21.7.14

Βασανιστικό ερώτημα...


Γράφει ο φίλος Γρηγόρης Βαλλιανάτος, στην προσωπική του σελίδα στο fb: "...φιλελέφτερος είναι εκείνος που δεν μετανιώνει που στα μικράτα του στήριξε με κάθε μέσο το δικαίωμα του Νίκου Μαζιώτη να είναι αντιρρησίας συνείδησης!".

Γύρισα πίσω πολλά χρόνια και άνοιξα το ημερολόγιο του 1993...

Παρασκευή 15 Ιανουαρίου
...
12:00: στο 424 στρατιωτικό νοσοκομείο για τον Νίκο Μαζιώτη.

" Νίκος Μαζιώτης... Γαμιέται ο Στρατός
Ολικός αρνητής Στράτευσης. Ζήτω η Αναρχία.
Ζήτω η Κοινωνική Επανάσταση. Κάτω το Κράτος.
Αυτοδιαχειριζόμενες Κομμούνες.
10/1/93 46η ημέρα Απεργίας.

ΥΓ. σ`Αγαπώ."[1]
....
Κλείνω το ημερολόγιο. Δεκαεννέα ολόκληρα χρόνια. Ως γραμματέας της νεολαίας Θεσσαλονίκης του ΣΥΝ είχα χρεωθεί να την εκπροσωπήσω στην επιτροπή για την υπεράσπιση της ζωής του νεαρού αρνητή στράτευσης. Θυμάμαι έναν προς έναν τους φίλους και συντρόφους που βρέθηκαν εκείνη την ηλιόλουστη ημέρα του Γενάρη στο στρατιωτικό νοσοκομείο της πόλης. Δεν θα αναφέρω κανέναν... Θυμάμαι επίσης, είχα χρεωθεί -άγνωστος και νεολαίος- να "μεταφέρω" το δημοσιογραφικό μαγνητόφωνο εντός του δωματίου του απεργού πείνας... Το έκανα με επιτυχία... 

Έρχεται τώρα ξανά μπροστά στα μάτια μου η εικόνα του αφυδατωμένου Μαζιώτη... Αδύναμος και ανίκανος, από την εξαντλητική του απόφαση, έκαμε  με τεράστια δυσκολία το σήμα της νίκης και βυθίστηκε στην νάρκη του. Εμείς -η επιτροπή συμπαράστασης- κάναμε μια δήλωση στα τοπικά ΜΜΕ περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την υστέρηση της Ελλάδας στο ζήτημα της άρνησης στράτευσης σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη και κλείσαμε με την έκκληση να σωθεί η ζωή ενός νέου ανθρώπου, που υπερασπίσεται τα ιδανικά του... Τα καταφέραμε!

[...]

Τώρα με βασανίζει μόνο τούτο το ερώτημα: Πως μπορεί ένας ολικός αρνητής στράτευσης να νταραβερίζεται με τόσα όπλα;  Πως μπορεί... Με βασανίζει φρικτά...
 
[1] οι φράσεις αυτές ήταν εκείνη την ημέρα του Γενάρη του `93 καρφιτσωμένες πάνω από το κρεββάτι του Ν. Μαζιώτη, στο 424 της Θεσσαλονίκης


Σελιδοδείκτης [21.07.2014]


Ο σελιδοδείκτης -μια νέα στήλη- κάνει τα πρώτα της βήματα. Κάθε Δευτέρα θα συναντάει βιβλία και θα μεταφέρει μια πρόταση ανάγνωσης. Βιβλία που διαβάσαμε ή και εκείνα που μας περιμένουν υπομονετικά. Έτσι, για να αποφύγουμε τον υποκειμενισμό της δικής μας ανάγνωσης, καταξιωμένες πένες της κριτικής οδηγούν την παρουσίαση. 

Σελιδοδείκτης 5ος: Νίκη Τρουλλινού Το τελευταίο καλοκαίρι της αθωότητας, εκδόσεις Εστία, Αθήνα 2014

γράφει η κ. Πόλυ Χατζημανωλάκη

19.7.14

Τα δεύτερα, δικά μου! [19.07.2014]

Στο  "Τake Five"  γράφει πια η..."μαργαρίτα"! Είναι το ίδιο ευθύβολα σχόλια,  πιο ροκ,  ταιριαστός τίτλος, στο ύφος του καλού φίλου Λεωνίδα Καστανά.

Εμείς, κρατάμε τον ίδιο τίτλο, μια κίνηση εγκάρδια, όταν από τύχη ή από επιλογή, συναντήσεις κάποιον και το κέρασμα οδηγεί σε μια συνύπαρξη γοητευτική.

Το "τετράδιο εξόδου" επιστρέφει στην γενέθλια πόλη και γράφει πια σε ρυθμούς τζαζ από το "Καφέ-Βιβλίο", ένα χώρο έκπληξη...  [τραπεζάκια έξω, πραγματικά, να μας θυμίζουν πάντα έναν δίσκο χαραγμένο στο πικ-απ και στην σκέψη μας...]


Κάθε Σάββατο,  "Τα δεύτερα, δικά μου!".  Όσα συζητούν φίλοι σε μια παρέα...
  
Α.ΣΤΕΓΟΣ [ 12.07.2014 ]

18.7.14

Θλιβερές ειδήσεις...

Θλιβερές ειδήσεις:

[...] ο Αργύρης Κουμτζής, αριστούχος τελειόφοιτος μαθητής του 1ου Λυκείου Πεύκων, έχει αποκλειστεί από το Τμήμα Φυσικής του ΑΠΘ με το αιτιολογικό ότι ο εσωτερικός κανονισμός της Σχολής Φυσικών Επιστημών δεν δέχεται ως φοιτητές άτομα με κινητική αναπηρία στα δύο άνω άκρα ή προβλήματα όρασης. [Τελικά, μια κάποια λύση δόθηκε. Στο ρεπορτάζ της, η κ. Μάρνυ Παπαματθαίου, γράφει το ιστορικό της περιπέτειας του νεαρού συμπολίτη μας]

Λουόμενοι εμπόδισαν τη δωρεάν εγκατάσταση στην παραλία της Νέας Μάκρης συστήματος που επιτρέπει σε άτομα με αναπηρία να έχουν αυτόνομη πρόσβαση στη θάλασσα. "Μας ενοχλεί" και "είναι άχρηστο, κανείς δεν το χρησιμοποιεί", είπαν. [Το αναλυτικό ρεπορτάζ του κ.Θ.Ρίζου ε δ ώ]

Αδυνατεί κανείς να πιστέψει ότι τα δυό αυτά γεγονότα συμβαίνουν στην Ελλάδα του σήμερα. 'Η μάλλον τα δυό αυτά γεγονότα πιστοποιούν την τραγική θέση της χώρας μας. Ένα χαρακτηριστικό σχόλιο του κ. Μάνου Επιτροπάκη, σε σχετική συζήτηση στο fb, βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Γράφει ο καλός φίλος, μεταξύ άλλων: "[...]είχε έρθει επίσκεψη κάποιος ξένος στη χώρα μας και δεν έβλεπε στον δρόμο ΑΜΕΑ, ενώ στο εξωτερικό βλέπεις πολύ συχνά να κυκλοφορούν στο δρόμο κτλ. Και θεώρησε πως δεν έχουμε στην Ελλάδα ανάπηρους. Προφανώς βέβαια η αλήθεια είναι πως έχουμε παρά πολλούς αλλά δεν κυκλοφορούν ακριβως γιατί δεν υπάρχουν οι υποδομές σε δρόμους, δημοσια κτήρια κτλ."

Καθυστερημένη πολιτεία γεννά και διαμορφώνει καθυστερημένους θεσμούς και πολίτες. Εκεί, βρίσκεται το πρόβλημα, ίσως εκεί να αναζητήσουμε και τη λύση. Μέχρι να μάθουμε να σκεφτόμαστε μπαίνοντας στην θέση του Άλλου. Εμείς, οι αρτιμελείς [τρομάρα μας] στη θέση του συνανθρώπου μας που αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα, μια ασθένεια.

Η καλή μου φίλη Ιωάννα συνηθίζει να λέει ότι η ζωή τους θέλει έναν τρόπο -διαφορετικό από των πολλών- "τρόπο και όχι κόπο". Το λέει συχνά όσο το αμαξίδιο της δεν μπορεί να περάσει από μια διάβαση, ένα σταθμευμένο παράνομα τροχοφόρο ή όταν δεν μπορεί να απολαύσει την ταινία της επιλογής της από την αδιαφορία πολλών υπευθύνων. 


ΥΓ. Θυμάμαι πάντα την επιθυμία της για ένα μπάνιο στην θάλασσα... 


17.7.14

Μαργαρίτα Δαλμάτη Οι ξένοι


ποιητικό ανθολόγιο 2014
[ με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών... ]
για τον Ιούλιο: Edward Hoopper


Οι ξένοι

Μα θα `ρθει και μια μέρα
που ξένα χέρια θ`ανασκαλεύουν τα χαρτιά σου
θ`ανασκαλεύουν την καρδιά σου
δάκτυλα παγερά`
και συ θ`ανατριχιάζεις
ανήμπορος να επέμβεις
καρφωμένος όπως θα `σαι στο Τίποτα
απ` τη στιγμή που τα όνειρά σου
θα `χουν σκορπίσει -χιλιάδες νυχτερίδες
που τις ξάφνιασε το φως
και τις κατάπιε η αξεδιάλυτη νύχτα.
Είναι περίεργο μα η καρδιά του ανθρώπου 
εξακολουθεί να χτυπάει σε λίγα χαρτιά γραμμένα
που ζούνε ακόμα κι όταν αυτός 
έχει γίνει ένα με το σκοτάδι 
ένα με τους ανέμους, ένα με τη βροχή. 



Μαργαρίτα Δαλμάτη  Λογοτεχνικό ημερολόγιο 2001, εκδόσεις Γαβριηλίδης

Edward Hopper  Night Shadows, 1921, Μουσείο Τέχνης της Φιλαδέλφειας


διαβάστε επίσης: Καληνύχτα Μαργαρίτα 

 

16.7.14

Το έγκλημα της Σρεμπρένιτσα στην Βουλή των Ελλήνων


Το μακρινό 2005, μια ομάδα πολιτών "διεκδίκησε την αλήθεια για την Σρεμπρένιτσα", υπέγραψε ένα κείμενο, έφερε στην επικαιρότητα την τραγική στιγμή του 1995. Το έγκλημα κατά της ανθρωπότητας παραμένει ακόμη και σήμερα ανεξιχνίαστο. Ειδικότερα, τη διερεύνηση της συμμετοχής ελλήνων παραστρατιωτικών, την καλύπτει απόλυτο σκοτάδι. Σήμερα, εννέα χρόνια μετά, η δικαστική έρευνα που διεταχθεί, κάτω από την πίεση των γεγονότων, παραμένει "λευκό χαρτί", ουδείς γνωρίζει αν και ποια αποτελέσματα απέφερε. 

Το κείμενο του 2005 υπέγραψαν καθηγητές, δημοσιογράφοι, πολίτες, και μόνο έξι δρώντες εκείνη την εποχή πολιτικοί: ο Aνδρέας Aνδριανόπουλος, η Άννα Καραμάνου, ο Πέτρος Κουναλάκης, ο Στέφανος Μάνος, ο Νίκος Μπίστης και ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης.Το γεγονός ανέδειξε ο Ηλίας Κανέλλης, μέσα από τις σελίδες του the books` journal και από την τακτική του αρθρογραφία στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ. 

Την "κόκκινη κλωστή έπιασε" η φίλη Μαρία Γιαννακάκη, βουλευτής Β`Πειραιά της Δημοκρατικής Αριστεράς, η οποία κατέθεσε ερώτηση στον αρμόδιο υπουργό.[ ε δ ώ,  από την επίσημη και φροντισμένη ιστοσελίδα της ].

Αν το 2005 ήταν παρήγορο το γεγονός ότι πολιτικοί από τρία κόμματα συνέπραξαν με πολίτες ενός ευρέου φάσματος για την διερεύνηση του εγκλήματος, σήμερα είναι ανησυχητική η μοναξιά της Μαρίας στην Βουλή των Ελλήνων.


15.7.14

Έκθεση Βιβλίου 2014


Ξεκινά αύριο και θα διαρκέσει έως και τις 3 Αυγούστου το Φεστιβάλ Βιβλίου. Στην πλατεία Ελευθερίας, ο Σύλλογος Βιβλιοχαρτοπωλών Ν. Ηρακλείου διοργανώνει και φέτος την ετήσια καλοκαιρινή του έκθεση. Στην διοργάνωση συμμετέχει η Περιφέρεια Κρήτης,  ο Δήμος Ηρακλείου, το Εμπορικό Επιμελητήριο Ηρακλείου, οι εκδόσεις MYSTIS και ο Φροντιστηριακός Όμιλος ΕΝΑ.

Στην έκθεση, παράλληλα, θα πραγματοποιηθούν μια σειρά εκδηλώσεις πολιτισμού[αναλυτικά, δείτε το πρόγραμμα].  Το μήνυμα του Συλλόγου Βιλιοχαρτοπωλών Ηρακλείου αναφέρει πως " η αγάπη για τον πολιτισμό είναι συνυφασμένη με την αγάπη για το βιβλίο και την ανάγνωση". Οι φίλοι του βιβλίου θα συναντηθούν και φέτος στην πιο γνωστή πλατεία της πόλης, Μια ευκαιρία  να ενημερωθούν για νέες εκδόσεις, να αγοράσουν ένα βιβλίο, να χαρίσουν ένα δεύτερο. Θα μυρίζει χαρτί και μελάνι η πλατεία..

Λεωνίδας Λουλούδης 1947-2014


Έφυγε από τη ζωή ένας από τους θεμελιωτές της οικολογικής πολιτικής, με μακρά διαδρομή στο χώρο της δημοκρατικής αριστεράς. Ο λόγος για τον Λεωνίδα Λουλούδη, που δίδασκε από το 1990 στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας, ήταν διευθυντής του Γεωργικού Μουσείου του, ενώ είχε διατελέσει την περίοδο 2003-2010 αντιπρύτανης Οικονομικού Προγραμματισμού και Ανάπτυξης.

Σημαντική ήταν η συμβολή του στην ελληνική βιβλιογραφία, καθώς έγραψε κι επιμελήθηκε πολλά έργα όπως: "Πολιτοικολογία" (1986), "Φύση, Κοινωνία και Επιστήμη στην εποχή των Τρελών Αγελάδων. Διακινδύνευση και Αβεβαιότητα" (με τη συνεργασία των Β. Γεωργιάδου και Γ. Σταυρακάκη, 1999), "Ύπαιθρος Χώρα. Η Ελληνική Αγροτική Κοινωνία στο τέλος του 20ού αιώνα" (με τη συνεργασία του Χ. Κασίμη), "Το Αγροτικό Τοπίο. Το παλίμψηστο αιώνων γεωργικού μόχθου" (με τη συνεργασία Ν. Μπεόπουλου και Α.Ι. Τρούμπη, 2005), "Αγροτικότητα, Κοινωνία και Χώρος. Μνήμη Στάθη Δαμιανάκου" (με τη συνεργασία των Ε. Ζακοπούλου και Χ. Κασίμη, 2008), "Ελληνική Γεωργία και Αγροτική Πολιτική" (με τη συνεργασία Κ. Κριμπά, 2009).

Ο Λ. Λουλούδης γεννήθηκε το 1947. Σπούδασε στην Ανωτάτη Γεωπονική Σχολή Αθήνας και στο University of Reading της Αγγλίας. Ήταν καθηγητής στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας και διευθυντής του Γεωργικού Μουσείου του. Συμμετείχε ενεργά στις συντακτικές επιτροπές των περιοδικών "Ο Πολίτης" και "Νέα Οικολογία", ενώ τα τελευταία χρόνια αρθρογραφούσε τακτικά στη μηνιαία επιθεώρηση Athens Review of Books.

Με τα δικά του λόγια -από μια σχετικώς πρόσφατη συνέντευξή του- και με το βλέμμα στον χώρο της δημοκρατικής αριστεράς, το "τετράδιο εξόδου", τον αποχαιρετά: 

"Αν η Δημοκρατική Αριστερά πρέπει να έχει γέφυρες με τον Συνασπισμό και τον ΣΥΡΙΖΑ, άνθρωποι σαν εμένα, αν διαπιστώσουν κάτι τέτοιο, την άλλη μέρα θα έχουν φύγει. Είμαστε πολύ κουρασμένοι και αηδιασμένοι με ό,τι συμβαίνει. Αν συμβούν και πάλι οι διάλογοι, οι συναινέσεις και ειπωθεί «να τα βρούμε», τότε καληνύχτα σας. Χρειαζόμαστε ένα καθαρό μήνυμα. Το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ νομίζω δεν έχουν καμία σχέση με την Αριστερά. Είναι του 1917, είναι της δεκαετίας του '60. Δεν είναι του 2010. Δεν διεκδικώ το αλάνθαστο, αλλά είναι η άποψή μου. Αν αρχίσουν τέτοιοι διάλογοι, άνθρωποι σαν εμένα θα φύγουν αμέσως.
 
[...] Νομίζω ότι πρέπει να ασχοληθεί με κάποια σοβαρά προβλήματα του ελληνικού λαού. Το πρώτο είναι η οικονομία καθώς και η υγεία, το περιβάλλον και η εκπαίδευση. Αυτά είναι τα μεγάλα θέματα με τα οποία ένα κόμμα μικρό μπορεί να ασχοληθεί. Δεν μπορεί να ασχοληθεί με τα πάντα. Εάν μπορούσε στην υγεία, στην παιδεία, στο περιβάλλον και φυσικά στην οικονομία να έχει μια εποικοδομητική θέση, με κριτική εκεί που πρέπει και συναίνεση εκεί πού επίσης πρέπει, εμείς περιμένουμε να λέει πού συμφωνεί και πού διαφωνεί. Δεν γίνεται να διαφωνεί σε όλα."

 

Η κηδεία του Λεωνίδα Λουλούδη, θα γίνει σήμερα, Τρίτη, 15 Ιουνίου, στις 3.00 μμ, στο Α' Νεκροταφείο, στην εκκλησία των Αγ. Θεοδώρων. Παράκληση της οικογένειας, αντί στεφάνων τα ποσά να κατατεθούν υπέρ του Γεωργικού Μουσείου του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών.

 

14.7.14

Σελιδοδείκτης [ 14.07.2014]



Ο σελιδοδείκτης -μια νέα στήλη- κάνει τα πρώτα της βήματα. Κάθε Δευτέρα θα συναντάει βιβλία και θα μεταφέρει μια πρόταση ανάγνωσης. Βιβλία που διαβάσαμε ή και εκείνα που μας περιμένουν υπομονετικά. Έτσι, για να αποφύγουμε τον υποκειμενισμό της δικής μας ανάγνωσης, καταξιωμένες πένες της κριτικής οδηγούν την παρουσίαση. 
Σελιδοδείκτης 4ος:  Νικόλας Σεβαστάκης Γυναίκα με ποδήλατο εκδόσεις Πόλις, 2014

γράφει η κ. Μικέλα Χαρτουλάρη

13.7.14

Ποδόσφαιρο και άλλα...


Μέσα από το "Αλωνάκι της ποίησης"  γνώρισα ποιητές και ποιήματα. Στα βιβλία του ανατρέχω τακτικά. Στα δυό -τρίτο αυτό είναι- κείμενά μου για το ποδόσφαιρο τον "αντιγράφω". Στην ποίησή του μένω πάντα. Ως ποιητή τον συνάντησα πριν από χρόνια στον όμορφο κόσμο των φίλων του διαδικτύου. 

Για τον καθηγητή Γιώργο Κεντρωτή ο λόγος. Σήμερα, την ημέρα του τελικού ας δούμε μιαν εξαιρετική εκπομπή. Μαζί με τον κ. Άκη Παυλογιάννη απαντούν στις ερωτήσεις του κ. Κώστα Βέργου, στην τηλεόραση του StartTV.





Λόγος καθαρός, πηγαίος. Ποδόσφαιρο και άλλα... σε δύο ημίχρονα!



12.7.14

Τα δεύτερα, δικά μου! [12.07.2014]

Στο  "Τake Five"  γράφει πια η..."μαργαρίτα"! Είναι το ίδιο ευθύβολα σχόλια,  πιο ροκ,  ταιριαστός τίτλος, στο ύφος του καλού φίλου Λεωνίδα Καστανά.
Εμείς, κρατάμε τον ίδιο τίτλο, μια κίνηση εγκάρδια, όταν από τύχη ή από επιλογή συναντήσεις κάποιον και το κέρασμα οδηγεί σε μια συνύπαρξη γοητευτική.
Το "τετράδιο εξόδου" επιστρέφει στην γενέθλια πόλη και γράφει πια σε ρυθμούς τζαζ από το "Καφέ-Βιβλίο", ένα χώρο έκπληξη...  [τραπεζάκια έξω, πραγματικά, να μας θυμίζουν πάντα έναν δίσκο χαραγμένο στο πικ-απ και στην σκέψη μας...]
Κάθε Σάββατο,  "Τα δεύτερα, δικά μου!".  Όσα συζητούν φίλοι σε μια παρέα...
  
Α.ΣΤΕΓΟΣ [ 12.07.2014 ]

11.7.14

Το καλοκαίρι μου


γράφει ο φίλος Σπύρος Δανέλλης

Στα μαθητικά μου χρόνια ζήλευα τους συμμαθητές μου που είχαν παππουδογιαγιάδες εκτός Κρήτης. Ένιωθα, βλέπετε, εγκλωβισμένος, αφού από την πρώτη μέχρι την τελευταία μέρα των διακοπών την περνούσαμε στη Χερσόνησο, σε ένα σπίτι πάνω στη θάλασσα. Δεν μπορούσα τότε να εκτιμήσω τον ανέγκικτο παράδεισο.

Ο ερχομός των τουριστών έδιωξε την καρέτα-καρέτα, άλλαξε ριζικά το ρυθμό και τον τρόπο ζωής του χωριού. Σήμερα είναι ιδανικός προορισμός για διακοπές διασκέδασης με έντονη νυχτερινή ζωή, ποιοτικά καταλύματα, κοσμοπολίτικη κουζίνα και μια ενδοχώρα άλλων ταχυτήτων που οδηγεί στο οροπέδιο Λασιθίου, με τα απομεινάρια του αρχαιότερου στον κόσμο αιολικού πάρκου, τους φημισμένους νερόμυλους.

10.7.14

Το ταξίδι δεν σταματά ποτέ



Οι ήσυχες μέρες του καλοκαιριού είναι ένας μεγάλος μύθος. Ένας μεγάλος έρωτας μπορεί να έρθει στη ζωή σου. Μια κληρονομιά. Ένας θάνατος. Μια ελπίδα. Μια μετακόμιση, μιαν αναστάτωση, μια τρικυμία. 

Ελένη Κοφτερού Το μέλι

ποιητικό ανθολόγιο 2014


[ με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών... ]


για τον Ιούλιο: Edward Hoopper
Το μέλι

Είναι κάποια
κεριά
σ` ένα ξωκλήσι
ξεχασμένα
από το περσινό
το πανηγύρι
και λαχταρούν
να ξοδευτούν 
όπως ο έρωτας.
Ξέρουν καλά
αξίζει 
η αναμονή
αφού ξανά 
σταγόνες
απ` το παλιό τους
μέλι θα γευτούν. 

Ελένη Κοφτερού "γράμμα σε γενέθλια πόλη", εκδόσεις Σαιξπηρικόν, Θεσσαλονίκη 2013  
 
Edward Hopper New York Interior, c. 1921. Oil on canvas, 61.6 × 74.3 cm. Whitney Museum of American Art, New York 


8.7.14

Η ΔΗΜΑΡ οδηγείται στο πολιτικό περιθώριο


Κρατώ την καταληκτική φράση του Τριανταφύλλου: "Θα συνεχίσω να εργάζομαι για την συγκρότηση μιας ισχυρής αυτόνομης Κεντροαριστερής Παράταξης, της μοναδικής προοδευτικής μεταρρυθμιστικής λύσης για την χώρα και τους πολίτες, που ασφυκτιούν ανάμεσα στον αδιέξοδο και παρωχημένο διπολισμό ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ". Με μια ανάλογη πρόταση έκλεινε τη δική του επιστολή "αποχαιρετισμού" και ο φίλος Φωτίου... Είναι η κοινή πεποίθηση όλων μας. Ο δρόμος είναι πάντοτε μπροστά. Μόνο που για να τον περπατήσεις οφείλεις να δεχτείς την ζωογόνο κούραση της κίνησης. Η πλειοψηφία της ΔΗΜΑΡ έχει επιλέξει τη φθορά της ακινησίας. Επιλογή που οδηγεί σε μια θανάσιμη πλήξη. 

Α.ΣΤΕΓΟΣ


γράφει ο Θοδωρής Τριανταφύλλου

Είναι γνωστές οι διαφωνίες μου με τις κεντρικές πολιτικές επιλογές του κόμματος το τελευταίο χρονικό διάστημα, είχα άλλωστε την δυνατότητα να τις εκφράσω σε πολλές συνεδριάσεις, τόσο πριν το Συνέδριο, όσο και μετά και μέχρι τις Εκλογές. Αφορούσανε, χονδρικά μιλώντας, τον τρόπο και τον χρόνο αποχώρησης από την Κυβέρνηση, εν συνεχεία την στάση μας στον διάλογο για την Κεντροαριστερά και σε τελική ανάλυση την απουσία σαφούς προοδευτικού μεταρρυθμιστικού στίγματος που θα έδινε προοπτική και διέξοδο στους πολίτες και τη χώρα. Δεν έχει θεωρώ νόημα να ξανααναφερθώ εδώ σε πράγματα που έχουμε συζητήσει επί μακρόν.