Τετάρτη, 4 Μαΐου 2011

ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ


Στην Άννα

Η φύση μου - ολόκληρη - γαληνεύει  στο κοίταγμά σου.
Ξοδεύεται στη ζεστασιά του κορμιού σου, διαλύεται  στην Άνοιξη.
Πλέκεις το μαγιάτικο στεφάνι με υποσχέσεις για την νύχτα 
μα η αγωνία μου ξεσπά
καθώς στην κούνια
ταλανίζεις  τα όνειρα μου.

Ξεχάστηκε -  στο διάβα  του χρόνου - εκείνη η Πρωτομαγιά. 
Τα  χείλη  δεν φανέρωσαν το πάθος.
Κράτησαν… το μυστικό φορτίο της ανάμνησης 
κι ο τρόμος που μας χώρισε,
μίσεψε  σ` άλλες αγκαλιές.

Τώρα κοιτώ τις φωτιές του Άη Γιάννη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου