα σύγχρονα εικαστικά ρεύματα και ιδιαίτερα με εκείνα της pop-art και του κριτικού ρεαλισμού.  Την πρώτη του ατομική έκθεση έκανε το 1981 στην Αθήνα, ενώ ήδη από το 1961 είχε μετάσχει σε σειρά ομαδικών εκθέσεων. Το έργο του, όπου δεσπόζει το ανθρώπινο πρόσωπο, διακρίνει ο υπέρμετρος ρεαλισμός.  

Ο Δήμος Σκουλάκης μέσα από τα δικά του λόγια.  Αποσπάσματα από συνέντευξή του στον Γιώργο Δουατζή. Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Κ της Καθημερινής - τ.170

11.12.14

Μάνος Λουκάκης Του ξύλου και του μάρμαρου

ποιητικό ανθολόγιο 2014
 
[ με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών... ]

για τον Δεκέμβριο: Μαρία Σφηνιά
 
Του ξύλου και του μάρμαρου

Μελετώ με τον ήλιο πως καμαρώνουν το πρωί

Οι πέτρες το μπόι τους,

Πως θαυμάζουν στο φως τους τοίχους οι κήποι,

Κι έτσι, σιγά σιγά,

Με το αλφάδι που μας άφησαν

Για τις γιορτές οι ξένοι

Μαθαίνω να ισιώνω τα όνειρά σου

Πριν μου κακοσυνέψουν. Πριν

Ανοίξουν οι μαστόροι τετράδια

Και πουν δημόσια τις αλήθειες. Πάντα ξεχνώ,

Μόλις ξυπνώ,

Κοιτάζω τα πουλιά στο μπαλκόνι,

Διαβάζω γράμματα κι αριθμούς στα σύννεφα

Και τα λούκια που σκαρώνει το δάκρυ σου

Με τον καιρό

Στα ξύλα και τα μάρμαρα. Πάντα ξεχνώ.


Προσέχω μην τρυπώσει η σκιά σου

Στην πέτρα

Και ξεχνάω αφεσπέρας τους πανσέδες

Απότιστους.
 
Μάνος Λουκάκης Σαν τη Μαρία το πρωί, εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 1998
 
Έργο της Μαρίας Σφηνια[δάκη] Η ζωγράφος γεννήθηκε στα Χανιά της Κρήτης. Από το 1985 ζει  στη Χαλκίδα όπου και διατηρεί το εργαστήριο της. Σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Πειραιά και εργάζεται ως δημόσιος υπάλληλος στο Πρωτοδικείο Χαλκίδας. Η αγάπη της για τη ζωγραφική, την ποίηση και τη λογοτεχνία εκδηλώθηκε νωρίς από τα μαθητικά της χρόνια. Παρακολούθησε μαθήματα σχεδίου – ζωγραφικής δι΄ αλληλογραφίας στην ABC. Μέσα από συνεχή προσωπική εικαστική έρευνα, εξελίσσει τη δουλειά της και συμμετέχει με έργα της σε πολλές ομαδικές εκθέσεις. Το 2006 παρουσίασε  την πρώτη ατομική της έκθεση στην αίθουσα του Δημαρχείου Χαλκίδας και το 2008 τη δεύτερη ατομική έκθεση στον ίδιο χώρο.
 
Είναι μέλος του Πολιτιστικού Συνδέσμου Καλλιτεχνών και Φίλων Art Evia και της Διεθνούς Ένωσης Καλλιτεχνών IUOMA.
 
Έργα της έχει ανεβάσει στο e-artists και στο blog http://parergo.pblogs.gr/
 

10.12.14

Το σύνδρομο Belloucci


γράφει ο Δημήτρης Δερμιτζάκης

Ζούμε σε μια αποτυχημένη χώρα, να το παραδεχτούμε.  Μας αρέσει η περιπέτεια και ας έχει μόνο καταστροφή. 1,5 εκατομμύρια άνεργοι, 60% των νέων χωρίς δουλειά , το ΑΕΠ κάτω 25%, φτώχια, περιθωριοποίηση, καφέδες του 1 ευρώ, καινοτομία των σουβλακερί. Οι εχθροί είναι αλλού. Μασόνοι, εβραίοι, κοράκια, αγορές, ράιχ ζουν και αναπνέουν για την επιβουλή της χώρας, του Ελληνισμού, της ορθοδοξίας κλπ. Μη ρωτήσετε πως προκύπτει, προκύπτει.

Μπερδεμένες κουβέντες, ακαταλαβίστικες κραυγές, λόγια χωρίς ειρμό, λόγια χωρίς λόγο. Η Πορτογαλία και η Ιρλανδία βρήκαν τη λύση και μας κουνάν το μαντήλι, δεν πειράζει. Εμείς εδώ ξιφουλκούμε με τους φαντασιακούς εχθρούς μας. Ζούμε σε μια αποτυχημένη χώρα, να το παραδεχτούμε.

8.12.14

Σελιδοδείκτης 08.12.2014



Ο σελιδοδείκτης -μια νέα στήλη- κάνει τα πρώτα της βήματα. Κάθε Δευτέρα θα συναντάει βιβλία και θα μεταφέρει μια πρόταση ανάγνωσης. Βιβλία που διαβάσαμε ή και εκείνα που μας περιμένουν υπομονετικά. Έτσι, για να αποφύγουμε τον υποκειμενισμό της δικής μας ανάγνωσης, καταξιωμένες πένες  οδηγούν την παρουσίαση.


Σελιδοδείκτης 25ος:
Μένης Κουμανταρέας Θάνατος στο Βαλπαραΐζο εκδόσεις Πατάκη, Αθήνα 2013

γράφει ο Δημήτρης Αθηνάκης

7.12.14

Τα δεύτερα, δικά μου! [07.12. 2014]


Ο κόσμος είμαστε εμείς οι δυό
και οι πρωινές μας συνήθειες.
Δήμος Αργυράκης

Τα δεύτερα, δικά μου!...Με τον τρόπο δυό εραστών, που ανταμώνουν για να χαθούν, ξανά και ξανά. Έξω από τα σώματα η επιθυμία, μέσα στο μυαλό χρόνιες παθήσεις. 

 
 
υγ.1 διαβάζουμε πάντα την Μαργαρίτα
υγ.2 Ακόμα πιο κοντά στην γενέθλια γειτονιά με οδηγούν τα βήματά μου.

Α.ΣΤΕΓΟΣ [07.12.2014]

5.12.14

Καλωσορίσατε... 50 χρόνια πίσω!

γράφει ο Γιάννης Μεϊμάρογλου
 
Οι θολές παιδικές αναμνήσεις ξαναζωντανεύουν μπροστά μας. Ηταν τότε, το '65, που οι Νόβες, οι Τσιριμώκοι και οι Στεφανόπουλοι προσπαθούσαν με κάθε... μέσον να πάρουν ψήφο εμπιστοσύνης και η Αριστερά αγωνιζόταν στους δρόμους να ματαιώσει τα σχέδιά τους. Τελικά, κυβέρνηση έκανε η... χούντα! Πολλά έχουν αλλάξει βέβαια μέχρι σήμερα, ή έτσι νομίζουμε τουλάχιστον. Η βία και η νοθεία οργίαζαν σε μια χώρα που προσπαθούσε να βρει τον μετεμφυλιακό βηματισμό της, να εγκαθιδρύσει μια αξιόπιστη και σταθερή Δημοκρατία. Διαφορετικά τα σημερινά προβλήματα σε μια δημοκρατική και ευρωπαϊκή Ελλάδα, βουτηγμένη όμως στην κρίση και το χρέος, που προσπαθεί να ορθοποδήσει και να πάει μπροστά.