Κάθε ιστορία θα έχει μια τραγική κατάληξη...

Πριν ένα περίπου χρόνο έγραφα "Μια ιστορία, δύο εκδοχές": 

Μάγεψε το κοινό με το κονσέρτο του ο… 17χρόνος σολίστας. Η τεχνική του και η δεξιοτεχνία του μνημονεύτηκαν στον τοπικό τύπο. Χαμόγελα και βραβεύσεις… Κρύφτηκαν  για λίγο – για πολύ – ο φόβος και ο ρατσισμός, ξεπεράστηκε η ζήλεια. Ο μικρός είναι αλβανικής καταγωγής… Με εξαιρετικές σπουδές στο βιολί… Και μια πορεία λαμπρή μπροστά του, στην νέα του πατρίδα. Την Ελλάδα.

Εκείνος έγινε πρωτοσέλιδο στις αθηναϊκές εφημερίδες. Όπως και η οικογένεια του. Η κραυγή του πατέρα του, το κλάμα της μάνας του. Κλάμα, πένθος ίδιο σε όλες τις γλώσσες του κόσμου… 15 χρονών: πρώτη είδηση στα μεγάλα ΜΜΕ της Ελλάδας – που δεν πρόλαβε να κάνει πατρίδα του… Πρώτη είδηση για το προσφυγόπουλο από το Αφγανιστάν… Πρώτη είδηση η δολοφονία του…

Σκεφτόταν και το προτείνει δημόσια τη διοργάνωση μιας μεγάλης διαδήλωσης ενάντια στην τρομοκρατία.! Εδώ στην πόλη του Ηρακλείου…Με επικεφαλής τον 17χρόνο σολίστα… 

και έκλεινα τη συνεργασία μου με την εφημερίδα FREEVOX [Απρίλιος 2010, τχ.25]

Σήμερα, χθες, φοβάμαι και αύριο... Κάθε ιστορία θα έχει μια τραγική κατάληξη...  Εκείνοι που διαχειρίζονται την εξουσία, επιλέγουν και επιβάλλουν μονόδρομους...

[ ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ ]

Στη ζωγραφική είναι περιττά τα λόγια,

στην ποίηση είναι περιττά τα σχέδια. 

Κι όμως σχεδιάζεις ένα ποίημα ή 

γράφεις μια ζωγραφική.

Αλέξης Ακριθάκης, Σκέψεις και Ζωγραφοϊστορίες , πρόλογος - επιμέλεια ύλης Μαρία Κοτζαμάνη, εκδόσεις ΙΤΑΝΟΣ

κόκκινες βαλίτσες, 1973

σημείωση: η πρωϊνή μου ιδέα - να μιλήσεις για την ποίηση μέσα από τα χρώματα - συναντήθηκε με τούτη την εξαιρετική εγγραφή. Την άγνωστη φίλη, ευχαριστώ θερμά!

Μυστική συμφωνία

Απόξενος από όνειρο και χάδι, 

αναζητώ στην απόλυτη δύναμη της σκέψης , μια χιονισμένη πόλη, 

να ζεσταθώ .

Στην κυριαρχία του ατελεύτητου λευκού να χαθώ. 

Εκείνος

Προσωπική ζωή

Κάτω απ` τον ήλιο.

Σκόρπια νήματα

Θαμμένα .

Άγριες μέρες επιτάσσουν την επιλογή.

Στιγμή

Συνέχεια

Πορεία , κίνηση στην εξέλιξη.

Προσωπική ζωή

Βλέμμα το βλέμμα

Αίμα το αίμα.

Προσωπική ζωή

Βήμα το βήμα

Νήμα το νήμα.

Θλίψη

Πόνος

Μόχθος και όχθη.

Εκείνη η φύση, το μέσα κέρδος.

Εκείνη η λύση, εκείνη η όψη.

Καλές Αποκριές...

Όσο πίσω κι αν πήγαινε –  έφτανε στα παιδικά του χρόνια -  δεν μπορούσε να θυμηθεί… Μάλλον γιατί ποτέ δεν είχε… υπάρξει!  Προσπάθησε να αναλύσει το γεγονός – δεν ήταν η ώρα σκέφτηκε… Ένα ήταν σίγουρο: δεν είχε γιορτάσει ποτέ τις Αποκριές.  Η ιδέα της μάσκας δεν του ήταν απωθητική, πάντοτε όμως επικρατούσε το πρόσωπο…

Τα σκεφτόταν όλα αυτά – τα περασμένα χρόνια στην γενέθλια πόλη μα και εκείνα στη Φλώρινα και στη Σαλονίκη – όταν βρέθηκε  εγκλωβισμένος σε ένα πολύχρωμο τσούρμο μικρών και μεγάλων,  μια ζωηρή παρέλαση στο κέντρο του Ηρακλείου.

Η πόλη επιχειρεί να αποκτήσει το δικό της καρναβάλι… Μια σειρά εκδηλώσεων με μουσική, χορό και βεγγαλικά… τσικνίσματα και κρασί! Θέλησε να αφήσει τους δισταγμούς του και να ακολουθήσει τη γιορτή… Να είναι τα χρόνια που περνούν… Η δύσκολη συγκυρία της κρίσης… Ή ο μικρός – που τώρα μεγαλώνει μαζί του …

Όποια απάντηση και να δοθεί… η ευχή «Καλές Αποκριές» θα ακουστεί φέτος! Μια γιορτή, μια υπερβολή της καθημερινότητας… Ίσως πάλι να είχε την ανάγκη να σμίξει τους καρναβαλιστές … για να ξεφύγει – προσωρινά – από τους «μασκαράδες» της πόλης!  Ίσως… 

Ευτυχώς!

στην Κ.

Υπήρξες

αλλά στο λίγο.

Ευτυχώς! 

Μες στο πολύ

θα ήσουν μιαν Άλλη.

Νερό ποτιστικό στην ξηρασία της εποχής...

Η μέρα ξεκίνησε θαυμάσια... [και εξακολουθεί να είναι έτσι!]. Να συναντάς μια τέτοια γραφή...να μένεις για ώρα μπροστά στην οθόνη...να νευριάζεις μονάχα γιατί πρέπει να φύγεις...Έγραψα μια φράση...ανέβηκα στη σχολή για τον άχαρο ρόλο του επιτηρητή... ξεπέρασα τον πειρασμό να επέμβω στα θέματα του συναδέλφου... 

Η πρωϊνή θερμακρασία, ικανή να σε μαγέψει, να σε μεταφέρει σε έναν χειμώνα, που ούτε φέτος δεν ζήσαμε στο νησί... Και ο ήλιος που ανέβαινε να θετεί τα δικά του ερωτήματα... Ξανά και ξανά να γυρεύει απαντήσεις στην ποίηση...

Σε μια σπείρα αφέθηκε... οι φοιτητές δεν αντιγράφουν, δεν κάνουν σκονάκια πια...παπαγαλίζουν ότι τους ζητηθεί...κι αν σκεφτείς να ρωτήσεις ... αν τους έχει περάσει από το μυαλό να μην βρουν αύριο "γη" να καλλιεργήσουν τις γνώσεις τους, τότε σίγουρα θα λάβεις σελίδες λευκές... [τελικά κανένας πειρασμός δεν σε αφήνει μέχρι να υποκύψεις].

Επέστρεψα... έπιασα αμέσως να εξετάζω τον εαυτό μου... Μια απάντηση ήξερα: Ναι,  οι εγγραφές  του φίλου Λ.Τ. είναι νερό ποτιστικό στην ξηρασία της εποχής...

ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΕΡΑΣΤΩΝ

Μικρή ιστορία έρωτα

- χωρίς τέλος -

ζεις με κάποιον  που μου μοιάζει ελάχιστα .

Ρωγμή

Άρωμα βαρύ κυριαρχεί την νύχτα. Το νυχτολούλουδο του μικρού κήπου καλύπτει τα λάθη των ημερών, τα σοβαρά ατοπήματα περασμένων καιρών. Την νύχτα ο ποιητής με το χαμένο του χρόνο αναμετράται. Ένας προς έναν. Μονομαχία σε έρημο σπίτι. Παιχνίδι τόπου, αισθήσεων, αισθημάτων. Λυπημένες αφηγήσεις, εξηγήσεις λειψές. 

Κάτι πέρασε, λίγα είναι, όλα άργησαν να `ρθούν. 

Ταξιδιάρικα πουλιά

Ταξιδιάρικα πουλιά
Πέρασαν από τα μέρη μας 
Στον καιρό τους
Έμειναν όσο τους επέτρεπαν οι συνήθειες και οι διαταγές των οδηγών.

Οι νεοσσοί να αντισταθούν δεν μπόρεσαν στο φόβο
Οι φτερούγες τους κάλυψαν τις αντεγκλήσεις
Το σμάρι έφυγε
Η στάση είχε πνιγεί στην γέννηση της.

Έμειναν οι εικόνες της βουής, των χρωμάτων, των σχηματισμών
Έμεινε μια μικρή κηλίδα αίμα στο λευκό χαρτί
Εκεί βρήκε χώρο να σφηνώσει ο ποιητής.

Την επόμενη μέρα δεν έγραψα ούτε λέξη.

Την επόμενη μέρα δεν έγραψα ούτε λέξη.

Δεν μπόρεσα να ξεφύγω.

Δεν μπόρεσα ούτε αυτή τη φορά να αντισταθώ στα υγρά σου μάτια.

Θέλησα και έμεινα στο σβήσιμο του γέλιου σου.

Γυναίκα από τη μακρινή γη,

Γυναίκα με το απαλό δέρμα,

διέγραψε τη ζωή μου.

ΑΥΓΗ

Σε ένα όνειρο ανοιχτήκαμε χθες βράδυ.

Μνήμες και σώματα, σε κουκέτα τραίνου προς Αθήνα.

Οι κουβέντες λιγοστές, είναι δύσκολο, τυραννικό, να σκαλίζεις το παρελθόν, είπες και με φίλησες.

Όπως τότε στα μαθητικά σου χρόνια.

Θυμάσαι τη μεγάλη συγκέντρωση;

Η ατμόσφαιρα υγρή,  «χάσαμε» χρόνια ψέλλισα μια ανύποπτη στιγμή.

Αφεθήκαμε στις ράγες του παρόντος.

Κράτησα τη μυρωδιά του κορμιού σου.

Το πρωί, ψάχνοντας το σπίτι της φίλης σου, χάθηκα στο λαβύρινθο της πρωτεύουσας.

Ίσως γιατί πρώτη φορά σου έταξα έρωτα στη μικρή Θεσσαλονίκη.

ΠΛΑΝΗ

Να γράψω για το άγχος της πόλης και τον έρωτα της.

Για τα φιλιά που χάρισες στ` αμούστακο  παιδί της πύλης.

Για μια αλλοπαρμένη εικόνα χάρτινου πύργου.

Για το αντάμωμα στο παγωμένο τραίνο, τις ανταύγειες του καθρέπτη από το κοίταγμα σου.

Για την Πρωτομαγιά στο δάσος…

Ένα παιγνίδι με μορφές… Στημένο στη θέληση και την έλλειψη.

Βυθισμένος στη δίνη  στροβιλίζομαι να ζήσω. Μόνος. Σκορπώ τα κομμάτια  μου. Να μην τα παίρνει  το φως.

Να στεγνώνουν την κάθε νύχτα του χαλασμένου έρωτα.

Στο τέλος του μυαλού βρίσκομαι. 

Γράφω για τις στιγμές που δεν υπήρξαμε μαζί.

Γράφω.

Για τα παιδιά.

Για τους παλιούς  φίλους.

Τους μωρούς κι ανόητους,  που μας σκοτώνουν.