Δοκιμή

Αλέξης Ακριθάκης Σιωπή του μετάλλου, π. 1976 – 1977

IL BUON GOVERNO

IL BUON GOVERNO

Όλα πάνε λαμπρά στη Βαβέλ
Κι από φέτος θα λειτουργήσουν
Ινστιτούτα ξένων γλωσσών.

Ε.Χ. ΚΑΣΔΑΓΛΗΣ ΕΜΒΟΛΙΜΑ, ΑΘΗΝΑ 1975

Σελιδοδείκτης [06.07.2015]

Σελιδοδείκτης 55ος

AΛΜΠΕΡ ΚΑΜΥ
Το μέλλον του ευρωπαϊκού πολιτισμού
μετ.: Ν. Καρακίτσου-Dougé,
Μ. Κασαμπάλογλου-Roblin
εκδ. Πατάκη, Αθήνα 2014

Ο Αλμπέρ Καμύ στην Αθήνα

γράφει ο  Δημήτρης Π. Σωτηρόπουλος

Βρισκόμαστε στο 1955. Δεν είναι αυτό που λέμε υπέροχα τα πράγματα ούτε στην Ελλάδα ούτε στην Ευρώπη. Στην Ελλάδα, που λίγο πριν έχει βγει από τη λαίλαπα του Εμφυλίου, μια κοινωνία μουδιασμένη παλεύει να ξαναστήσει τη ζωή της και να ξαναβρεί τον προσανατολισμό της. Την ίδια στιγμή, η υπόλοιπη Ευρώπη έχει βυθιστεί για τα καλά στην αγωνία ενός νέου πολέμου, που είναι μεν «ψυχρός» αλλά που η όχι απίθανη ανάφλεξή του κινδυνεύει να επιφέρει τίποτα λιγότερο από την πυρηνική καταστροφή. Μέσα σε αυτή την καταχνιά, ένας Ελληνας ψυχίατρος με κοσμοπολίτικη παιδεία (Αγγελος Κατακουζηνός) και ο πνευματικός του κύκλος (Ελληνογαλλική Πολιτιστική Ενωση) προσπαθούν να κρατήσουν τη ματιά τους καθαρή και ψύχραιμη. Γι’ αυτούς, η Ελλάδα είναι μεν περιφέρεια της Ευρώπης αλλά δεν είναι επαρχία. Γαλλοτραφείς οι ίδιοι, όπως είναι στην πλειονότητά τους τότε οι μορφωμένοι Ελληνες, θέλουν να κρατούν ανοιχτή την επικοινωνία με το πνευματικό «κέντρο» της ηπείρου, το Παρίσι. Ετσι, τον Απρίλιο του έτους, θα διοργανώσουν μια συζήτηση με βασικό προσκεκλημένο τον Αλμπέρ Καμύ και συνομιλητές τούς κορυφαίους τής τότε ημεδαπής διανόησης: Ευ. Παπανούτσος, Κ. Τσάτσος, Γ. Θεοτοκάς, Φ. Βεγλερής, Ν. Χατζηκυριάκος-Γκίκας. Το θέμα, καίριο όσο ποτέ: «Το μέλλον του ευρωπαϊκού πολιτισμού».

Για τον αγώνα τον καλόν...

"Δεν είσαι βέβαιος αν είχες ακολουθήσει τις συμβουλές της Ρόζας, αλλά είσαι βέβαιος πως είχες ακολουθήσει τον κανόνα, που συ ο ίδιος είχες επιβάλει στον εαυτό σου, κάθε φορά δηλαδή που βρίσκεσαι σε δίλημμα περί του πρακτέου, να επιλέγεις ό,τι είναι δυσκολότερο". 

Χρίστος Ρουμελιωτάκης 

ΑΠΟΘΗΚΕΣ ΥΦΑΛΩΝ ΟΠΛΩΝ ΔΟΚΙΜΙΟ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ

εκδόσεις Τυπωθήτω Αθήνα 2009 [σελ. 33]

"Αν ρωτήσεις, στην Ελλάδα, ποιες είναι οι υποχρεώσεις, που έχουμε απέναντι στην Ευρώπη, δεν θα σου απαντήσει κ α ν ε ί ς".  Είναι χαρακτηριστική αυτή η φράση της κ. Αρβελέρ, για τον τρόπο που οι Έλληνες βλέπουν την Ευρώπη και κατά απόλυτη συνέπεια  οι Ευρωπαίοι πολίτες κοιτάζουν την Ελλάδα. Μια στρεβλή σχέση, μια συμμαχία χωρίς αμοιβαιότητα, μια διαρκής προσπάθεια απομύζησης... 

Στο σαθρό αρχαιοελληνικό παρελθόν αναπτύχθηκε -"όλοι μας χρωστάνε"- έντεχνα καλλιεργήθηκε από τον λαϊκισμό των ελληνικών κυβερνήσεων.

Ο λόγος χάνεται στην επίκληση του...πολιτισμού, σε κάτι βελανίδια, πάντα οι άλλοι είναι κουτόφραγκοι. Εμείς ο λαός ο περιούσιος, Ακρόπολες και Παρθενώνες, χαμένες Καρυάτιδες. Χαμένες ευκαιρίες και κακομοίρηδες. "Κωλοέλληνες" -ας θυμηθούμε και τον ώριμο Σαββόπουλο, όσο κι αν ενοχλεί... Είναι μια αλήθεια. Χαμένα προγράμματα, καταδίκες και καταδίκες για το "όλα τα κιλά όλα τα λεφτά", για τα απορρίμματα, για το αντιρατσιστικό. Χρήματα που έκαναν φτερά, χρήματα που έγιναν κυβικά, έλεγχος ανύπαρκτος, κράτος ανυπόληπτο.

Σε αυτό το βούρκο ευδοκιμούν παπάδες, αετονύχιδες, μαυραγορίτες, ο κ. Νικολόπουλος, νταήδες του βουνού και του λόγγου. Ψεκασμένοι και ανθρωπάκια. "Αντάρτες της πορδής με τα λεφτά του μπαμπά"... 

Μια ώθηση απαιτείται. Μια έμπνευση. Ένα καινούργιο όραμα. Πάνω από το διχασμό. Ένα μέτωπο λογικής. Με τα μάτια στραμένα στην Ευρώπη. Με τις πράξεις, τις καθημερινές, τις μικρές, να έχουν σαφή προσανατολισμό στην πολιτική της ενοποίηση. Μια μικρή μειοψηφία ας αναλάβει ξανά τις ευθύνες της. 

Με το ΝΑΙ προχωρά ο κόσμος. Ναι! για τον αγώνα τον καλόν...

Υπέρ του ΝΑΙ

Διακήρυξη υπέρ του ΝΑΙ συνυπογράφουν μέλη

 του «Ρήγα Φεραίου» και του «Δημοκρατικού Αγώνα», 

τονίζοντας ότι "το ΝΑΙ σημαίνει πάνω απ' όλα στήριξη της Δημοκρατίας".  

Είναι σημαντικό για τη συλλογική  μνήμη 

και συγκινητικό για τον καθένα και καθεμιά προσωπικά 

να σμίγεις ξανά με συντρόφους και συντρόφισσες της πρώτης νιότης.

Όλοι εμείς, παλιά μέλη του «Ρήγα Φεραίου» και του «Δημοκρατικού Αγώνα» από τα χρόνια της δικτατορίας και της μεταπολίτευσης, που συνεχίζουμε να συμμετέχουμε στη δημόσια ζωή, δηλώνουμε με έμφαση ότι, σε όποιο χώρο κι αν βρισκόμαστε σήμερα, συνεχίζουν να μας εμπνέουν οι επιλογές εκείνων των χρόνων για την απόλυτη αξία της δημοκρατίας και τον ευρωπαϊκό δρόμο της Ελλάδας, καθώς και η πίστη στις αξίες του ευρωπαϊκού διαφωτισμού και των αγώνων για κοινωνική δικαιοσύνη.

Δηλώνουμε ως εκ τούτου πως σημερινές επιλογές που μας απομονώνουν από την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας και τις δημοκρατικές παραδόσεις του ευρωπαϊκού χώρου, όπου ανήκουμε, μας βρίσκουν ριζικά αντίθετους και αντίθετες.

Υποστηρίζουμε το ΝΑΙ, πιστεύοντας ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος για τη διάσωση της οικονομίας, για τη διασφάλιση στοιχειώδους δικτύου ασφαλείας για τους ασθενέστερους και τους μετανάστες. Ανησυχούμε με τις παρεκκλίσεις από τις αρχές της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, με τις απροκάλυπτες παρεμβάσεις της πολιτείας στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης.

Το ΝΑΙ για μας σημαίνει πάνω από όλα και στήριξη της δημοκρατίας, της ευρωπαϊκής ταυτότητας κι ενός καλύτερου αύριο για την Ελλάδα.

Υπογράφουν οι: 

Ένα ΝΑΙ για την Ελπίδα

γράφει ο Γρηγόρης Τσιούκας

Στις εκλογές της 25^ης Ιανουαρίου 2015 ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού, κουρασμένο από 5 χρόνια επίπονης προσπάθειας για την αποφυγή κατάρρευσης της χώρας, πίστεψε ότι ο σημερινός Πρωθυπουργός και ο ΣΥΡΙΖΑ έφερναν επιτέλους την ελπίδα. Μια ελπίδα για το τέρμα της λιτότητας, μια ελπίδα για μια άλλη πολιτική με περισσότερη ευαισθησία, σεβασμό και αξιοπρέπεια.

Δυστυχώς η διαχείριση αυτής της ελπίδας από την κυβέρνηση Τσίπρα/Καμμένου με υπουργό Οικονομικών τον κ. Βαρουφάκη κατέληξε σε αδιέξοδο. Οι διαπραγματεύσεις με τους «θεσμούς» όχι μόνο δεν επιβεβαίωσαν τους εμπνευστές της συγκρουσιακής διαπραγμάτευσης, αλλά οδήγησαν σε προτάσεις πολιτικής, ακόμη και εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης, οι οποίες ήταν όχι απλώς δυσβάστακτες, αλλά δεν είχαν και καμία σχέση με το προεκλογικό πρόγραμμα (της Θεσσαλονίκης) του ΣΥΡΙΖΑ.

Περνάει ο Στρατός...

Δήλωση των φίλων Δανέλλη-Ψαριανού

Ποιος είναι ο εσωτερικός εχθρός της χώρας κύριε Καμμένε;

Όταν ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας σε ενημερώνει ότι οι Ένοπλες Δυνάμεις «…διασφαλίζουν την εσωτερική ασφάλεια της χώρας..» παρουσία του Πρωθυπουργού, το μόνο που μπορεί να νιώσει ο Ελληνικός λαός είναι τη ραχοκοκαλιά του να παγώνει.
 

Θα θέλαμε να υπενθυμίσουμε τόσο στον Υπουργό, πολλώ δε μάλλον στον αριστερό πρωθυπουργό, ότι σε ευρωπαϊκές, δημοκρατικές και πολιτισμένες χώρες ο ρόλος αυτός σε καιρό ειρήνης αποτελεί θέμα Δημόσιας Τάξης.
 

Όταν ο στρατός εμπλέκεται σε εσωτερικά θέματα ξέρετε τι είναι αυτό και πως λέγεται.
 

Το κλίμα πόλωσης και ανασφάλειας που ηθελημένα καλλιεργείτε, οι εντυπώσεις που αφήνετε να αιωρούνται, και η υφέρπουσα κινδυνολογία του διαγγέλματος είναι αποτέλεσμα ανευθυνότητας ή σχεδίου σε εξέλιξη;
 

Και μόνο με την προκήρυξη του δημοψηφίσματος κινείστε έξω από τα όρια της συνταγματικής νομιμότητας.
 

Μην συνεχίζετε. Αρκετά.

Σπύρος Δανέλλης - Γρηγόρης Ψαριανός

Υπάρχουν ακόμη φίλοι, 

σύντροφοι της πρώτης νιότης,

 που τιμούν τις ιδέες της ανανεωτικής αριστεράς

Α.ΣΤΕΓΟΣ

Ο τίτλος είναι του "τετραδίου"

Μανούσος Φάσσης: Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΗΣ ΤΟΥΛΑΣ [ΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑΣ ΤΗΣ ΠΠΣΠ]

ποιητικό ανθολόγιο 2015

Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΗΣ ΤΟΥΛΑΣ

[ΑΓΩΝΙΣΤΡΙΑΣ ΤΗΣ ΠΠΣΠ]

Για μιαν αρχιτεκτόνισα

ένα τραγούδι ετόνισα

[να μη σ` το πω να μη σ` το πει

ανήκει στην Πι Πι Σι Πι].

Γι` άλλην εγώ δεν είχα νου.

Ήταν κόρη βιομήχανου

και τα `χεν όλα μπόλικα

για προίκα δύο πολυκα-

τοικίες κι αυτοκίνητα.

Κι έβριζε αγρίως την "Ουνίτα"

σαν όργανο προδοτικό

κι αρχιρεβιζιονιστικό.

[Κι αν τόλμαγες την λέξιν ΕΣ

τα νύχια για καυγά έξυνες].

Δεν είχα τίποτα κοινό

με το Βιβλίο το Κόκκινο

μα έλιωνα απ` τον έρωτα

- τον πόνο του άλλου αχ ποιός ρωτά.

Μια μέρα τ` αποφάσισα

- λέω η ντροπή μισά-μισά -

να τη ζητήσω επίσημα

απ` τον μπαμπά και τη μαμά.

Όπως οι γάτες που λυσσάν

μ` άπραξαν και με φίλησαν.

"Πάρ` την παιδί μας, σώσες μας

μη μείνει αυτή η ντροπή σε μας".

Το `μάθε κι έγινε έξαλλη

[αλί, αλί και τρισαλί]

μ` έβρισε αντιλενινιστή

κι από λύσσα είχε πρηστεί.

Προδότη μ` είπε του λαού

κι εγώ της είπα: " Τούλα, ου,

σπεύδε, κι άκουσε να δεις

κι αν έχεις προίκα πέντε δις

εγώ σε παίρνω ολόγυμνη.

Τον έρωτα άκου πως υμνεί

κι ο Μάο κι ο γίναντας ο Τσου

με τη γιγαντιαία τσουτσού".

από το βιβλίο: Ο ποιητής Μανούσος Φάσσης, Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ Μια πρώτη απόπειρα κριτικής προσέγγισης. Δοκιμιακό σχεδίασμα του Μανόλη ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗ, εκδόσεις στιγμή, Αθήνα 1987  

Ηλίας Δεκουλάκος Το μήλον της έριδος 1973, ακρυλικό enamel, 162x72 εκ. 

Ερώτημα εμφυλίου πολέμου

 

συνέντευξη Τίτου Πατρίκιου

Κυριακή, 28.06.2015, 

στον ΒΗΜΑ fm και στον Νίκο Θρασυβούλου

Νίκος Θρασυβούλου: Πως ακριβώς βλέπετε αυτό που βιώνουμε;

Τίτος Πατρίκος: «Σκέπτομαι τη λειτουργία των δημοψηφισμάτων και λέω ότι όταν προκαλούνται από αίτημα του λαού, μπορεί να είναι θετικά. Όπως για παράδειγμα το δημοψήφισμα για το διαζύγιο που έγινε πριν από χρόνια στην Ιταλία. Το διαζύγιο ήταν ανύπαρκτο και  καθιερώθηκε μετά την καταφατική ψήφο των Ιταλών σε αυτό το ερώτημα. Ή πρόσφατα στην Ιρλανδία το δημοψήφισμα για τους γάμους των ομοφυλοφίλων.

Από την άλλη πλευρά βλέπω ότι τα δημοψηφίσματα που προκαλούν οι ίδιες οι κυβερνήσεις , αποβλέπουν στην ισχυροποίηση και μονιμοποίηση των κυβερνήσεων και οδηγούν στην καταστροφή. Ο Ναπολέων Βοναπάρτης, ανιψιός του μεγάλου, αυτόν που είπαν μικρό μετά , είχε εκλεγεί πρόεδρος της δημοκρατίας μετά την επανάσταση του 1848. Ο ίδιος κάνει δημοψήφισμα που τον κάνει αυτοκράτορα. Και οδηγεί τη Γαλλία στην καταστροφή του Γαλλογερμανικού πολέμου του 1870. Να ένα κυβερνητικό δημοψήφισμα που οδηγεί στην καταστροφή.

Μη πετάξεις τίποτα...#11

[...] Βιβλία, χαρτιά, στοίβες οι εφημερίδες, σκόρπια τα περιοδικά. Χάρτινοι φάκελοι και αποκόμματα. Η μυρωδιά του χαρτιού ανάμικτη με εκείνη ενός φτηνού ελληνικού καπνού για τσιμπούκι. Ένα μικρό γραφείο με παραλληλογράφο. Κάποια σχέδια που δεν τελείωσαν ποτέ. Δύο πολυθρόνες που έδιναν καθημερινά μάχη για να μην εκτοπιστούν στη μικρή βεράντα που ανοιγόταν έξω από το "σαλόνι". Βιβλία και χαρτιά[...]

 

Αν αποφάσιζε κάποτε να τακτοποιήσει το...καθιστικό του, τούτα τα μικρά διαμαντάκια θα τα έβαζε σε φάκελο πορτοκαλί.  Μέχρι τότε θα τα παρουσιάζει εδώ.  Με μια σειρά που έχει στο κεφάλι του...

   

Α.ΣΤΕΓΟΣ

"Μη πετάξεις τίποτα..."  Την τελευταία μέρα του μήνα στο "τετράδιο εξόδου".

Ο επίλογος ενός ερωτικού δράματος: «ηυτοκτόνησαν ενηγκαλισμένοι»

γράφει ο Ηλίας Μαγκλίνης 

Οι "κακοί" ξένοι: πρόεδρος Ολάντ

"Οι Ελληνες αποφάσισαν να κάνουν δημοψήφισμα, είναι επιλογή τους, ωστόσο, το δημοψήφισμα θα είναι για την παραμονή ή όχι της χώρας στο ευρώ", είπε ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ σήμερα το πρωί μετά το τέλος του υπουργικού συμβουλίου με στόχο να εξεταστεί πως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση στην Ευρωζώνη, στην Ελλάδα και στη Γαλλία και με ποιο τρόπο μπορούν τις επόμενες ημέρες να συνομιλήσουν ώστε να επιλύσουν αυτή την κρίση.

 

Παράλληλα κάλεσε την ελληνική πλευρά αν το επιθυμεί να επιστρέψει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. "Απομένουν λίγες ώρες μέχρι να τελειώσει η διαπραγμάτευση. Εύχομαι, εάν η Ελλάδα το αποφασίσει, να συνεχισθούν οι διαπραγματεύσεις", είπε ο Γάλλος πρόεδρος και πρόσθεσε ότι αυτό εναπόκειται αποκλειστικά στους Ελληνες να το πουν.

"Η Γαλλία είναι πάντα διαθέσιμη για τη συνέχιση του διάλογου σήμερα ή αύριο. Σήμερα είναι πάντα δυνατή μια συμφωνία, αύριο θα εξαρτηθεί από την απάντηση των Ελλήνων στο δημοψήφισμα που τους προτείνεται. Η Γαλλία είναι υπέρ της παραμονής της Ελλάδας στην ευρωζώνη, είναι έτοιμη να δράσει, δεν μπορεί όμως να το κάνει παρά μόνο υπάρχει κοινή θέληση για κατάληξη σε λύση", κατέληξε.

Ο καλός Έλληνας. Ο υπουργός των Εξωτερικών, κος Ν.Κοτζιάς: "Το δημοψήφισμα αποτελεί τμήμα της διαπραγμάτευσης".

Σελιδοδείκτης [29.06.2105]

Σελιδοδείκτης 54ος

 

Γιώργος Μυλωνάς
Απόδραση από την Αμοργό
εκδόσεις  Ποταμός

Ο ημιτελής δρόμος προς την Δημοκρατία

γράφει ο Νίκος Κουρμούλης

Ο Γιώργος Μυλωνάς αποτελεί σπάνια περίπτωση για το πολιτικό μεταπολεμικό στερέωμα και κάθε άλλο παρά αμελητέα. Αστός, μορφωμένος, με βαθιά πεποίθηση ως προς το δίκαιο του δημοκρατικού αγώνα. Ένας γνήσιος μεταρυθμιστής σοσιαλδημοκράτης δυτικού προσανατολισμού, κάτι που στα πρώτα μετεμφυλιακά χρόνια ισούταν σχεδόν με βρισιά. Οι σκέψεις και οι πρακτικές του Μυλωνά, δεν άφησαν πολλούς κληρονόμους στη χώρα και αυτό είναι δυσάρεστο, παραμένει όμως μόνο μια δυνατότητα.

Tα δεύτερα, δικά μου! [28.06.2015]

Κούρασαν το κορμί τους στο παιγνίδι των κορμιών.
 

Είναι ο κόσμος μια πόλη

δυό άνθρωποι

ένα πιάτο φαγητό

ένα κρεβάτι

ένα αγκάθι

μια αγκαλιά.

Τα χέρια σου. Τα χέρια μου.

Ένα μπουκάλι αλκοόλ. 

Δυό τσιγάρα.  

Ένα χελιδόνι έτοιμο για το ταξίδι της αναχώρησης. 

Σήμερα με εισαγωγή και στοιχεία αναστοχασμού.

ΥΓ. Διαβάζουμε πάντα την Μαργαρίτα

Α.ΣΤΕΓΟΣ [28.06.2015]