Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2012

Θεσσαλονίκη




«Η ηλικιωμένη γυναίκα ήταν οδηγός  τουριστικού λεωφορείου στα νιάτα της».
Η φράση μου, παρμένη από κάποιο μυθιστόρημα,  της άρεσε.
Χαμογέλασε, έφτιαξε τα μαλλιά της ίσως και να  άλλαξε στάση, φέρνοντας  κοντά μου το πρόσωπο της. Έλαμπε.
Το μπαρ φωτίστηκε μαζί με τα όνειρα μου. Μια αναπνοή,  μια στιγμή μας χώριζε.
 
Όπως ακριβώς τις φαντασιώσεις από την πραγματικότητα της ηλικιωμένης, που όπως τώρα διαβάζω, εξομολογείτε: « εργάστηκα, εικοσιδύο χρόνια σε ένα πρακτορείο τουρισμού. Αλλά από το στενό γραφείο μου δεν μετακινήθηκα ποτέ ».

Κράτησα την αλήθεια μου. Τι δεν μπόρεσα να πω; Τι δεν μπόρεσε να ακούσει;  Άλλωστε, πέρα από τα ταξίδια του μυαλού αντιπαθώ τις μετακινήσεις.

Έτσι στις καθημερινές μου συνήθειες - ξύπνημα  στις έξι,  πρώτο τσιγάρο στο κρεβάτι,  ζεστός καφές και πρωινή  εφημερίδα - προστέθηκε και η απογευματινή επίσκεψη στο μπαρ 

Ακριβώς την ώρα που το « 3 » ξεκίναγε από  Καλαμαριά …

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου