Οι πίσω μου σελίδες

Αρχίζει σήμερα και ολοκληρώνεται την Κυριακή 5 Οκτωβρίου το 3ο συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς. 

Θα παρακολουθήσουμε -από απόσταση ασφαλείας- τις εργασίες του. 

Η αφίσα του μας θύμισε το τραγούδι του Διονύση Σαββόπουλου...

Α.ΣΤΕΓΟΣ

Μη πετάξεις τίποτα...#2

[...] Βιβλία, χαρτιά, στοίβες οι εφημερίδες, σκόρπια τα περιοδικά. Χάρτινοι φάκελοι και αποκόμματα. Η μυρωδιά του καπνού ανάμικτη με εκείνη ενός φτηνού ελληνικού καπνού για τσιμπούκι. Ένα μικρό γραφείο με παραλληλογράφο. Κάποια σχέδια που τελείωσαν ποτέ. Δύο πολυθρόνες που έδιναν καθημερινά μάχη για να μην εκτοπιστούν στη μικρή βεράντα που ανοιγόταν έξω από το "σαλόνι". Βιβλία και χαρτιά...

Αν αποφάσιζε κάποτε να τακτοποιήσει το...καθιστικό του, τούτα τα μικρά διαμαντάκια θα τα έβαζε σε φάκελο πορτοκαλί.  Μέχρι τότε θα τα παρουσιάζει εδώ.  Με μια σειρά που έχει στο κεφάλι του...

Α.ΣΤΕΓΟΣ

"Μη πετάξεις τίποτα..."  Την τελευταία μέρα του μήνα στο "τετράδιο εξόδου".

Αυτογνωσία αποστάζει το φθινόπωρο

γράφει η Μαρία Αρβανίτη – Σωτηροπούλου

για τα γενέθλια Της...

Πιο πολύ από τα χείλια, 

από τα μάτια 

κι από τα μαλλιά της 

Εκείνη η τιράντα δεξιά, που έπεσε ως όφειλε,

Εκείνη γεννά την προσδοκία. 

Τι κι αν είμαστε σίγουροι για τη διάψευσή της...

 Χρόνια πολλά Monica Anna Maria!!

Σελιδοδείκτης [29.09.2014]

Ο σελιδοδείκτης -μια νέα στήλη- κάνει τα πρώτα της βήματα. Κάθε Δευτέρα θα συναντάει βιβλία και θα μεταφέρει μια πρόταση ανάγνωσης. Βιβλία που διαβάσαμε ή και εκείνα που μας περιμένουν υπομονετικά. Έτσι, για να αποφύγουμε τον υποκειμενισμό της δικής μας ανάγνωσης, καταξιωμένες πένες  οδηγούν την παρουσίαση.

Σελιδοδείκτης 15ος: Δημήτρης Κ. Ψυχογιός Η πολιτική βία στην ελληνική κοινωνία, εκδόσεις Επίκεντρο, 2013

γράφει ο Αριστείδης Χατζής

Η κυρία Μωβ #6

κάθε Κυριακή απόγευμα στο "τετράδιο εξόδου"... 

[με απόφαση του αρχισυντάκτη]

[ περίληψη προηγουμένων] 

Μια μηχανή μεγάλου κυβισμού παραβιάζει ένα φανάρι κόκκινο, ο Θανάσης Κόκκινος δέχεται ένα ισχυρό κτύπημα στην αριστερή πλευρά, η κυρία Μωβ χάνει τις αισθήσεις της. Καταλήγουν σε κεντρικό νοσοκομείο της πόλης -για τις πρώτες βοήθειες. Ο βοηθός Λ. τους ακολουθεί, "με επαγγελματική σιωπή και τάξη..."

Τα δεύτερα, δικά μου! [27.09.2014]

Κλείνουν κύκλοι και μένουν σημάδια. Η πόλη βάζει τα καλά της. Μια βροχή ζωογόνα. Το χώμα μουσκεύει, η σκόνη χάνεται, μια λεμονιά υποδέχεται το φθινόπωρο. Μια γιορτή έρχεται στο φως. Το καλοκαίρι, φέτος, έκρυβε πολλά μυστικά. Ο γενέθλιος μήνας πολλές αλήθειες. Τώρα, η καθημερινότητα είναι ωχρή.

Τα δεύτερα, δικά μου!...Με τον τρόπο δυό εραστών, που ανταμώνουν για να χαθούν, ξανά και ξανά. Έξω από τα σώματα η επιθυμία, μέσα στο μυαλό χρόνιες παθήσεις. 

 
 

υγ.1 διαβάζουμε πάντα την Μαργαρίτα

υγ.2 Ακόμα πιο κοντά στην γενέθλια γειτονιά με οδηγούν τα βήματά μου.

Α.ΣΤΕΓΟΣ[27.09.2014]

Αναζητώντας ένα βιώσιμο παραγωγικό μοντέλο για την χώρα

γράφει ο Σπύρος Δανέλλης

Αν η περίφημη βιωσιμότητα του χρέους αποτελεί αναγκαία συνθήκη για την βιωσιμότητα της εθνικής μας οικονομίας, η παραγωγή πλούτου και η συνακόλουθη δημιουργία στέρεων θέσεων εργασίας, καθιστά την συνθήκη και ικανή. Ακόμα και ολική διαγραφή χρέους με διαιώνιση της εξάρτησης από τα δανεικά, μας εγκλωβίζει στον φαύλο κύκλο δημιουργίας ελλειμάτων και διεύρυνσης χρέους.

Η κρισιμότητα των στιγμών επιβάλλει, τη θέση της εμφυλιοπολεμικής ρητορικής που χαρακτηρίζει τον δημόσιο διάλογο, να πάρει επιτέλους η προσπάθεια συννενόησης του συνόλου του υπεύθυνου πολιτικού κόσμου στο μείζον, που δεν είναι, παρά ο σχεδιασμός και η υποστήριξη ενός βιώσιμου μοντέλου παραγωγικής ανασύνταξης και ανάπτυξης της χώρας. Η αυτονόητη αυτή αναγκαιότητα εμποδίζεται κυρίως από τα προαπαιτούμενα για δημιουργία ενός ελκυστικού για την επιχειρηματικότητα περιβάλλοντος, αφού η χρεοκοπία σήμανε και το τέλος του κρατισμού.

Απαιτούνται μεγάλες μεταρρυθμίσεις για τον εξορθολογισμό του δημοσίου, αξιοκρατία, πάταξη της διαφθοράς και γραφειοκρατίας. Όμως κυβέρνηση και αντιπολίτευση αρνούνται την αποδόμηση του κράτους των συντεχνιών και των ομάδων συμφερόντων που επιμελώς έθρεψαν επί δεκαετίες, στα πλαίσια του πελατειασμού και της πολιτικής αντιπαροχής.

Γιάννης Δάλλας Ατύχημα

ποιητικό ανθολόγιο 2014

[ με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών... ]

για τον Σεπτέμβριο: Αλέξης Ακριθάκης

Ατύχημα

Σαν μέρα που έγειρε ο μίσχος της
η γη ανεστραμμένη κι απ` τις ρωγμές της
οι χυμένες φωνές οι ιδέες ασώματες
τα όνειρα εξορισμένα από τις φωλιές τους.

Αρχίζει η φυλλορροή κλιτοί κάλυκες
τα αισθήματα έξω από την ευωδιά τους
τα λόγια κομμένα απ` τη ρίζα τους
και πέρα να συνεχίζεται η εκδορά
ουρλιαχτά χειρουργείου ή σφαγείων
πνιγμένα απ` τα κλάξον της λεοφώρου
κι εκεί στους τροχούς τα ποιήματά σου
σαν τ` άγια των αγίων ξεκοιλιασμένα
με τα έντερα χυμένα στους δρόμους
τα νεύρα ως απάνω ξεκούρδιστες
ουράνιες χορδές.

Γιάννης Δάλλας Α π ο θ έ τ η ς εκδόσεις Συνέχεια 1993

Ο Γιάννης Δάλλας γεννήθηκε στη Φιλιππιάδα Πρέβεζας το 1924. Ποιητής της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς, δοκιμιογράφος, πανεπιστημιακός και μεταφραστής έργων των Αρχαίων Λυρικών. Σπούδασε κλασική φιλολογία στην Αθήνα. Εξέδωσε δεκατρείς ποιητικές συλλογές (Ποιήματα 1948-1988, Νεφέλη, 1999∙ Αποθέτης, Συνέχεια 1993∙ Στοιχεία ταυτότητας, Γαβριηλίδης, 1999 και Γεννήτριες, Τυπωθήτω 2004). Επίσης τόμους εκδόσεων μελετών και δοκιμίων για την ποίηση τα έργα των των: Σολωμού, Κάλβου, Καβάφη∙ για μεσοπολεμικών: Θεοτόκη, Φιλλύρα, Καρυωτάκη, Άγρα∙ για την ποίηση και την ποιητική των νεωτερικών μεσοπολέμου, και για την πρώτη μεταπολεμική γενιά ( Σαχτούρης, Αναγνωστάκης, Καρούζος, υπερρεαλιστές ). Ακόμη για τους λυρικούς της αρχαϊκής εποχής (Ελεγειακοί, Ιαμβογράφοι, Μελικοί, Χορικολυρικοί, Άγρα, 2003-2007). Υπηρέτησε στη μέση και στην ανώτατη εκπαίδευση (καθηγητής της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και του Τμήματος Ιστορίας του Ιονίου Πανεπιστημίου).

Αλέξης Ακριθάκης  Σ φ ή ν α  1978

Η ωραία της ημέρας

γράφει ο Γιώργος Ρούσσος

Την προηγούμενη εβδομάδα, κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες σε επανέκδοση και με νέες ψηφιακές κόπιες, ένα υπέροχο δείγμα γραφής της «Μεξικανικής περιόδου» του κορυφαίου Ισπανού σκηνοθέτη Λουίς Μπουνιουέλ: «Η Εγκληματική Ζωή του Αρτσιμπάλντο Ντε Λα Κρουζ». Αυτή την εβδομάδα τη σκυτάλη παίρνει μία από τις δημοφιλέστερες ταινίες του δημιουργού, μέσα από την ωριμότερη φάση της πλούσιας φιλμογραφίας του και τη λεγόμενη «Γαλλική περίοδο». Ο λόγος για την «Ωραία Της Ημέρας», την ταινία που στάθηκε η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία του Μπουνιουέλ, με πρωταγωνιστές δύο από τους σημαντικότερους Γάλλους ηθοποιούς όλων των εποχών, την υπέροχη Κατρίν Ντενέβ και τον εμβληματικό Μισέλ Πικολί.

Η Σεβερίν (Κατρίν Ντενέβ - Catherine Deneuve), είναι η όμορφη, αλλά ψυχρή ερωτικά, σύζυγος του γιατρού Πιερ (Ζαν Σορέλ), η οποία σταδιακά εξελίσσεται σε πόρνη πολυτελείας στον οίκο ανοχής της Μαντάμ Αναΐ (Ζενεβιέβ Παζ), χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο «Ωραία της Ημέρας». Εκεί εκπληρώνει όλες τις σεξουαλικές φαντασιώσεις της, αλλά και αυτές των πελατών της. Όσο περισσότερο επιδίδεται σε αυτές, τόσο πιο τρυφερή γίνεται με τον άντρα της.

Ράγες

στην Κ.

Πόνεσα να σε μάθω -νύκτες πάθους-

τις τεθλασμένες του έρωτα.

Σελιδοδείκτης [22.09.2014]

Ο σελιδοδείκτης -μια νέα στήλη- κάνει τα πρώτα της βήματα. Κάθε Δευτέρα θα συναντάει βιβλία και θα μεταφέρει μια πρόταση ανάγνωσης. Βιβλία που διαβάσαμε ή και εκείνα που μας περιμένουν υπομονετικά. Έτσι, για να αποφύγουμε τον υποκειμενισμό της δικής μας ανάγνωσης, καταξιωμένες πένες της κριτικής οδηγούν την παρουσίαση.

Σελιδοδείκτης 14ος: Γιώργος Πίττας Τα καφενεία της Ελλάδας Μετάφραση στα αγγλικά Ελένη Πουλάκου, Εκδόσεις Κοιλάδα Λευκών ΑΕ, 2013,

γράφει η Λαμπρινή Κουζέλη

Η κυρία Μωβ # 5

κάθε Κυριακή απόγευμα στο "τετράδιο εξόδου"... 

[με απόφαση του αρχισυντάκτη]

[ περίληψη προηγουμένων] 

Ο Θανάσης Κόκκινος, αδελφικός φίλος του Χρήστου Πολύχρωμου, υποδέχεται στο αεροδρόμιο "Μακεδονία" την κυρία Μωβ. Τα υγρά του μάτια, μέσα στα μικρά, στρογγυλά, κοκάλινα γυαλιά του είναι η πρώτη  γνώριμη εικόνα, που αντικρίζει η κυρία Μωβ, στη Σαλονίκη. 

  

Χρόνια πολλά, Leonard Cohen!

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ πριν από 80 ακριβώς χρόνια (21/9/1934) γεννήθηκε ο Leonard Cohen. Καναδός εβραϊκής καταγωγής. Τραγουδοποιός, μουσικός, μυθιστοριογράφος, ποιητής. A ladies’ man.

γράφει ο  Γιώργος Θεοχάρης 

Ο Cohen εκδίδει και ηχογραφεί από τη δεκαετία του ’60, οπότε δεν έχει νόημα μια αναδρομή του έργου του εδώ: όποιοι τον ξέρουν, τον ξέρουν – δεν περιμένουν από μένα να τον μάθουν∙ όσοι δεν τον ξέρουν, μπορούν να μάθουν τα πάντα εύκολα – το Web να ’ναι καλά. Εδώ, μέρα που ’ναι, λέω να μείνουμε σε ένα και μόνο τραγούδι του: το “Suzanne”.