Μη πετάξεις τίποτα #4

[...] Βιβλία, χαρτιά, στοίβες οι εφημερίδες, σκόρπια τα περιοδικά. Χάρτινοι φάκελοι και αποκόμματα. Η μυρωδιά του καπνού ανάμικτη με εκείνη ενός φτηνού ελληνικού καπνού για τσιμπούκι. Ένα μικρό γραφείο με παραλληλογράφο. Κάποια σχέδια που δεν τελείωσαν ποτέ. Δύο πολυθρόνες που έδιναν καθημερινά μάχη για να μην εκτοπιστούν στη μικρή βεράντα που ανοιγόταν έξω από το "σαλόνι". Βιβλία και χαρτιά[...]

Αν αποφάσιζε κάποτε να τακτοποιήσει το...καθιστικό του, τούτα τα μικρά διαμαντάκια θα τα έβαζε σε φάκελο πορτοκαλί.  Μέχρι τότε θα τα παρουσιάζει εδώ.  Με μια σειρά που έχει στο κεφάλι του...

Α.ΣΤΕΓΟΣ

"Μη πετάξεις τίποτα..."  Την τελευταία μέρα του μήνα στο "τετράδιο εξόδου".

Διαβάζοντας...
γράφει ο Λάμπρος Τσουκνίδας

Τα δεύτερα, δικά μου! [29.11.2014]

.... Έχει αποκτήσει πια ικανές συνήθειες, είναι ορισμένος. Ξυρίζεται πάντα από το ίδιο μάγουλο. Προτιμά σκέτο τον καφέ του. Καπνίζει τσιγάρο χωρίς φίλτρο. Πίνει με διάρκεια ουίσκι. Σκέφτεται πάντοτε αριστερά και ψηφίζει κατά κρίση.

[ ...] Αγαπά εξακολουθητικά όσες γυναίκες τον αγάπησαν. Ποθεί εκείνες που τον αρνήθηκαν, με πόθο αυξανόμενο. Προτιμά τα σκοτεινά χρώματα και τη Ζωή. Φωνάζει. Είναι νευρικός, έχει πάντα μια παραίτηση στην κωλότσεπη.

Βιοπορίζεται την ημέρα, ζει τη νύχτα.  Διαβάζει ποίηση.  Έγραψε  πρόσφατα τον στίχο "Άσε το φως ... Τώρα μπορώ ξανά να σε κοιτάζω, Έρωτα" με πένα parker. Γυρνά ανά τακτά διαστήματα στο παρελθόν του και μένει εκεί.

Ανακάτευε φωτογραφίες. Διάβαζε ξανά τα γράμματά της. Έκλεινε αυτή τη φορά όλους τους λογαριασμούς. Έθαβε μαζί με τις κούτες και το παρελθόν τους. Κοντοστάθηκε μπροστά στον τελευταίο φάκελο. Αρχειοθετούσε τα τηλεγραφήματά της. Βρέθηκε μπροστά τους. Ήταν πάντα ολιγόλογη.  Έβλεπε να περνούν σκηνές της κοινής τους ζωής. Δεν τελειώνει τίποτα. Υπάρχουν οι λέξεις. Ζεσταίνουν και παγώνουν. Υπάρχουν δύο, τρεις, τέσσερις λέξεις να τον ταλαιπωρούν: "σ`αγαπώ", "έρχομαι στις πέντε", "δεν θα ανεβώ. Αντιπρόσκληση".

Δεν θέλησε να προσθέσει ούτε μια λέξη. Κάτι στριφογύριζε στο μυαλό του. Μα το `διωξε, χωρίς επιστροφή, η μαγεία της ανάγνωσης.  Η μαγεία της ανάμνησης. 

σημείωση

Η στήλη κάνει χρήση κανονικής άδειας και μας [σας] καλεί σε αναστοχασμό.

Α.ΣΤΕΓΟΣ 

Αθήνα, 29.11.2014 

Ο Πέτρος Ινιωτάκης στη χώρα της σκοτεινής βίας

γράφει ο Οδυσσέας Σγουρός

Ο Μιτεράν έλεγε το 1987 πως η Πολιτική είναι ο χειρισμός των συμβόλων...Ο Βάλτερ Μπένζαμιν έγραψε -πολύ νωρίτερα- στη διάρκεια του μεσοπολέμου το βιβλίο "Για μια κριτική της βίας", προαναγγέλοντας προφητικά την επικράτηση των σκοτεινών ενστίκτων της βαρβαρότητας λίγο πριν το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο που άνοιξε ορθάνοιχτα τις πόρτες της κόλασης για εκατομμύρια αθώους...

Ο Πέτρος Ινιωτάκης, Αντιδήμαρχος Ηρακλείου και Πρόεδρος του ΤΕΕ-ΤΑΚ για δυο θητείες, ακριβός φίλος και εταίρος σε κοινούς αγώνες, δέχτηκε δολοφονική επίθεση την προηγούμενη Τρίτη 25.11.2014, στο Ηράκλειο από άγνωστους... Κρυμμένους στο σκοτάδι της ανωνυμίας και των πρωτόγονων φυσικών τους ενστίκτων...Η πράξη αυτή εκφράζει με τον πιο ευθύ τρόπο το αποκρουστικό πρόσωπο της βαρβαρότητας που σαρώνει πολλές από τις εκφράσεις της καθημερινής μας συνθήκης...

Το Σεπτέμβρη του 1943, στη μαρτυρική Βιάννο το σπίτι των Ινιωτάκηδων είχε χαραγμένους τέσσερις σταυρούς στην εξώπορτα... Τόσοι ήταν εκείνοι που εκτέλεσαν από την οικογένεια, οι ναζί εγκληματίες που παριστάνοντας τους στρατιώτες της Βέρμαχτ κατέστρεψαν τα βιαννίτικα χωριά, σκοτώνοντας 492 αθώους και τραυματίζοντας δια βίου τις ψυχές όλων ...Είχαν εντολή υπογεγραμμένη από ένα κτήνος ,το γερμανό "στρατιωτικό" διοικητή της Κρήτης Φ.Μίλερ, ένα κοινό ποινικό δολοφόνο... Υπήρχε όμως μια ουσιώδης διαφορά...Τα ναζιστικά καθάρματα φορούσαν στολές με τη σβάστικα και έδρασαν στο φως της μέρας...Η βία τους τότε ήταν απλωμένη παντού στην Ευρώπη... Το Κακό είχε καταστεί κοινότοπο...Όσα τερατώδη συνέβησαν εκείνα τα μαύρα χρόνια του πολέμου και της κατοχικής αυθαιρεσίας, είναι γεγονότα που οι εμπνευστές τους δεν απέκρυψαν ποτέ, έστω κι αν δεν αποζημίωσαν ποτέ κανένα...

Αυτό που έγινε στο Ηράκλειο, με θύμα τον Πέτρο, εκφράζει με τον πιο ακραίο τρόπο, τη δημουργία ενός κλίματος φόβου και "συμμόρφωσης" που επέλεξαν κάποιοι καλυμμένοι στο σκοτάδι για να τρομοκρατήσουν όποιον έχει το θάρρος να διατυπώνει ένα καθαρό και διαφορετικό λόγο και να υπερασπίζεται τη συμμετοχή και τις αξίες μιας ανοικτής και δημοκρατικής κοινωνίας...Που δεν έχει βέβαια καμιά σχέση με τα σκοτεινά κίνητρα και τις πρακτικές των συμφερόντων που θέλουν να επιβάλλουν τις προτιμήσεις τους με απειλές ή σωματική βία...

Ο Πέτρος Ινιωτάκης υπήρξε θύμα μιας επίθεσης που στρέφεται εναντίον εκείνων που ζουν στο φως και παλεύουν με ανοικτό βλέμμα προς όλους για το αναφαίρετο δικαίωμα κάθε Πολίτη να εκφράζεται ελεύθερα και να να μην υποκύπτει σε σκοπιμότητες και φανερές ή σκοτεινές μεθοδεύσεις...Το Ηράκλειο, πρέπει να δείξει πως είναι η ιστορική πρωτεύουσα της Κρήτης που κοιτάζει στο μέλλον και δεν μπορεί να εκτρέφει ή να ανέχεται εκείνους που επιθυμούν να τη μεταμορφώσουν σε "πόλη των παρανόμων"...Πέτρο κουράγιο,είμαστε όλοι δίπλα σου...Σήμερα είμαστε όλοι "Ινιωτάκηδες"...

φωτ. Το σπίτι των Ινιωτάκηδων στη μαρτυρική Βιάννο μετά το πέρασμα των ναζιστικών καθαρμάτων την Κατοχή

Υστερόγραφο ζωής...

Το τελευταίο κείμενο του Σήφη Κοσόγλου

[…]Να με θυμάστε – είπε. Χιλιάδες χιλιόμετρα περπάτησα

Χωρίς ψωμί, χωρίς νερό και τριαντάφυλλα.

Την ομορφιά

ποτές μου δεν την πρόδωσα.

Όλο το βιός μου το μοίρασα δίκαια.

Μερτικό εγώ δεν κράτησα. Πάμφτωχος

Με ένα κρινάκι του αγρού

Τις πιο άγριες νύχτες μου φώτισα.

Να με θυμάστε…

Γ. Ρίτσος Τα αρνητικά της Σιωπής

Στη ζωή μου προσπάθησα να πορευτώ με Ανθρωπιά, με Αξιοπρέπεια, με Καλοσύνη και Δικαιοσύνη.

Χωρίς ιδιοτέλεια, χωρίς εμπάθεια, χωρίς προκατάληψη για κανέναν των ανθρώπων… Μα προπάντων χωρίς κακία ή έχθρα…

Αγάπησα - «ερωτικά» θα’ λεγα - ότι έμψυχο (άνθρωποι προπάντων) ή άψυχο υπήρξε γύρω μου…

Αγάπησα την ίδια τη Ζωή με πάθος και προσπάθησα να ρουφήξω όλες τις μικροχαρές της… Πάντα να λαχταρούσα να προλάβω να ζήσω…

Αγάπησα πολύ τα ταξίδια που δίνανε νόημα και χαρά στη ζωή μου…

Αγάπησα τα δέντρα (τις ελιές, τις κουτσουπιές, τα πλατάνια, τα πεύκα, τις ροδιές… όλα).

Αγάπησα τα φυτά (όλα) προπάντων όμως λάτρεψα τα λουλούδια (τα γεράνια, τους ιβίσκους, τις μπουκαμβίλιες… όλα).

Αγάπησα τα πουλιά – προπάντων τους ανέμελους γλάρους και τα κοτσύφια με το παραπονιάρικο κελάηδημα μου… Τα χελιδόνια που κουβαλούν την Άνοιξη…

Αγάπησα και λάτρεψα τη φύση – ομολογουμένως τη φύση – ήθελα να ζω μια ζωή.

Αγάπησα τα βουνά, τους λόφους, τα ποτάμια, τα ρυάκια, τη βροχή, τα σύννεφα. Προπάντων όμως λάτρεψα τη θάλασσα, όλες τις εποχές…

Απλός και ανθρώπινος προσπάθησα να είμαι με όλους – με τους μαθητές στο σχολείο – με τους συνανθρώπους στην κοινωνία – παντού.

Αγάπησα και λάτρεψα τη χώρα μου – «το τρελλοβάπορο» την Ελλάδα μας – που δυστυχώς διαχρονικά την ευτελίζανε και την εξευτελίζανε ανίκανοι πολιτικοί, ώσπου να την φουντάρουνε οικονομικά και να την παραδώσουν στη χλένη και την απαξίωση των άλλων…

Αγάπησα και λάτρεψα τον τόπο μου – την Κρήτη – για ότι μεγαλειώδες δημιούργησε στο χώρο του πολιτισμού και όχι φυσικά το χώρο του ρατσισμού και των μπιστολιών…

Προπάντων όμως αγάπησα και λάτρεψα το γενέθλιο χώρο

τον Σοκαρά μου.

Έναν τόπο αγιασμένο με το αίμα των 27 εκτελεσθέντων της Σπηλιάρας, συν των 4 μεμονωμένα εκτελεσθέντων (Γιώργης Ανδρεαδάκης, Σταύρος Ανδρεαδάκης, Δημήτρης Βαλαβάνης, Θοδωρής Μαρής) και των αδικοχαμένων Αντ. Αρκουλάκη (Κουφαντώνη), Μόσχαρη, Θοδ. Καταρτζόγλου.

Μια ζωή ο Σοκαράς ήταν η έγνοια μου, ο καημός μου,

ο στόχος μου, η «αρρώστια μου».

Ήθελα να τον δω ψηλά, όπως του άξιζε…

Σαν θα’ ρθει το τέλος θα’ θελα μονάχα να’ ρθει χωρίς πόνο κι εγώ να φύγω Περήφανος, Γενναίος και Αξιοπρεπής.

Αν κάτι καλό έκανα στη ζωή μου – σε οικογενειακό – σχολικό ή κοινωνικό επίπεδο – εκείνο που ζητώ απ’ τους δικούς μου ανθρώπους και τους ανθρώπους που γνώρισα είναι να με θυμούνται με αγάπη… Τίποτα άλλο…

Και σαν πεθάνω αφήνω παραγγελιά, πως δεν θέλω στέφανα από ανθοπωλεία, κλάμματα κ.α.

Δεν θέλω τίποτα από κανέναν…

Μονάχα, όποιος θα’ ρθει να μ’ αποχαιρετήσει να κρατά μαζί του – ένα απλό λουλούδι από τον κήπο του ή από τον κήπο της φύσης (ένα αγριολούλουδο).

Και φυσικά όχι τραπέζια και τέτοια…

Έναν απλό καφέ κι όλα τ’ άλλα – χρήματα εννοώ – να γίνουν «γωνιές ευλογημένες» για τα παιδιά του Σοκαρά (παιδικές χαρές, βιβλιοθήκη), τη διάσωση μνημείων (Βάκιοτες, Ζουρίδη Μύλος) τη στέγαση του Ιστορικού και φωτογραφικού υλικού, τη δημιουργία Λαογραφικού Μουσείου (χώρος Αποθηκών Συνεταιρισμού).

Όπως και να’ χει «εγώ φεύγω… εσείς να δούμε τώρα…» καθώς έλεγε και ο αγαπημένος μου Οδυσσέας Ελύτης.

Αν φεύγω ανώδυνα, ανεπαίσχυντα, ειρηνικά θα νιώθω πολύ ευτυχισμένος…

Να με θυμάστε…

Σήφης Κοσόγλου

Ιούλης 2014

σημείωση "τετραδίου"

Την Κυριακή 30 Νοεμβρίου η οικογένεια, οι συγγενείς και οι φίλοι του θα αφήσουν ένα αγριολούλουδο -κατά την επιθυμία του- στον τάφο του. Σάραντα ημέρες πέρασαν ήδη από τον θάνατο του Σήφη Κοσόγλου. 

Πηγή: Εφημερίδα Η ΠΑΤΡΙΣ

Σπύρος Τσακνιάς Αϋπνία

ποιητικό ανθολόγιο 2014

 

[ με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών... ]

για τον Νοέμβριο: Δημοσθένης Κοκκινίδης

ΑΫΠΝΙΑ

Σου μιλώ για την ομίχλη και για τα πουλιά που πέταξαν στο χθεσινό λιβάδι. Για τις φωνές που βγαίνουνε τη νύχτα μεσ` απ` τα μπαούλα. Για τον ηλεκτρικό θάνατο που λέει κι ο φίλος μου ο Γιάννης. Θα σου μιλήσω ακόμη για το ιδιωτικό νεκροταφείο που διατηρώ σε μια αποθηκούλα της φιλάσθενης μνήμης μου, εκεί που θάβω χίλια μικροπράγματα, παράταιρα κι άχρηστα εν πολλοίς: Παλιές ομπρέλες, τρυπημένα γάντια, σχολικά τετράδια, αποτυχημένους στίχους, πικρά λόγια, καρδιογραφήματα και ακτινογραφίες, ναυαγισμένες εξεγέρσεις, διφορούμενα χαμόγελα, ήχους από παλιές βροχές και χωρισμούς σε καφενεία χειμωνιάτικα με σόμπες πετρελαίου.

Χωρισμούς σε καφενεία με φτηνό κονιάκ και θολωμένα τζάμια.

Θα σου μιλώ ως το πρωί να μη σε πάρει ο ύπνος.

Φοβάμαι τα όνειρά σου.

Ο Σπύρος Τσακνιάς γεννήθηκε στη Λαμία το 1929. Την εφηβεία του  σημάδεψε η συμμετοχή του στην ΕΠΟΝ. Εμφανίστηκε στα γράμματα στα μέσα της δεκαετίας του `50, με σποραδικές δημοσιεύσεις. Την πρώτη του ποιητική συλλογή Εν Αυλίδι εξέδωσε το 1976, έκτοτε η παρουσία του ήταν συνεχής. Παράλληλα με το ποιητικό του έργο ασχολήθηκε με την κριτική. Πλούσιο και το μεταφραστικό  του έργο, που καλύπτει ποίηση, πεζογραφία και δοκίμια από το χώρο της θεωρίας της λογοτεχνίας και της κριτικής. Πέθανε στην Αθήνα τον Μάιο του `99. Ο Σπύρος Τσακνιάς ήταν μια σεμνή παρουσία. Ανθρώπινη και συγγραφική κατά τον Δ.Μαρωνίτη.

Το ποίημα είναι από την ποιητική συλλογή ΟΝΕΙΡΟΣΚΟΠΙΟ [1984], επιλογή από τη συγκεντρωτική έκδοση ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1952-1992, εκδόσεις στιγμή 2000

Δημοσθένης Κοκκινίδης     Μέσα στο φως, 1985 ακρυλικό σε μουσαμά, 70 x 100 εκ.

Κάθε Κυριακή απόγευμα

Το "τετράδιο εξόδου" με χαρά φιλοξενεί το πρώτο κείμενο της φίλης  Χρυσάνθης Βαμβακίδη σε μια συνεργασία που φιλοδοξεί να πλουτίσει με τη ματιά της την δική μας οπτική. 

 

της Χρυσάνθης Βαμβακίδη

Έπινε τον καφέ της σκέτο και λάτρευε τις μαύρες σοκολάτες. Θαρρείς πως γεύτηκε τη γλύκα στο ζενίθ κι άλλο δεν την άντεχε...Ψέματα. Συνήθισε στις πίκρες όπως συνήθισε τη μοναξιά της και την αγάπησε μέχρι το τέλος της. Εκείνο το απόγευμα δεν είχε δύναμη, ένιωθε τα πόδια της να μην την υπακούν. 

Με δυσκολία έφτασε στην αυλή να πιει τον καφέ της. Συνήθως εκείνη την ώρα της τηλεφωνούσε. Κάθε Κυριακή απόγευμα τα τελευταία 6 χρόνια.

Πως θολώνει το χρυσάφι;

γράφει ο Σπύρος Δανέλλης

Τις μέρες αυτές ξεκινά η φετινή ελαιοκομική περίοδος. Με την αφορμή αυτή καταθέτω μερικές σκέψεις. Η καλλιέργεια της ελιάς στην Ελλάδα συνιστά μια τυπική περίπτωση όπου παρακμιακά φαινόμενα και αντιλήψεις έχουν καταφέρει να επιβληθούν και να εξουδετερώσουν τα συγκριτικά φυσικά πλεονεκτήματα του τομέα.

Η Ελλάδα μαζί με την Ισπανία και την Ιταλία προσφέρουν τα ¾ της παγκόσμιας παραγωγής και απορροφούν πάνω από το ½ της παγκόσμιας κατανάλωσης σε έναν κλάδο που έχει αναπτύξει αξιόλογη δυναμική τα τελευταία χρόνια. Πώς αξιοποίησαν αυτές οι χώρες τη δυναμική αυτή;

Σελιδοδείκτης [24.11.2014]

Ο σελιδοδείκτης -μια νέα στήλη- κάνει τα πρώτα της βήματα. Κάθε Δευτέρα θα συναντάει βιβλία και θα μεταφέρει μια πρόταση ανάγνωσης. Βιβλία που διαβάσαμε ή και εκείνα που μας περιμένουν υπομονετικά. Έτσι, για να αποφύγουμε τον υποκειμενισμό της δικής μας ανάγνωσης, καταξιωμένες πένες  οδηγούν την παρουσίαση.

Σελιδοδείκτης 23ος Θωμάς Γκόρπας ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ [1957-1983] εκδόσεις Γαβριηλίδης Αθήνα 1995

γράφει ο Γιώργος Βέης

 

Τα δεύτερα, δικά μου! [23.11.2014]

Αποδημητικό πουλί

Κλείνει η παρένθεση.

Ανοίγει τις μικρές φτερούγες του 

πάνω απ` το πέλαγος.

Με μια κρυφή πληγή

στην λευκή κοιλιά του.

Δ. Αργυράκης

Τα δεύτερα, δικά μου!...Με τον τρόπο δυό εραστών, που ανταμώνουν για να χαθούν, ξανά και ξανά. Έξω από τα σώματα η επιθυμία, μέσα στο μυαλό χρόνιες παθήσεις. 

υγ.1 διαβάζουμε πάντα την Μαργαρίτα

υγ.2 Ακόμα πιο κοντά στην γενέθλια γειτονιά με οδηγούν τα βήματά μου.

Α.ΣΤΕΓΟΣ [23.11.2014]

Ένωση Αθέων: Προτάσεις για αλλαγές στο Δημοτικό Σχολείο

Πληροφορηθήκαμε από τα ΜΜΕ ότι ο Υπουργός Παιδείας πρόκειται να προτείνει για το Δημοτικό σχολείο αλλαγές οι οποίες θα περιλαμβάνουν «λιγότερα μαθήματα, περισσότερη ενασχόληση με ζητήματα που ολοκληρώνουν το παιδί -δημιουργική απασχόληση, άθληση, καλλιτεχνικά-», ότι η πρόταση η οποία επρόκειτο να κατατεθεί στο Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας εντός του Οκτωβρίου, και ότι ο νόμος για το νέο Δημοτικό αναμένεται να κατατεθεί στη Βουλή τον ερχόμενο Ιανουάριο.
 

Εν όψει αυτών των αλλαγών, θέτουμε υπ” όψη σας και τις δικές μας προτάσεις για αλλαγές στο Δημοτικό σχολείο, με την πεποίθηση ότι το πνεύμα τους συνάδει με το πνεύμα των αλλαγών που πρόκειται να εφαρμοστούν.

Κρητικό Τοπίο: Μείζον πολιτικό και ηθικό αξίωμα η διατήρησή του

«Καταμεσής της θάλασσας, 

μου είπε βρίσκεται μια ρημαγμένη χώρα, που λέγεται Κρήτη…

Εκεί υψώνεται η Ίδη, 

που τ’ ομόρφαιναν άλλοτε νερά και δάση

 μα έρημο λες και στέκει τώρα, παλιωμένο» 

Δάντης, Κόλαση XVI ΑΣΜΑ 

γράφει ο Μιχάλης Αρτεμάκης

Εδώ και αιώνες οι επισκέπτες της εκφράζανε το θαυμασμό τους στο μοναδικό Κρητικό Τοπίο. Χρησιμοποιώ τα λόγια ενός από τους σημαντικότερους περιηγητές του 19^ου αιώνα, έτσι λέγανε τους τουρίστες εκείνης της περιόδου του Rombert Pashle. Τι γράφει και ποια  ήταν η πρώτη του εντύπωση επισκεπτόμενος την Κρήτη το 1834 «Καθώς  μπαίναμε στο όρμο των Χανίων, ξαφνιάστηκα από το μεγαλείο και την ομορφιά των Λευκών Ορέων».    

Γιατί αυτή η μανία που διακρίνει το σύγχρονο Κρητικό, της καταστροφής  του Κρητικού Τοπίου; Μήπως δεν ήταν και αυτό ένας από τους βασικούς συντελεστές - παράγοντες που έκαναν το νησί εδώ και πάνω από 50 χρόνια το μεγαλύτερο Τουριστικό προορισμό της χώρας; Και από μια κλειστή κοινωνία μετατράπηκε σε λίγες δεκαετίες σε μια ανοικτή κοινωνία; Αυτές όμως οι αλλαγές, δικαιολογούν την σημαντική υποβάθμιση που συντελέστηκε στη ιστορία, στο ανθρωπογενές περιβάλλον, στα ήθη και τα έθιμα μας; ή καλύτερα ο εκφυλισμός τους για να τα προσαρμόσουμε στο νέο καταναλωτικό πρότυπο ευμάρειας - υπερκατανάλωσης και ανορθολογισμού όπως είναι π.χ. οι άσκοπες μπαλοθιές σε κοινωνικές εκδηλώσεις αφαιρώντας στην κυριολεξία την «Κρητική ψυχή μας» «Τον Καπετάν Μιχάλη»; Θα μου πείτε οι εποχές αλλάζουν κατά συνέπεια και οι κοινωνικές συνήθειες, παραδόσεις.

Τσέζαρε Παβέζε Τελευταίο μπλουζ, για να διαβαστεί κάποια μέρα

ποιητικό ανθολόγιο 2014

 

[ με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών... ]

για τον Νοέμβριο: Δημοσθένης Κοκκινίδης

Τελευταίο μπλουζ, για να διαβαστεί κάποια μέρα

Ήταν μονάχα ένα φλερτ

εσύ βέβαια το ήξερες-

κάποιος πληγώθηκε

πολύ καιρό πριν.

Όλα μοιάζουν

και ο χρόνος περνά-

μια μέρα έρχεσαι

μια μέρα θα πεθάνεις.

Κάποιος πέθανε

πολύ καιρό πριν-

κάποιος που προσπάθησε

μα δεν ήξερε.

[11 Απριλίου 1950]

Ποιητής, πεζογράφος, μεταφραστής και δοκιμιογράφος, ο Τσέζαρε Παβέζε [1908-1950] είναι ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της ιταλικής μεταπολεμικής λογοτεχνίας. Την νύχτα της 26ης Αυγούστου του `50, αυτοκτονεί στο ξενοδοχείο "Ρόμα" του Τορίνο.

Επιλογή από το CESARE PAVEZE ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ  εισαγωγή Massimo Cazzulo, μεταφράση Γιάννης Η.Παππάς, εκδόσεις PRINTΑ Αθήνα, 2009

Δημοσθένης Κοκκινίδης Κεφαλή κόρης 1957

Το ποίημα στο πρωτότυπο

Last blues, to be read some day

`T was only a flirt

you sure did know-

some one was hurt

long time ago.

All is the same

year has gone by-

some day you came

some day you`ll die.

Some one has died

long time ago-

some one who tried

but didn`t know.

 

Διεθνή συνέδρια στην ΚΡΗΤΗ το 2015

Επιβεβαίωσε η Περιφέρεια Κρήτης, στη συνεδρίαση του ΠΣ της 12-11-14, απαντώντας στη σχετική επερώτηση του Αντώνη Ανηψητάκη, την απόφασή της να διοργανώσει τα δυο διεθνή συνέδρια που η “Μία Κρήτη” είχε προτείνει πριν από το δεύτερο  γύρο των πρόσφατων περιφερειακών εκλογών. Τα συνέδρια αυτά αφορούν στη βέλτιστη διαχείριση των περιοχών natura και στη αναζήτησή των οραματικών πολιτικών που θα αναβαθμίσουν την Κρήτη τον 21ο αιώνα. Ο αντιπεριφερειάρχης κ. Νίκος Καλογερής δέχτηκε την αναγκαιότητα αυτών των συνεδρίων, επισημαίνοντας  μόνο την ανάγκη να μετατεθεί ο χρόνος διεξαγωγής τους λίγους μήνες αργότερα, καλοκαίρι ή φθινόπωρο του 2015, ώστε να υπάρξει καλύτερη προετοιμασία. 

Διεθνή συνέδρια στην ΚΡΗΤΗ το 2015 

για περιοχές natura και για το ρόλο της τον 21ο αιώνα.

του Αντώνη Ανηψητάκη

Ευχαριστώ τον Πρόεδρο του ΠΣ και τον Περιφερειάρχη Κρήτης που ανταποκρίθηκαν αμέσως στο αίτημά μας να συζητηθεί τώρα, στην αρχή της νέας θητείας μας, η διοργάνωση αυτών των συνεδρίων. H έγκαιρη ενασχόλησή μας με αυτά θα βοηθήσει ποικιλότροπα την Περιφέρεια. 

Τα προτεινόμενα συνέδρια είναι συνυφασμένα με το πολιτικό μου όνειρο, τη βαθιά πίστη μου πως το νησί μας σήμερα μπορεί, επειδή διαθέτει το μέγεθος, τα ποιοτικά χαρακτηριστικά και τους ανθρώπους, να βοηθήσει αποφασιστικά την Ελλάδα και τον κόσμο ολόκληρο, όπως το έκανε τον προηγούμενο αιώνα με τον Βενιζέλο και τη Μάχη της Κρήτης. Μπορεί να το πετύχει με ένα τρόπο διαφορετικό, λιγότερο Αχίλλειο, περισσότερο Οδυσσεϊκό, με ένα τρόπο σύγχρονο, έξυπνο που δεν θα στηρίζεται σε χαρισματικούς ηγέτες, ούτε θα απαιτεί από το λαό μας την επανάληψη ενός ανεπανάληπτου ηρωισμού.