Έχει πολύ γραφίτη το μολύβι μου...
"τετράδιο εξόδου"
γράφει ο Γιώργος Γλυκοφρύδης
Κάποιες
φορές, έχω σκεφτεί την ζωή σε Κοινότητα Άμις. Σε τεχνολογικές συνθήκες πριν τον
ηλεκτρισμό ή σχεδόν. Αν εξαιρέσουμε την βαθιά θρησκευτική τους οργάνωση,
(Χριστιανοί Αναβαπτιστές αν και όχι φονταμενταλιστές), τότε μια γοητεία
φαίνεται να υπάρχει: Μηδέν ψηφιακός κόσμος.
Παρόλα αυτά, μια υπερβολή την
βρίσκω. Οπότε, ας πάμε σε κάτι πιο κοντινό. Δεκαετία του 1970. Πριν την έλευση
του Προσωπικού Υπολογιστή. Αν εξαιρέσουμε την τραγική ενδυματολογική μόδα με τα
κολλημένα στο δέρμα πλαστικά πουκάμισα, οι κοινωνίες, τουλάχιστον οι Δυτικές,
βρίσκονταν σε τρομαχτική ιδεολογική έξαρση. Και μαζί και το γραπτό κείμενο. Η
τυπογραφία δεν έτεινε στην κατάργησή της, ή έστω στην μετονομασία της σε
“ηλεκτρονική τυπογραφία”, και τα πλήθη κάπνιζαν αρειμανίως και έπιναν αλκοόλ σε
οποιαδήποτε στιγμή. Ακόμη και στις τηλεοπτικές εκπομπές. Οι Ευρωπαϊκές
πρωτεύουσες έβριθαν στα cafe και στα εστιατόρια όπου πρωί μεσημέρι βράδυ
συναντούσες ανθρώπους βυθισμένους σε εφημερίδες, περιοδικά, βιβλία, σκόρπια
χαρτιά γραφομηχανής, ή και πολύχρωμα σημειωματάρια γεμάτα με κυριολεκτικά
χειρόγραφα κείμενα και όχι με αυτό που σήμερα, στον εκδοτικό χώρο, ονομάζουμε
“χειρόγραφο”, εννοώντας το εκτυπωμένο τελικό πρόχειρο ενός μυθιστορήματος, για
παράδειγμα. Το γραπτό εκτυπωμένο ή χειρόγραφο κείμενο, μεσουρανούσε. Όχι για
κάποιο άλλο λόγο, γιατί ήδη από τους αιώνες του Γουτεμβέργιου μεσουρανούσε,
αλλά γιατί η διάδοσή του στις μάζες κάτω από οποιαδήποτε μορφή, πάντα έντυπη,
είχε φτάσει στο απόγειό της. Και λόγω των οικονομικών συνθηκών.
