Φωτογραφία

Ο χώρος, η μνήμη, ο χρόνος
-το τώρα και το αύριο-
καλύφθηκαν απ` την απέραντη ομορφιά.

Έμεινα στο άκρο του κάδρου.

Έστειλαν μηνύματα στον ουρανό...

Έστειλαν μηνύματα στον ουρανό... 

 Έφτιαξαν τον χαρταετό τους... Χαρούμενα και όλα μαζί, τα παιδιά του 1ου Δημοτικού Σχολείου... Η δασκάλα τους έβαλα την ιδέα να στείλουν ψηλά ευχές, επιθυμίες, πιστεύοντας πως θα πραγματοποιηθούν... Σηκώσανε τα μάτια ψηλά... Μια ανάταση, μια ανάσταση! Το καθένα ας έψαχνε ή ας φανταζόταν κάτι το διαφορετικό... Το καθένα ας αναζητούσε τον δικό του θεό -είναι η ηλικία τέτοια...τα παιδιά πιστεύουν σε ουράνιους παππούληδες και σε κόκκινους αγίους... 

Μα η δική του χαρά αντάμωσε ξανά το συλλογικό... Και τον έστειλε  στα δικά τους πρώτα μαθητικά χρόνια, στο ίδιο σχολείο, το "Ανωγειανό"...  Η τάξη του 1978-79... 

Παιδιά, τι λέτε πετάμε  χαρταετό στην αυλή του σχολείου  μας;  Κι ας τον φτιάξουν τώρα τα δικά μας παιδιά, εμείς θα επιμένουμε να γράψουμε και τις ευχές και τα όνειρα μας. 

Ραντεβού λοιπόν, την Καθαρή Δευτέρα του 2014...

Τέσσερις πολύ μικρές ιστορίες...

Ηράκλειο, 10. Κουτσοφλέβαρου. 2013

...απαντώ στις ερωτήσεις του μικρού Νικόλα-Κάρολου…

… Γεννήθηκα σε μια μικρή γειτονιά στο κέντρο του Ηρακλείου. Το πατρικό μου σπίτι βρισκόταν σε ένα πολύ στενό δρομάκι, ένα αδιέξοδο. Στα παιδικά μου μάτια αυτός ήταν ο κόσμος όλος. Μόλις τα κατάφερα… [το πώς είναι μια άλλη ιστορία] και ανέβηκα τα σκαλοπάτια της άλλης γειτονιάς… Η χαρά μου δεν περιγράφεται με περισσότερα λόγια.

…Η φίλη μου η Μαρία δεν ήρθε ούτε σήμερα στο σχολείο. Και στη γειτονιά δεν φάνηκε. Το παιγνίδι μου φάνηκε λειψό… Έμαθα – πολύ αργότερα – και πολύ αργότερα κατάλαβα… οι γονείς της μετακόμισαν – έφυγαν για άλλη χώρα – και η συμμαθήτρια μου θα έμενε με τη γιαγιά της στο χωριό. Λυπήθηκα…Δεν την έχω συναντήσει από τότε…

…Ο παππούς ανέβαινε πάντοτε για ύπνο…αμέσως μετά το μεσημεριανό φαγητό. Στάθηκε στη μέση της σκάλας  και ρώτησε τη μητέρα αν έφαγε ο Μανόλης…ο μικρός μου αδελφός! Για μένα δεν είχε ούτε μια κουβέντα. Δεν μ` αγαπούσε ο παππούς! Θύμωσα! Μα δεν το κράτησα για μένα. Τον ρώτησα…

Ο μπαμπάς σου –όταν ήταν παιδί- φοβόταν το σκοτάδι. Όπως όλα τα παιδιά που σέβονται τον εαυτό τους…

Ο μπαμπάς σου

Απόσπασμα...

[...]
Πάμε στο μπάνιο μόνοι μας. Τα καταφέρνουμε -κάνουμε "μύτες" και ανάβουμε το φως.
Με ένα καρεκλάκι από το δωμάτιο μας, φτάνουμε ψηλά ως τον καθρέπτη.
[...]
-Μπαμπά! Μόνο όταν λείπει η Κ., θα μου δίνεις εσύ την οδοντόκρεμά μου!...
[...]
Σκέφτομαι... Ο πιο αθώος τρόπος να βάλεις την ομορφιά στη ζωή σου. 

Στο παιδικό σου δωμάτιο...

 στην Κ.

[...] την ώρα που ο Δ. διηγούνταν την "περιπέτεια" της Ε. και του F. με την κόρη τους και το φίλο της... "μπήκα" -με την ασφάλεια της απόστασης, που δημιουργούσε η μπάρα του καφενείου- στη θέση του άγνωστου μου νεαρού[...]

Στο παιδικό σου δωμάτιο, πάνω από τα "αυτιά" του πατέρα σου.

ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ

 Αντέγραφα  –για να νοιώσω τη μαγεία της έκφρασης ή και από αφροσύνη του μεγέθους μου–  ποιήματα σε λευκές σελίδες.

Ενίοτε, αυτά τα μικρά σημειώματα των «ξένων», έπαιρναν το μοναχικό δρόμο των δικών μου προσώπων.

Ένοιωθα  να σμίγω ξεχασμένα απογέματα με το φως.

Ήξερα ότι έχω  ακόμη φίλους.

Η συνάντηση

«Τα τροχήλατα βήματά μου με οδηγούν στην γενέθλια γειτονιά», είχα διαβάσει κάπου – ίσως εδώ, σε τεύχος παλιότερο της Πυξίδας… Μια φράση που θα μπορούσα να την είχα γράψει κι εγώ… Μια φράση που θα ήθελα να την είχα γράψει εγώ.

Βαδίσω στα στενά της. Μικρά στοιχεία ενός ακάλυπτου παρελθόντος…

Μνήμες… Εικόνες στην άκρη της πόλης. Σπίτια χαμηλά, εγκαταλελειμμένο το παλιό νοσοκομείο… χορταριασμένες οι αυλές, να λείπουν οι άνθρωποι… Εδώ ήταν η ξυλαποθήκη του  κ. … και πλάτη με πλάτη τα κτήρια που στέγασαν τα όνειρα και το βιοπορισμό δύο μικρών εκδοτών εκείνης της μακρινής εποχής. Γκρεμίστηκαν…και ο ακάλυπτος χώρος καλύπτεται καθημερινά από τροχοφόρες ματαιοδοξίες πολλών κυβικών… [ξεπερνώ γρήγορα τις σκέψεις για την ανάγκη των χώρων στάθμευσης, αν μείνω θα χάσω τη μαγεία της αναπόλησης… ταυτόχρονα θα πρέπει να σκεφτώ πάλι και πάλι, ξανά και ξανά για τον τρόπο ζωής…ιδιοκτήτες τόσων ανέσεων που αγχώνει η τακτοποίησή τους…].

Ο φούρνος του… σήμερα μια «μοντέρνα» διώροφη  πολυκατοικία. Ακόμα μυρίζει  εφτάζυμο… Το σπίτι του γιατρού, πριν λίγες μέρες πέθανε η κυρία του… Η μεγάλη κλινική… Το νηπιαγωγείο… Με γρήγορο βήμα  κατέβηκα στην υπόγεια κάβα της παιδική μου ηλικίας,  για το κρασί του παππού – και ήπια την πρώτη γουλιά από την μποτίλια, μέχρι να γυρίσω στο σπίτι…

Διέτρεχα τα σοκάκια της και δύο παράλληλες ζωές…

Άκουγα τώρα μια νέα – άγνωστη γλώσσα… Οι νέοι ενοικιαστές έφεραν τα Βαλκάνια δίπλα μου… Και κάπνιζα πολύ. Με την πίπα του πατέρα μου… Πηγαίνω και έρχομαι… όπως περνά κανείς στο απέναντι πεζοδρόμιο μόλις αντικρίζει έναν παλιό του έρωτα… Ζικ – Ζακ η βόλτα μου. Κουραστική… Η καθηγήτρια Κ. να λείπει χρόνια,  η Α. να έχει ήδη φύγει για πάντα… [τη σκληρή που είναι και τούτη η απώλεια…].

Μια λεμονιά μεγαλώνει… Ανθίζει και καρπίζει, υπόσχεται ζωή! Ανεβαίνω την μικρή ανηφόρα. Στρωμένη με ένα σταμπωτό δάπεδο – μια ανάπλαση -  καθαρή με την φροντίδα των ανθρώπων της… Μα που να είναι οι ίδιοι; Είναι σίγουρος ότι είναι Κυριακή… Η κ. Κατίνα με τον κ. Γιάννη… ο κ. Μηνάς… Μα που να είναι όλοι τους… Δεν είναι νεκρή η γειτονιά: βλέπει ωραία κουρτινάκια στα μικρά εξωτερικά παράθυρα των σπιτιών, δύο ανθισμένα γεράνια στο μπαλκόνι απέναντι… Οι πόρτες είναι ανοικτές!

Ανάβω ένα ακόμα τσιγάρο…

-     « Τι λες για έναν καφέ; » Πριν προλάβω να απαντήσω – είχα χαθεί στη βόλτα μου – με καλεί ξανά:

-     «Μόλις κατέβασα τον δικό μου και ψάχνω παρέα.»  Δεν μπορούσα να αρνηθώ!  Ένα βήμα έκανα – η πόρτα  είναι ανοικτή – μια μικρή αυλή φανερώνεται… μια καρέκλα με περιμένει:

-   «Ευχαριστώ πολύ», κατάφερα να πω… μα ήδη με καλούσε  - μπροστά στην κουζίνα του – ο ηλικιωμένος ιδιοκτήτης του σπιτιού.

-     « Πως τον πίνεις;» 

-      « Σκέτο αν δεν σας κάνει κόπο!»

-       « Όλη η χαρά  δική μου! Να `χω  παρέα  τέτοια Κυριακή! Κανείς δεν μένει πια εδώ! »

Φοβήθηκα! Που να του εξηγώ σκέφτηκα. Ποιος είμαι, τι γυρεύω – σάμπως ήξερα – τι να του απαντώ…

Μα η μια έκπληξη πάνω στην άλλη! Καμιά ερώτηση. Σιωπηλός και γαλήνιος. Ήρεμος…σαν να διέτρεχε αναμνήσεις και δύο παράλληλες ζωές.

 Φέρνει τον καφέ, βγάζει τα τσιγάρα του και μια μαύρη πίπα – ίδια η δική μου – που έφερνα τώρα μπροστά μας για το επόμενο  τσιγάρο μου …

- «Από τον πατέρα μου την έχω»… Μια φράση, από δυό στόματα… Μια φράση, από τα απέναντι πεζοδρόμια της Κυριακάτικης μου βόλτας μου…

σημείωση: Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΠΥΞΙΔΑ, τχ.88, Μάρτιος 2010

Αντίο ξέγνοιαστα απόβραδα…

Αντίο ξέγνοιαστα απόβραδα…

Με αυτή τη φράση μες στο κεφάλι, στα χείλη… αποχαιρετούσα πριν μερικές μέρες έναν φίλο της πρώτης νιότης. [Αν έρθει η δεύτερη…] Συμφοιτητής στη Φλώρινα,  σύντροφος της Εποχής [το έψιλον κεφαλαίο], μακρινός μες στην απόσταση της καθημερινότητας –αυτής της καθημερινότητας των τωρινών χρόνων. Η συνάντηση μας είχε τα στοιχεία ενός απόβραδου… τα πρώτα ούζα –εδώ έρχονται σίγουρα δεύτερα, τρίτα–  μνήμες, ποτά στη μπάρα, διηγήσεις και εξηγήσεις. Χρόνια χαμένα, στο μεσοδιάστημα, πτυχία, ο στρατός, «μια διαγραφή στην πλάτη»… γάμος. Κομμάτια –όχι ακόμα θρύψαλα–  ικανά να αγχώσουν το τελευταίο ποτό… το πρώτο απόβραδο της επαφής. Και ένα στοιχείο διαφορετικό από τα χρόνια της φοιτητικής αθωότητας: σήμερα στον επαγγελματικό στίβο… ανταγωνιστές είμαστε[…]

Η παρέα μας ήταν πολύ καλή. Αποφύγαμε την νοσταλγία… αν και θυμηθήκαμε την Κατερίνα, την Ξανθή και την Μερόπη με τις παγωμένες φράουλες στην εξεταστική. Το κλίμα διαμορφώθηκε από τη συγκυρία[…] Απουσίαζε η πίεση για αποφάσεις, η κουβέντα κύλησε, πιάσαμε το νήμα, βρέθηκαν ταυτότητες…

Ο κυκλικός δρόμος της αριστεράς να σπάσει σε πολυδαίδαλες σπείρες που να συναντούν την κοινωνία των χαμένων πολιτών . Τρέξαμε στον Πατρίκιο και στην νέα του συλλογή « Σε βρίσκει η ποίηση». Οι νομοτέλειες που μας βασάνιζαν έχουν χαθεί μα όχι η πίστη για την κάθε μικρή αλλαγή ή την κάθε σκέψη και την  διάθεση να παραμείνουμε αξιοπρεπείς … απέναντι στους εαυτούς μας, απέναντι στον Άλλον .

Το ποτό ως μαγνήτης μας γύριζε στο σήμερα. Τα απόβραδα των χθεσινών φαντασιώσεων επανερχόταν στο παρόν. Θυμηθήκαμε τον Σαμπατακάκη,  που γιαουρτώνοντας τον Αναστασιάδη είχε πει « άλλο να μιλάς κι άλλο να κάνεις έρωτα »… άλλο να βλέπεις κι άλλο να γεύεσαι .

Κρατήσαμε  λίγο ακόμα τις θέσεις μας στο μπαρ  - ένα ποτό με μια πρέζα ευτυχίας–  για κάποιους συντρόφους που θυμούνται και ζουν με  τους ποιητές,  για κάποιες συντροφικές στιγμές ποίησης.

Απαγγείλαμε  Μανούσο  Φάσση :

« Στο ξενοδοχείο Macedonia

 πλάγιασα σε μεταξωτά σεντόνια

 είχανε και μεταξωτές κουβέρτες

 κι είπα φέρτες .

Είπα  και στη ρεσεψιονίστα

πως με έπιασε μεγάλη νύστα .

Θέλω άνεση σουίτας

είμαι ποιητής της ήττας » .

Τα χρόνια είτε φεύγουν είτε έρχονται, αφήνουν σημάδια,  σκληραίνουν τα χαρακτηριστικά,  χαράζουν αλλιώτικα τις γωνίες του προσώπου. Μικροδιαφωνίες ή άλλη οπτική για την[…]. Του πρότεινα να […].  Ελπίζω να το θυμάται… είχε ξημερώσει,  χωρίσαμε χωρίς να αλλάξουμε τα ονόματα μας…

Σε φιλώ

Α. ΣΤΕΓΟΣ

Ο μικρός Νικόλας-Κάρολος

- Μπαμπά! Πάρε κι αυτόν τον αναπτήρα... [όλα τα ρο τονισμένα κατά τη συνήθεια του...]
- Α! Αυτός είναι του...αυτοκινήτου, του απαντώ με τα κακά ελληνικά μου...
- Μα γιατί; Καπνίζει;

Κλείδωσα στα γρήγορα και άλλαξα κουβέντα...

Ντροπή, σύντροφοι!

γράφει ο φίλος Βασίλης Βενιζέλος[1]

"Οφείλω να το καταγράψω, γιατί όταν το άκουσα, όταν συνειδητοποίησα τι άκουσαν τα αυτιά μου, ένιωσα φρίκη, ανακατώθηκε το στομάχι μου και αναπόλησα εκείνες τις παλαιές, τις όχι και τόσο παλαιές εποχές, στις οποίες τα συνθήματα της ανανεωτικής αριστεράς, και δη της νεολαίας της ανανεωτικής αριστεράς, της ΕΚΟΝ "Ρήγας Φεραίος" δεν είχαν μόνο αξιοσημείωτη σπιρτάδα, αλλά και πολιτισμό και σεβασμό.

Κατά τη διάρκεια της πορείας διαμαρτυρίας της Πέμπτης 26 Σεπτεμβρίου, στην Αθήνα, ορισμένοι νέοι από το μπλοκ της νεολαίας του ΣΥΝ φώναξαν με αυτοπεποίθηση το αποκρουστικό σύνθημα "Άντε γαμήσου, σύντροφε Κουβέλη"!

Καταθέτω τον αποτροπιασμό μου και ελπίζω σε μη επανάληψη της αθλιότητας, η οποία με στενοχώρησε βαθιά."

Μικρό σχόλιο: Καλό το κείμενό σου, φίλε Βασίλη. Μόνο που οι παραλήπτες έχουν άγνωστες λέξεις και δεν θα το καταλάβουν: "Ανανεωτική αριστερά"... "πολιτισμός"... "σεβασμός"...[Α.ΣΤΕΓΟΣ]

Δείτε το άρθρο στο protagon.gr ε δ ώ  

[1]: με τον Βασίλη Βενιζέλο μας συνδέει μια βαθιά και ουσιαστική φιλία από τα χρόνια του ΡΗΓΑ. [Α.ΣΤΕΓΟΣ]

[Θα συνεχίσουν οι μαθητές...]

στον Αντώνη Ανηψητάκη

Θα συνεχίσουν οι μάθητες στην ίδια προσευχή να σκύβουν το κεφάλι...

Θα ακούσουν για κάποιον ποιητή από έναν "λοξό" φιλόλογο...

Θα αναζητούν τον έρωτα...

Θα έρθει. 

Από τους χυμούς του θα ποτιστούν ακαλλιέργητες εκτάσεις.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Ζαρώνεις  σαν ύφασμα λινό.

Στο πρόσωπο σου ταιριάζουν τα μωβ λουλούδια της ορτανσίας.

Ταιριάζουν στο χρώμα της καρδιάς σου, τώρα χαμένη στη βουή των ονείρων σου.

Χαλάνε τα όνειρα; Ή σταματούν και ματώνουν με τη σκέψη;

Πληγωμένη μορφή, υφαίνεις στο αυτοσχέδιο αργαλειό των αισθήσεων.

Εικόνες, παραστάσεις με την άνοιξη πάντοτε, για τον μεγάλο τοίχο του σαλονιού… 

Ετοιμάζεις την επιστροφή .

Είχες  χρόνια αφεθείς σε μια  περιπλάνηση. 

Στην  επανάσταση.

Άτιτλο

Ψάχνω τις απαντήσεις μέσα στις πράξεις μου... Θα τις βρω -δικαιούμαι άλλωστε κι εγώ μια βεβαιότητα. Εσύ, μιλάς πάλι πολύ. Φοβάμαι πως ξεχνάς -αν κάτι έμαθες ποτέ. Την έχω την απάντηση. Με νέους φίλους θα την μοιραστώ. Εσύ -τώρα- δεν μπορείς να την ακούσεις. Αν το θελήσεις, ξέρεις...